Vijftien jaar geleden: samenlevingscontract van Elton John met David Furnish

Vijftien jaar geleden: samenlevingscontract van Elton John met David Furnish

Het is vandaag vijftien jaar geleden dat de Britse rockzanger en -pianist Elton John een samenlevingscontract tekent met de Canadees David Furnish. Een belangrijke gebeurtenis in hun beider leven ongetwijfeld, maar het was ook meer dan dat. Het was namelijk de eerste dag dat in Engeland en Wales mensen van eenzelfde geslacht dat konden doen. Meer dan 600 andere koppels volgden die dag het voorbeeld van Elton en David. Echte homohuwelijken kan daar echter pas sinds 29 maart 2014. Deze keer zijn Elton en David er niet als de kippen bij. Zij treden pas in het huwelijk op 21 december van dat jaar. Ze hebben ondertussen al twee (geadopteerde) zonen.

Long John Baldry (1941-2005)

Long John Baldry (1941-2005)

Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat de Engelse zanger Long John Baldry is overleden. Alhoewel hij vooral blues wou zingen, zal hij voornamelijk herinnerd blijven door de smartlap “Let the heartaches begin”, een nummer waaraan hij dan ook een hekel zou krijgen. Ten onrechte, want ik gebruik de term “smartlap” hier zeker niet in pejoratieve zin. Ik vind het een prachtig nummer.

Lees verder “Long John Baldry (1941-2005)”

45 jaar geleden: laatste live-optreden van John Lennon

45 jaar geleden: laatste live-optreden van John Lennon

Het is een bekend verschijnsel: sommige artiesten kunnen maar niet wennen aan optreden in het openbaar en blijven maar trak hebben, hoe bekend ze ook mogen zijn. John Lennon was zo iemand. Eén van de redenen waarom hij met The Beatles is gekapt, is dan ook ongetwijfeld verlost te zijn van die dwang om op te treden. Hij heeft nadien dan ook maar zelden opgetreden met zijn Plastic Ono Band. Het liefst van al was hij trouwens helemààl van het podium weggebleven, maar op 28 november 1974 kon Elton John hem na een weddenschap toch overhalen om twee nummers met hem mee te spelen in Madison Square Garden (New York). John Lennon heeft vooraf nog eens goed de ziel uit zijn lijf gekotst, maar hij heeft zich uiteindelijk toch aan zijn woord gehouden. Als ik me niet vergis, hebben ze samen “Lucy in the Sky with Diamonds” gespeeld en “een nummer geschreven door een vriendin van mij,” zoals John het aankondigde: “I saw her standing there”. Het zou wel zijn laatste optreden worden…

Veertig jaar geleden: Elton John in de USSR

Veertig jaar geleden: Elton John in de USSR

Veertig jaar geleden was Elton John zogezegd (*) de eerste westerse popster die mocht optreden in de Sovjetunie. The international coverage afforded John’s visit to the USSR ensured that it was a more significant event than all the previous tours there by Western artists. It was said to be “the single most important step forward in East–West relationships since Khruschev had visited Hollywood back in ’59”.
Lees verder “Veertig jaar geleden: Elton John in de USSR”

Dusty Springfield (1939-1999)

Dusty Springfield (1939-1999)

Vandaag is het ook al twintig jaar geleden dat de Britse zangeres Dusty Springfield is overleden.

