Stefan Hertmans heeft een huisje in Monieux, in de Provence. Daar gaat een legende over een pogrom tegen joodse inwoners en een verborgen joodse schat. Dat heeft te maken met het verhaal van een bekeerlinge uit de 11de eeuw, een christelijk meisje uit Rouen dat vluchtte met een joodse jongen.
Lees verder “Vijf jaar geleden: “De bekeerlinge” van Stefan Hertmans”
In Een optimist in Andalusië beschrijft Chris Stewart hoe hij met zijn vrouw een boerderij koopt in Las Alpujarras, in de wijde omgeving van het dorp Orgiva. Dit is een landelijk gebied ten zuiden van Granada, tussen de toppen van de Sierra Nevada en de kust. Ze wonen vrij afgelegen en moeten afrekenen met een heleboel praktische problemen voor hun huis en boerderij op punt staan. Deze Britten proberen zich zo goed mogelijk te integreren in hun nieuwe, Spaanse omgeving.
Fons Mariën, 20/05/2012
Lees verder “Tien jaar geleden: “Een optimist in Andalusië” van Chris Stewart”
“De nacht der tijden” is het eerste boek van Antonio Muñoz Molina dat ik lees. Het sprak me aan omdat het zich afspeelt tijdens de Spaanse burgeroorlog, een periode die me erg boeit. Het is meteen een kanjer van meer dan 700 bladzijden, die bovendien moeilijk leest. Muñoz Molina hanteert een moeilijke stijl met heel lange zinnen, opsommingen, bijzinnen en dergelijke. Soms verlies je de draad en moet je een paragraaf herlezen om weer mee te zijn. Toch loont het boek de moeite.
Lees verder “Vijf jaar geleden: “De nacht der tijden” van Antonio Munoz Molina”
In 2016 verscheen een heruitgave van Tinneke Beeckmans boek over Spinoza, dat eerst in 2012 verscheen. Ik las deze uitgave Door Spinoza’s lens – Een oefening in levensfilosofie. De auteur is een Vlaamse filosofe die zich door dit boek liet opmerken en ook door haar boek Macht en onmacht (2015), dat ik eerder las.
Lees verder “Vijf jaar geleden: “Door Spinoza’s lens” van Tinneke Beeckman”
In de periode vóór Fons Mariën op mijn blog zijn populaire “leestips” publiceerde, schreef hij er ook reeds een tweehonderdtal voor de website “Lezers tippen lezers”. Enige tijd geleden is deze website opgehouden met bestaan en het zou spijtig zijn om deze kleine pareltjes te laten verloren gaan. Daarom vissen wij er elke dag ééntje weer op…
Lees verder “Vijf jaar geleden: “All that man is” van David Szalay”
Dirk Musschoot brengt mij ervan op de hoogte dat Hugo Morrens, de vroegere woordvoerder van de BRT, op 14 januari is overleden. Een doodsoorzaak heb ik niet kunnen terugvinden. Ik kwam goed overeen met “de Morrens” zoals hij door Lode De Pooter werd genoemd (zie verder), en zo heb ik destijds een artikel geschreven dat nogal in humor is gedrenkt (o.a. over zijn trompetspelende verleden). Dat lijkt in de huidige omstandigheden misschien ongepast, maar wanneer het leed van het heengaan stilaan is gaan slijten, zal deze tekst nog altijd overeind blijven en zo wil ik me Hugo ook blijven herinneren…
Lees verder “Hugo Morrens (1940-2022)”
Iedereen herinnert zich ‘nine eleven’. De linkse journaliste en schrijfster Oriana Fallaci, een Italiaanse, woonde toen in Manhattan en had al tien jaar niets gepubliceerd. Ze was, zoals vele mensen, gechoqueerd door wat er gebeurd was in haar nabijheid. Ze begon haar reactie op te schrijven en kreeg de kans die in een Italiaanse krant te publiceren. Haar tekst moest voor de krant flink ingekort worden. In het boek De woede en de trots publiceert ze de volledige tekst, met een uitgebreide inleiding.
Lees verder “Twintig jaar geleden: “La rabbia e l’orgoglio” van Oriana Fallaci”
De voorbije jaren is in onze taal de tendens ontstaan om het woord blank (voor de huidskleur) te vervangen door wit. Dit is geen spontane evolutie, maar gestuurd door een activisme. In ‘Ik ben geen witte man’ verzet Fons Mariën zich tegen deze trend. Vooral onderzoekt hij wat hier achter schuil gaat.
Lees verder “Nieuw boek : ‘Ik ben geen witte man. Over racisme en woke-activisme’”
In de periode vóór Fons Mariën op mijn blog zijn populaire “leestips” publiceerde, schreef hij er ook reeds een tweehonderdtal voor de website “Lezers tippen lezers”. Enige tijd geleden is deze website opgehouden met bestaan en het zou spijtig zijn om deze kleine pareltjes te laten verloren gaan. Daarom vissen wij er elke dag ééntje weer op…
Lees verder “Vijf jaar geleden: “Ali en Nino” van Kurban Said”
De roman Een kille regen van Paul Bowles speelt zich af in Tanger eind jaren veertig, toen de Britse schrijver zelf al in Marokko woonde. Tanger was toen een internationale stad, een zone die losstond van de kolonies in Marokko. Tot de onafhankelijkheid van Marokko in 1956 was Tanger een broeihaard van prostitutie, smokkel, spionage en drugs. De stad oefende een grote aantrekkingskracht uit op avontuurlijke schrijvers als J.Kerouac, T.Williams, G.Vidal en T.Capote. Maar van al die mensen uit de beatnik-tijd, is alleen de nu stokoude Bowles in Tanger overgebleven. Het hoofdpersonage van Een kille regen is de jonge Amerikaan Dyer Nelson, een bankbediende die het beschermde leven in de States beu is. Via een kennis wordt hij tewerkgesteld in een reisagentschap in Tanger. Dat bedrijfje is alleen maar een dekmantel voor allerlei louche zaken. Als Nelson zelf belast wordt met een financiële smokkel, gaat hij met het geld aan de haal. Het loopt heel slecht af. Nelson zit aan de drugs en op het einde pleegt hij een moord. De confrontatie van de westerse mens met een primitievere samenleving leidt hier niet tot een catharsis, maar tot een catastrofe. In plaats van een nieuw leven te gaan leiden, verliest Nelson juist elke controle over zichzelf. Bowles wil zeggen dat je niet ongestraft je zekerheden kan opgeven. Zijn eigen leven verliep niet rimpelloos. Hij was een homo, zijn vrouw Jane was lesbisch. Ze was in Tanger aan de drank geraakt en belandde in een psychiatrische instelling. Maar van zichzelf zegt de auteur dat hij nooit zoveel geleden heeft als zijn romanpersonages.
Fons Mariën is Internet-redacteur van de BRTN-website. „Een kille regen” van Paul Bowles verscheen bij Contact.
Referentie
P.D.M., Op het nachtkastje van Fons Mariën, Knack 22 januari 1997
dagelijks iets degelijks 