De Haïtiaanse auteur Dany Laferrière, naar Canada gevlucht wegens het politiek klimaat van Papa Doc, debuteerde in 1985 met ‘Comment faire l’amour avec un nègre sans se fatiguer’ (‘Vrijen met een neger tot je zwart ziet’, Kritak, Leuven, 1992; vert. Chris van de Poel).
Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (75)”
De ondertitel van het boek De atheïstische moslim luidt: ‘Een weg van geloof naar rede’. De auteur is Ali Rizvi, die in de Verenigde Staten woont en van Pakistaanse afkomst is. Hij is een afgestudeerd arts en oncologisch patholoog. In dit boek beschrijft hij in de eerste plaats de weg die hij heeft afgelegd van gematigde moslims tot overtuigd atheïst. Zijn ouders waren gematigde sjiieten en ook gestudeerde mensen. Ali bracht met hen zijn jeugd door in Libië, nadien en vooral in Saoedi-Arabië. Later deed hij medische studies in Pakistan en Canada, alvorens zich in de VS te vestigen.
Lees verder “Vijf jaar geleden: “De atheïstische moslim” van Ali Rizvi”
Aangezien er vaak wordt gediscussieerd over de leeftijd van Tourdeelnemers (denk aan het boek van Bob Mendes) wil ik een interessant artikeltje van ene G.V. in Het Nieuwsblad van tien jaar geleden aan de vluchtigheid van het krantenmedium ontrukken en hier bewaren om af en toe eens af te toetsen.
Lees verder “Tien jaar geleden: de oudste en de jongste”
In Frankrijk werd vijftien jaar geleden een nieuwe wet gestemd, waarbij dopingbezit bestraft wordt met vijf jaar gevangenisstraf (en 75.000 euro boete, maar daarover ga ik me niet druk maken). Komaan zeg, hebben ze in Frankrijk dan zoveel plaats in hun gevangenissen? Kunnen we een aantal gasten uit onze overvolle gevangenissen dan daar niet dumpen?
Lees verder “Vijftien jaar geleden: dopingbezitters in de cel”
Het is vandaag al veertig jaar geleden dat de Antwerpse schrijver Anton van de Velde is overleden.
Lees verder “Anton van de Velde (1895-1983)”
Op 17-18 juli zal Brussel op initiatief van de Europese Commissie de gast zijn van een dertigtal leiders uit Zuid-Amerika en de Caraïben. Het bevroren handelsverdrag tussen de EU en sommige Zuid-Amerikaanse landen, “Mercosur” genoemd, zal moeten ontdooid worden. Ter voorbereiding daarvan, reisde EU-Commissievoorzitter Ursula von der Leyen op 12 juni af naar Zuid-Amerika (foto Dirk Vorderstraße via Wikipedia). Zij had daar opeenvolgende ontmoetingen met de presidenten van Brazilië, Argentinië, Chili en Mexico. Naast handel zat ook een politieke agenda mee in de bagage: zieltjes winnen voor de oorlog van het Westen tegen Rusland en China.