Dusty Springfield werd geboren als Mary O’Brien in Hampstead (Londen). In 1960 vormde ze met haar broer Dionysius, die zich wijselijk Tom Springfield liet noemen, en buurjongen Tim Feild (later vervangen door Mike Hurst) het trio The Springfields. Hun grootste hit was “Island of Dreams”, geschreven door Tom Springfield, dat o.m. werd gecovered door Johnny Tillotson, Mary Hopkin en natuurlijk de Australische Seekers, want toen The Springfields in 1964 uit elkaar gingen, zou Tom Springfield zich vooral om The Seekers gaan bekommeren. Hij schreef voor hen o.a. “I’ll Never Find Another You”, “A World of Our Own”, “The Carnival is Over” (the melody was based on a Russian folk song, while Tom Springfield wrote the remaining music and lyrics for the song) en “Georgy Girl” (samen met Jim Dale), wat werd genomineerd for an Academy Award for Best Original Song of 1966.
Niet slecht dus, maar zijn zus Dusty zou het nog veel beter doen. Her solo career began in 1963 with the upbeat pop hit, “I Only Want to Be with You”. Among the hits that followed were “Wishin’ and Hopin'” (1964), “I Just Don’t Know What to Do with Myself” (1964). In 1966 scoorde ze in het Verenigd Koninkrijk een nummer één-hit met You Don’t Have To Say You Love Me. Dit had ze overgehouden van haar deelname aan het San Remo Festival een jaar eerder, waarbij het de bedoeling is dat de oorspronkelijke Italiaanse versie (in dit geval “Io Chen No Viva Senza Te”) ook in een vreemde taal wordt uitgevoerd. Zelfs The Yardbirds zouden op die manier ooit eens aan het festival deelnemen en bekend is ook de tragische liefdeshistorie die er gegroeid is tussen Dalida en Luigi Tenco.
In 1967 nam Springfield The Look Of Love op voor de James Bond-parodie Casino Royale, maar het was vooral het in Memphis opgenomen album Dusty in Memphis uit maart 1969 dat hoge ogen gooide zowel bij de recensenten als bij het grote publiek. Son Of A Preacher Man werd een hit. In 2004 plaatste het muziekblad Rolling Stone het album op de 89ste plaats in een lijst van de vijfhonderd beste albums.
In de jaren zeventig ging het bergafwaarts met de carrière van Springfield. Haar beide ouders stierven en op relationeel gebied was haar leven een puinhoop. Lange tijd woonde ze samen met zangeres Norma Tanega in september 1970 verklaarde ze aan Ray Connolly van the Evening Standard: “Many other people say I’m bent, and I’ve heard it so many times that I’ve almost learned to accept it … I know I’m perfectly as capable of being swayed by a girl as by a boy. More and more people feel that way and I don’t see why I shouldn’t.”
By the standards of 1970, that was a very bold statement. Maar haar verhouding liep op de klippen en de albums A Brand New Me (From Dusty… With Love) en Cameo leverden ondanks lovende kritieken geen succes op, zodat ze vluchtte in drank, drugs en zelfs soms zelfverminking. Ook haar (lesbische) relaties volgden elkaar in sneltreinvaart op en vaak was er ook sprake van huiselijk geweld (de Californische actrice Teda Bracci, waarmee ze twee jaar officieus gehuwd was, sloeg haar op een bepaald moment met een koekenpan in het gezicht, zodat ze verscheidene tanden verloor en er plastische chirurgie aan te pas kwam). Haar nieuwe plaat (Longing) die gepland stond voor najaar 1974 werd dan ook nooit afgemaakt. Pas in 2001 verschenen de opnamen op de verzamelaar Beautiful Soul.
In januari 1974 werd het tien jaar oude Summer Is Over een bescheiden hit doordat Radio Veronica hem gebruikte bij acties voor het behoud van deze zeezender. Springfield was inmiddels ondergedoken in Los Angeles (ver weg van de Britse roddelpers) waar ze veertien jaar bleef wonen. Haar enige wapenfeiten in het midden van de jaren 70 waren gastbijdragen aan albums van Elton John en Anne Murray onder het pseudoniem Gladys Thong.
Pas in 1978 kwam er weer nieuw materiaal; It Begins Again was opgenomen met de van Queen bekende producer Roy Thomas Baker en werd in Engeland een top 50-notering. Opvolger Living Without Your Love uit 1979 deed het weer minder. Pas in 1987 had Springfield eindelijk weer een hit, What Have I Done To Deserve This ?, een duet met de Pet Shop Boys.
Begin 1994, tijdens de opnamen van haar laatste album (A Very Fine Love) in Nashville, werd Springfield ziek en vloog ze terug naar Engeland. Ze bleek borstkanker te hebben en er zou een langzame doodstrijd volgen tot ze in 1999 zou overlijden.
Springfields muziek was ook na haar overlijden nog van grote invloed op blanke soulzangeressen, zoals Duffy en wijlen Amy Winehouse.

Lees verder “Dusty Springfield (1939-1999)”