Vijftig jaar geleden: de Werkgemeenschap in de Beursschouwburg wordt door de politie uiteengeknuppeld

Vijftig jaar geleden: de Werkgemeenschap in de Beursschouwburg wordt door de politie uiteengeknuppeld

Ik heb het hier naar aanleiding van de vijftigste verjaardag van het revolutionaire jaar 1969 al een aantal keren gehad over acties in Nederland zoals de Actie Tomaat of de Notenkrakersbeweging, maar als ik op google “1969 de Werkgemeenschap in de Beursschouwburg wordt door de politie uiteengeknuppeld” intik voor meer informatie (en een gepaste illustratie) dan komt enkel mijn eigen blog te voorschijn! Blijkbaar is de opstand van de “subsidieslurpers” (zoals de geuzennaam luidt die Wim Opbrouck zijn collega’s heeft opgekleefd in “De Slimste Mens”) dus totaal onopgemerkt voorbijgegaan. Ongetwijfeld zal dit ook het geval zijn met het geblaf tegen Jan Jambon (en in het verleden tegen Bert Anciaux en Joke Schauvlieghe).

Lees verder “Vijftig jaar geleden: de Werkgemeenschap in de Beursschouwburg wordt door de politie uiteengeknuppeld”

Van prinsen en prinsessen tot hasjies en Dario Fo

Er was eens… een tijd dat kinderen nog onmondige wezens waren, kleine potjes met grote oren, kleine volwassenen zonder eigen wereld, zonder eigen bewustzijn. Het was de tijd dat ik mijn eerste seksuele fantasieën kreeg bij het lezen over Roodkapje in het bos, de tijd dat Eric Hulsens met rode oortjes over Hans en Grietje hoorde vertellen, de tijd dat er nog opstellen werden gemaakt over « De Herfst » en niet over « De atoomdreiging in het Westen », de tijd dat een kind nog niet aan zijn ouders vroeg in welke mate de Marxistische leerstellingen van toepassing zijn op « Piet Fluwijn en Bolleke », de tijd dat een baby van acht maanden nog niet rondkroop met een sticker « Atoomenergie ? Nee bedankt » op zijn luier. En toen kwam… Jeugd en Theater, later herdoopt in het Brialmonttheater. Hulsens schrijft ingewikkelde theorieën over hoe moeilijk het is voor een kind om kind te zijn, mijn schedel is gaan kalen onder het probleem volwassen te worden, en jeugdliteratuur behandelt nu de krakersproblematiek, het terrorisme, verkrachting en pedofilie.
Lees verder “Van prinsen en prinsessen tot hasjies en Dario Fo”

Een Don Juan die luiers wast

62 raf troch en rik hanckéZouden deze moderne Jeannen (*) in de « Don Juan », zoals Molière hem in 1665 zag, hun witte raaf kunnen herkennen ? Allicht zal hij geen luiers wassen, maar zijn vrijgevochten geest zal hen zeker aanspreken. Want dát is de kern van Molières stuk dat dezer dagen in het Gentse Arcatheater opnieuw het levenslicht ziet. Don Juan, de lady-killer, is daarvan maar een zeer oppervlakkige veralgemening. De lichtgelovigheid en de lichtvoetigheid, enfin als het maar licht is, van de vrouwen waarmee hij in aanraking komt (behalve dan Donna Elvira) vrágen er trouwens bijna om. Dat zal bij onze geëmancipeerde Jeannen wel wat anders zijn en we wedden dat Don Juan daar niet rouwig zou om zijn.
Lees verder “Een Don Juan die luiers wast”