Dertig jaar geleden ben ik in het Filmmuseum naar “Häxan” gaan kijken, een “stomme” film uit 1922 van de Deen Benjamin Christensen. Deze film had een historisch belang omdat het de eerste niet-documentaire film was met volledig naakt, maar dan wel op de rug gefilmd en wegens de semi-documentaire aanpak (nagespeelde realiteit) ook totaal niet erotisch. Maar goed, de begeleider van dienst was de legendarische Brusselse pianist Fernand Schirren, die vandaag precies 25 jaar geleden is overleden.
Hij had toen dus al een respectabele leeftijd en werd toen al beschouwd als een levende legende. Hij werd geboren in Nice, als zoon van de Belgische fauvistische schilder Ferdinand Schirren. In 1961 werd hij door Maurice Béjart aangenomen als percussionist voor Les Quatre Fils Aymon en voelde een onlosmakelijke band met de choreograaf van het ballet van de 20e eeuw. Hij schreef de muziek voor verschillende voorstellingen van Béjart en werd vanaf 1970 leraar ritmiek aan de Mudra-dansschool van Maurice Béjart, waar hij dus onder meer aan Anne Teresa De Keersmaker heeft lesgegeven.
Tegen het einde van zijn leven uitte Schirren bittere spijt dat hij zijn composities niet bij SABAM had geregistreerd en daardoor nooit financieel had geprofiteerd van het succes waaraan hij grotendeels had bijgedragen. Na het budgetconflict dat in 1987 leidde tot zijn breuk met Béjart, gevolgd door de sluiting van Mudra het jaar daarop, bleef Schirren in Brussel. Daar gaf hij les en begeleidde hij tegelijkertijd stomme films op de piano bij vertoningen in het Filmmuseum van Brussel. Anne Teresa De Keersmaeker nodigde hem vervolgens uit om ritme te doceren aan haar nieuwe school, PARTS. Daar leidde hij jonge dansers op tussen 1995 en 1999.
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 