Fernand Schirren (1920-2001)

Fernand Schirren (1920-2001)

Dertig jaar geleden ben ik in het Filmmuseum naar “Häxan” gaan kijken, een “stomme” film uit 1922 van de Deen Benjamin Christensen. Deze film had een historisch belang omdat het de eerste niet-documentaire film was met volledig naakt, maar dan wel op de rug gefilmd en wegens de semi-documentaire aanpak (nagespeelde realiteit) ook totaal niet erotisch. Maar goed, de begeleider van dienst was de legendarische Brusselse pianist Fernand Schirren, die vandaag precies 25 jaar geleden is overleden.

Lees verder “Fernand Schirren (1920-2001)”

Jan Vandeloo wordt 65…

Jan Vandeloo wordt 65…

Vandaag wordt Antwerpenaar Jan Vandeloo 65 jaar. Ik neem aan dat hij op die leeftijd niet meer zijn oorspronkelijke beroep, dat van balletdanser, uitoefent. Toen ik hem in 1996 ging interviewen, was hij al aan zijn reconversie naar musical bezig, ik neem aan dat hij daarin geslaagd is, ook al heb ik sindsdien bijna niets meer van hem gehoord. Maar dat heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat ik al lang niet meer actief ben als professioneel journalist.

Lees verder “Jan Vandeloo wordt 65…”

25 jaar geleden: cultuur in Gent (773)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (773)

’t Is examentijd. Voor kunstscholen is dat niet anders dan elders. Het verschil is natuurlijk dat toeschouwers hier ook iets aan hebben, terwijl een openbaar examen wiskunde toch niet zoveel volk op de been zou brengen. * Alhoewel, als ik naar het succes van het jaarlijks Groot Dictee kijk… * 25 jaar geleden legden de jongens en meisjes van P.A.R.T.S., de dansschool van Anne Teresa De Keersmaeker (foto Hugo Glendinning via Wikipedia), om 20 uur examen af in de theaterzaal van Vooruit. Niet enkel de dansers, maar ook de choreografen. George Khumalo inspireerde zich voor “Ulozi” op Afrikaanse dans, terwijl Claire Croizé in “Donne-moi quelque chose qui ne meure pas” vooral met water speelt. “Variations on hypothetical stream” van Elizabeth Corbett ten slotte, is gebaseerd op het werk van William Forsythe. * Als men zich haastte kon men na deze voorstellingen om 22 uur misschien nog in het SMAK terecht voor “The birdman and the lady” van Les Visiteurs du Soir, een mythologische samenkomst van jazzgrootheden Charlie “Bird” Parker en Billie Holiday. Vanaf 21 uur was er al een muziekprogramma. (RDS in HLN van 14/6/2000)