Op het lunchconcert in de Gentse Holiday Inn op 5 juni 1994 kon ik nog eens de Amerikaanse coloratuursopraan Lydia Mila aan het werk horen die bij het ECOV in 1991 de rol van Susanna vertolkte in “Le Nozze di Figaro”. Ondertussen was ze tewerkgesteld in het Staatstheater am Gärtnerplatz in München. In de Holiday Inn bracht zij liederen van Strauss, Wolf en Milhaud. Ze werd hierbij aan de piano begeleid door Neil Beardmore.
Ronny De Schepper
“Le Bal Moderne” kwam het buurtfeest van de wijk Sluizeken-Tolhuis-Ham (beeldbank stad Gent) opluisteren…
Lees verder “25 jaar geleden: cultuur in Gent (595)”
De publicatie van de roman ‘Opetani’ (‘De beheksten’, Polak & Van Gennep 1990) van Witold Gombrowicz is zelf reeds een verhaal. Hij verscheen als het eerste geschrift van de auteur op 4 juni 1939 in twee Poolse kranten (de ochtendkrant Express Poranny en de avondkrant Dobry Wieczór! Kurier Czerwony) onder zijn pseudoniem Z.Niewieski. Om dan vergeten te worden. Pas in 1969, enkele maanden voor zijn dood, vermeldt hij het bestaan ervan in een tekst in het Cahier de l’Herne dat aan hem gewijd is.
Lees verder “85 jaar geleden: “Opetani” van Witold Gombrowicz”
Gelukkig was er na het rampzalige seizoen 93-94 van Arca op 6/4/1994 het enig mooie “Keten der vernederingen” naar de roman “Het congres” van Botho Strauss. Maar na deze heropleving viel Arca weer in de diepste diepten met het slotstuk, “En nu… revue”, dat heel terecht geen namen meekreeg van auteur, regisseur en scenograaf, die wàren er immers niet!
Lees verder “Dertig jaar geleden: “En nu… revue” (Arca)”
Het is vandaag al 35 jaar geleden dat de Amerikaanse cartoonist Dik Browne is overleden. Hij is bij ons vooral bekend door de reeks “Hägar de Verschrikkelijke”.
Lees verder “Dik Browne (1917-1989)”
Vandaag wordt de Amerikaanse zangeres Michelle Phillips (foto YouTube) tachtig jaar. Zij is het nog enige overlevende lid van het typische sixties-kwartet The Mamas and The Papas, aangezien John Phillips (1935–2001), Denny Doherty (1940–2007) en Cass Elliot (1941–1974) al sinds korte dan wel langere tijd (Mama Cass) overleden zijn…
Lees verder “Michelle Phillips wordt tachtig…”
In 1944 gaf circus De Jonghe de allerlaatste voorstelling in “De Nieuwe Cirk” op het terrein van de vroegere katoenfabriek Van de Kerckhove die in 1878 was afgebrand. Het complex werd dat jaar immers verbouwd tot garage door de nieuwe eigenaar, Ghislain Mahy. De volledige inrichting werd vernietigd in functie van de nieuwe bestemming. De garage sloot haar deuren in 1978 en vanaf dan werd het gebouw gebruikt als opslag- en restauratieplaats voor oldtimers. In 1978 werd het Nieuwe Circus alsnog een beschermd stadsgezicht.
Lees verder “Tachtig jaar geleden: laatste circus in “De Nieuwe Cirk””
De gratis Pleinconcerten van de stad Gent begonnen dertig jaar geleden stilaan een begrip te worden, vooral bij de liefhebbers van klassieke muziek. Op 4 juni kwamen echter ook de jazz-liefhebbers eens aan bod. Dan speelde immers de Big Band van de Kunsthumaniora uit de Drabstraat op de kiosk van de Kouter. Dit optreden was de bekroning van het feit dat dat jaar voor het eerst ook wekelijks een uur kamermuziek voor jazz-ensemble werd gegeven. Dat gebeurde dan door de 38-jarige leraar koperblazers en samenspel Geert Verschaeve (foto), die uiteraard ook het dirigeerstokje hanteerde.
Lees verder “Dertig jaar geleden: Pleinconcert met Geert Verschaeve”
Vandaag is het al veertig jaar geleden dat “Born in the USA” van Bruce Springsteen werd uitgebracht. In de jaren tachtig maakte ik samen met mijn kinderen een hitparade telkens ze op bezoek kwamen (om de veertien dagen dus) en deze elpee was zeker één van de sterkhouders van die lijst.
Lees verder “Veertig jaar geleden: release van “Born in the USA””
Op 4 juni 1774 voltooit Mozart zijn enige fagotconcerto (in Bes, KV.191), zijn eerste concerto voor een blaasinstrument (wellicht voor hoffagottist en huisvriend Melchior Sandmayer; op bovenstaande foto van Flickr herkennen we Peter Gaasterland). In die periode is de fagot een beetje bespeelbaarder geworden omdat hij er vijf tot acht kleppen bij kreeg. Aangezien hij nooit een concerto voor cello heeft geschreven, spelen “gefrustreerde” cellisten (omdat Mozart niet voor hun instrument heeft geschreven) zoals France Springuel wel eens dit concerto, maar dan getransponeerd naar C. Fagot en cello zijn qua register en kleur immers vrij “compatibel”.
Ronny De Schepper
