Nicole van Goethem (1941-2000)

Nicole van Goethem (1941-2000)

Morgen zal het al twintig jaar geleden zijn dat Nicole van Goethem, nog altijd onze enige oscarwinnares tot nu toe, is overleden. Ik heb haar zelf in 1988 geïnterviewd voor de rubriek “Aan het lijntje” in De Rode Vaan, maar dat was dan voor één keer eens gelogen, want ik heb haar wel degelijk “in levende lijve” gesproken op de uitreiking van de Geuzenprijs, die de aanleiding vormde voor het gesprekje…

Lees verder “Nicole van Goethem (1941-2000)”

The Simpsons vieren hun dertigste verjaardag

The Simpsons vieren hun dertigste verjaardag

Wie een goed geheugen heeft, zal zich herinneren dat ik op 19 april 2017 reeds een artikel met deze titel heb laten verschijnen. Hoe zit dan dan in elkaar? Wel, in 1987 waren de Simpsons voor het eerst te zien als een korte cartoon tijdens The Tracey Ullman Show en nu vieren we de dertigste verjaardag van hun eigen televisieshow. (De eerste aflevering heette heel toepasselijk “Simpsons Roasting on an Open Fire”.)

The Simpsons is een Amerikaanse animatieserie bedacht door Matt Groening. De serie is aan te merken als een sitcom of situation comedy omdat de afleveringen steeds draaien om dezelfde personages. Het is een satire op de (Amerikaanse) samenleving, waarbij vooral het typisch Amerikaanse gezin op de hak wordt genomen. De reeks draait geheel om de familie Simpson, bestaande uit HomerMargeBartLisa en Maggie.

De serie was een vroege hit voor Fox Broadcasting Company en is wereldberoemd. Het televisieprogramma bestaat inmiddels uit 30 seizoenen met in totaal meer dan 600 afleveringen. Daarmee is het een van de langstlopende televisiereeksen ter wereld. Toch wordt er nu aan stoppen gedacht en niet geheel ten onrechte, want de laatste afleveringen die we hier in Vlaanderen te zien kregen (zo’n vijftal jaren oud, denk ik), waren bijlange na niet zo grappig meer als de oorspronkelijke afleveringen. De grappen werden ook steeds “Amerikaanser” en konden niet meer worden begrepen door ons, Europeanen. En natuurlijk kreeg de serie ook te maken met “political correctness”. Zo werd het personage van Apu Nahasapeemapetilon door veel mensen als te stereotiep en racistisch ervaren. De makers van The Simpsons voelden zich genoodzaakt zich in een aflevering door de mond van Lisa Simpson te verantwoorden. De gemoederen bedaarden echter niet en in oktober 2018 zou volgens YouTube-ster Adi Shankar de personage geschrapt worden. De producent ontkende echter. Zo kennen we de Simpsons dan wel weer!

Lees verder “The Simpsons vieren hun dertigste verjaardag”

Matt Groening wordt 65…

Matt Groening wordt 65…

Matt Groening, de schepper van The Simpsons, wordt morgen 65 jaar (op de tekening zie je hoe hij zichzelf ziet als cartoonfiguur). Zijn eerste werk was de strip Life in Hell, waarmee hij de aandacht trok van James L. Brooks, de oprichter van Gracie Films, die een tekenaar zocht voor korte animatiefilmpjes die gebruikt konden worden in The Tracy Ullman Show. Zo ontstonden The Simpsons op 19 april 1987. Hij ontleende veel namen aan zijn eigen gezinssituatie. Zijn ouders heten Homer en Margaret en zijn jongere zusjes Lisa en Maggie. De schrijvers voor de serie gaven de naam ‘Abraham’ aan opa Simpson, de naam van Matts opa. Sommige achternamen, als Flanders, Quimby en Lovejoy, zijn afgeleid van belangrijke straten in zijn geboortestad Portland.

