Veertig jaar geleden won Eddy Planckaert voor de eerste maal de Omloop Het Volk (een jaar later zou hij dat nog eens overdoen). Het was de eerste wielerwedstrijd die ik zelf heb gevolgd.
Lees verder “Veertig jaar geleden: Eddy Planckaert wint de Omloop Het Volk”
Het is vandaag dertig jaar geleden dat de Amerikaanse schrijver John Edward Williams is overleden. Johan de Belie wijdde er de 39ste aflevering van zijn “schatkamer” aan.
Lees verder “John Edward Williams (1922-1994)”
Vandaag is het 35 jaar geleden dat mijn laatste artikel voor De Rode Vaan is verschenen. Ik had het de toepasselijke titel “Wie schrijft, vertrekt” gegeven, ook al verzin ik in de inleiding daarvoor een totaal andere reden dan wat het werkelijk betekende. Het klopte overigens ook niet. Het bleek uiteindelijk mijn laatste artikel als vaste redacteur te zijn geworden, want na mijn desastreuze avonturen bij De Batselier bleek ik al vlug weer op de journalistiek aangewezen om aan de kost te komen. Als free-lancer mijn stukken kwijt raken in de burgerpers, zoals wij die kranten en weekbladen destijds noemden in De Rode Vaan, bleek niet zo makkelijk te zijn en al gauw kwam ik alweer bij De Rode Vaan terecht, maar deze keer dus als losse medewerker.
Lees verder “35 jaar geleden: “Wie schrijft, vertrekt””
Blijkbaar heb ik me gisteren van datum vergist, wat die schiftingsronde van het quiztornooi van Dendermonde betreft, want uiteraard had de eerste “echte” quizronde niet onmiddellijk de dag daarna plaats. En de ploeg van De Rode Vaan werd al meteen op zijn plaats gezet, want zoals de Gazet van Antwerpen terecht schreef: “Bekende ploegen houden het heft in handen”. Een nieuwkomer als De Rode Vaan moest zich met een 22ste plaats (net voor de helft) tevreden stellen.
Lees verder “Veertig jaar geleden: “Bekende ploegen houden het heft in handen””
Oud-wielrenner Ludo Loos (foto’s de Wielersite) uit Essen overleed vijf jaar geleden op 64-jarige leeftijd na een langdurige ziekte in AZ Klina in Brasschaat.
Lees verder “Ludo Loos (1955-2019)”
De Mexicaanse (oud?)wielrenner Raúl Alcalá Galleros uit Monterrey (foto’s Guido De Munter) viert vandaag zijn zestigste verjaardag.
Lees verder “Raul Alcala wordt zestig…”
Natuurlijk was “Wie schrijft, vertrekt” niet mijn enige artikel in De Rode Vaan van 3 maart 1989. Er was b.v. ook nog “Markiespijn”, waarover ik het reeds heb gehad, of het interview met Lode De Pooter. En dan ook nog in de filmrubriek die ik van deze laatste had overgenomen, een stuk over de documentaire over John Lennon, “Imagine”, en over de film van Robbe de Hert, “Blueberry hill”.
Lees verder “35 jaar geleden: “John en Robin van de Rebellenclub””
Philippe Herreweghe kwam 25 jaar geleden nog eens naar zijn geboortestad. Hij deed dit aan het hoofd van het Filharmonisch Orkest van Vlaanderen, waarvan hij op dat moment ook artistiek leider was. In de Bijloke brachten ze een programma met als centrale figuur Robert Schumann. Na de ouverture “Genoveva” speelde Tanja Tetzlaff (foto Aleksey Igudesman Official Artist Channel via Wikipedia) zijn celloconcerto en na de pauze kwam de tweede symfonie van Johannes Brahms aan bod, de man die na Schumanns dood de zorg voor zijn kinderen op zich nam. Hij deed dit vooral omdat hij stapelverliefd was op weduwe Clara, maar Brahms heeft zijn hele leven moeilijkheden gehad om zijn gevoelens kenbaar te maken tegenover vrouwen. Hij stak ze dan allemaal maar in zijn muziek. Er was een spectaculaire korting voor senioren voorzien (zelfs de beste plaatsen waren bijna gratis)! * Een Duits programma dus, en dat was ook het geval van Patricia Beysens, die zich reeds vijftien jaar specialiseerde in Duitse chansons. Naast haar gebruikelijke pianist Frank Vercruysse kreeg ze in de Gele Zaal een heus ensemble achter zich geleid door Dick van der Harst. (RDS in HLN van 3/3/1999)
In 1979 werd Micha Marah door de BRT intern uitgekozen om België te vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival van dat jaar in Jeruzalem. Tijdens de Belgische preselectie op 3 maart 1979 zong ze drie liedjes: Mijn dagboek, Comment ça va en Hey nana. Het laatste werd gekozen als de uiteindelijke inzending. Marah verfoeide het liedje echter en dreigde zich terug te trekken. De situatie dreigde te escaleren toen ze Hey nana als plagiaat wilde laten aanmerken met de bedoeling het te diskwalificeren. Koorzangeres Nancy Dee werd benaderd als vervangster. Uiteindelijk reisde Micha Marah toch af naar Israël, waar zij op 31 maart 1979 het gewraakte liedje zong. Ze eindigde er als 18de en gedeelde laatste. Daarna wilde ze Hey nana nooit meer zingen. Haar versie verscheen ook niet op plaat. Op verzoek van Milo Decoster (Barclay) bracht componist Charles Dumolin de versie wel uit. Ikzelf was zo dom om me in mijn televisierubriek in De Voorpost met deze onverkwikkelijke affaire te bemoeien…
Lees verder “45 jaar geleden: Neurosong”
Fons Mariën las Is links gewoon slimmer? van Andreas De Block…
Lees verder “De leestips van Nonkel Fons (322)”