Lees verder “De peperbus van nonkel Miele (48): Ursula Von der Leyen naar Zuid-Amerika”
Zou er een verandering op til zijn bij Logos (foto van hun eigen website) ? Toen 25 jaar geleden Paul Dutton optrad en zich inspireerde op Screamin’ Jay Hawkins, schreven we nog « maar verwacht geen rock’n’roll. » Vanavond treden echter de gebroeders Smagghe op en wat staat er in de persinformatie van Logos zelf ? « Het repertoire is al even uiteenlopend als hun muzikale achtergrond: klassiek en een vleug uitheems voor de ene (violist Stefaan ?), jazz en rock voor de andere » (slagwerker Laurens ?). Hoe dan ook, namen die we meer gewend zijn in verband met Logos zoals die van Giacinto Scelsi of Gyorgy Kurtag staan ook op het programma. * In de Rode Pomp daarentegen vond diezelfde avond een « wetenschappelijk concert » plaats (ook alweer op basis van de persinformatie). Sopraan Susanna Waleson en pianist Wim Leising zouden immers eens vlug bewijzen dat het zogenaamd revolutionaire gemanipuleerd septiemakkoord waarmee Wagner zijn « Tristan und Isolde » opent, helemaal niet zo revolutionair was: Mozart en Beethoven zouden het ook al gebruikt hebben. « Nou moe! », zou Guus Flater zeggen… (19/6/1998)
Het is vandaag 180 jaar geleden dat de 25-jarige Karl Marx in het huwelijk trad met de vier jaar oudere Jenny von Westphalen (1814-1881). Na zeven jaar verloving met de vier jaar jongere Karl, gaven ze elkaar voor het altaar van de Pauluskerk in Bad Kreuznach het jawoord. In 1981 kon mijn vriend en collega bij De Rode Vaan Jan Mestdagh een “boekje op de kop tikken”, zoals hijzelf zegt, waarin de liefdesgedichten staan van Marx, gericht aan Jenny. Alhoewel Jenny in haar jeugd “ne numero” moet zijn geweest (haar bijnaam was die Ballkönigin von Trier) stelde zij zich na haar huwelijk in dienst van de roeping van haar man, zij kopieerde en redigeerde zijn manuscripten, correspondeerde met uitgevers en volgde hem in zijn verbanning naar Parijs en Londen. Zij schonk het leven aan zes kinderen, van wie er echter maar drie overleefden, één ervan (Eleanor) zou o.a. “Madame Bovary” vertalen. Zij leed onder de armelijke levensomstandigheden en verzonk in toenemende mate in depressies, volgens mijn herinneringen o.a. omdat Karl haar bedroog, maar daarvan heb ik geen bevestiging kunnen vinden op het internet (zou men ons dat op het college wijsgemaakt hebben om hem als de baarlijke duivel af te schilderen?). Hoe dan ook, Jan vond dat de teksten van vadertje Marx de confrontatie met de eerste de beste schlager konden doorstaan en daarom gaf hij me opdracht om voor De Rode Vaan één van deze gedichten te vertalen.
Lees verder “180 jaar geleden: huwelijk van Karl Marx met Jenny von Westfalen”
Het viel Jim Davis op dat er geen strips waren met katten in de hoofdrol. Jim begon hierop met het maken van schetsen van katten gebaseerd op herinneringen aan zijn jeugd op de boerderij. De schets die hem het meest aansprak was die van een enorm dikke kat die hij bij het tekenen de naam Garfield had gegeven (vernoemd naar zijn opa James Garfield Davis die op zijn beurt weer is vernoemd naar James Garfield, de 20e president van de V.S). De strip verscheen voor het eerst op 19 juni 1978. Om deze reden wordt 19 juni ook beschouwd als Garfields verjaardag. De strips op 19 juni gaan altijd over Garfield die zijn verjaardag viert. Garfields populariteit steeg snel, zelfs voorbij de grenzen van de Verenigde Staten. Tegenwoordig is Garfield wereldwijd bekend en verschijnt de strip in meer dan 2000 kranten. (Wikipedia)
Lees verder “Garfield wordt 45…”
Het is vandaag zeventig jaar geleden dat in de Verenigde Staten het joodse echtpaar Ethel en Julius Rosenberg werd geëxecuteerd omwille van vermeende spionage voor de Sovjetunie. Ik wil erop wijzen dat Ethel Rosenberg vijfmaal opnieuw diende te worden geëlektrocuteerd (de stoel was ontworpen voor een man en Ethel was een vrouw van klein postuur; na de film “The Green Mile” kunnen we ons daarvan een voorstelling maken: ooggetuigenverslagen beschrijven dat er rook uit haar hoofd opsteeg!) en ook op hun jonge leeftijd. Gezien de tijdsomstandigheden zien ze er op de foto’s ouder uit, maar in werkelijkheid was Ethel amper 37 en Julius zelfs pas 35!
Lees verder “Zeventig jaar geleden: de executie van de Rosenbergs”