Annelies Roebben in Het Laatste Nieuws van 19/4/2006 tegen Matt Groening: “Je gebruikte je familie als inspiratie voor de show. Jij heet plots Bart, maar jouw echte pa heet ook Homer, je moeder Marge. Lisa en Maggie zijn in het echt ook je zussen. Wat vinden zij daar eigenlijk van?”
Groening: “Ik vond het wat onnozel om voor Matt Simpson door te gaan. Ik ben voor Bart gegaan omdat dat een anagram is voor Brat, vervelend nest (lacht). Bij de rest van de familie gebruikte ik enkel hun namen. Ze lijken voor de rest ook helemaal niet op The Simpsons. (…) Als ik geweten had dat The Simpsons zo groot geworden waren en dat de reeks zo lang zou lopen, had ik twee keer nagedacht voor ik mijn personages naar mijn familie noemde. Ik had de impact onderschat. Iedereen denkt nu dat het er in mijn familie zo aan toe gaat als ten huize Marge en Homer. Zij worden er dagelijks mee geconfronteerd en moeten ermee leven. Maar gelukkig vinden ze het niet erg.”
Het Britse tijdschrift “Men’s Health” heeft overigens Homer Simpson uitgeroepen tot ‘filosoof van het decennium’. Homer heeft volgens de redactie “een generatie geleerd hoe de uitdaging van het moderne vaderschap aan te gaan en te winnen”. Dat argument heeft wellicht Onslow uit “Keeping up appearances” (gespeeld door Geoffrey Hughes) de titel gekost. Hij is nochtans de enige van de vier Fred Flintstone-clonen (de andere twee zijn nog Archie Bunker en Frank Bomans) die van de “welfare state” profiteert (“didn’t need no welfare state, everybody pulled his weight“). Hoe Homer zijn dagen (weliswaar op zijn werk) in ledigheid doorbrengt, weten we allemaal (de occasionele kernramp die hij af en toe veroorzaakt even terzijde gelaten). Frank Bomans had ooit een eigen loodgietersbedrijf, maar heeft ook al achter de vuilniskar gelopen (“My old man’s a dustman”). Overigens zie je die ook meer in beeld met een flesje pils in de hand (in tegenstelling tot de blikjes van Onslow, Homer en Archie) dan echt aan het werk, maar kom. Ik geef toe dat het tonen van iemand die gewoon zijn werk doet geen interessante televisie oplevert, maar het is er desondanks toch ook wat “over”. Eigenlijk is Fred Flintstone zelf, naast Archie dus, nog de enige noeste werker, als je het zo bekijkt. Daarom durf ik ook wel eens (voor de grap) beweren dat Onslow mijn rolmodel is. Van die vijf archetypische personages gaat mijn sympathie alleszins nog altijd het meeste (zo niet uitsluitend) naar hem. Al was het maar omdat hij in tegenstelling tot de anderen wel lui maar niet dom is…
Overigens is Onslow de enige die in zijn serie eerder een neven- dan een hoofdfiguur is. Wat Frank Bomans betreft, volgens “kenners” (ik volg “Thuis” amper een paar jaar, “kenners” volgen “Thuis” al van bij de start) is de serie zonder hem (en nog een paar anderen) niet denkbaar. Op die manier kan je hem wel als een hoofdpersonage beschouwen, al is dat bij een soap moeilijker te definiëren begrip dan bij een sitcom. Maar Fred, Homer en Archie zijn duidelijk hoofdfiguren. Met een ‘nevenfiguur’ kun je altijd wat verder gaan. Denk maar aan het Jeff-effect in “Coupling” (ten opzichte van Steve uiteraard).
Overigens ook nog iets over de familienaam van Matt Groening: vanwege de Doopsgezinde achtergrond van zijn vaders Duitse familie is die mogelijk afgeleid van de Nederlandse stad Groningen. Zelf noemt Groening zich een agnost, wat duidelijk tot uiting komt in talrijke afleveringen van “The Simpsons”, die op dat vlak (en ook nog op vele andere vlakken) veel verder gaan dan men van Amerikaanse mainstream-programma’s gewend is. “The Simpsons” zijn dan ook een reactie tegen de trend dat tekenfilms “politiek correct” moesten zijn. Zo zijn er bij “The Simpsons” vaak echtelijke spanningen (de fantasieën van Marge over Ned Flanders die ze dan projecteert in een “historisch” boek, Homer als manager van countryzangeres Lurlene, enz.), wat in een “normale” kinderserie ondenkbaar is. In dat opzicht zijn “The Simpsons” vooral een anti-Disney product. Eigenlijk wordt dit nog het best geïllustreerd door de aflevering over het bezoek aan het Itchy- & Scratchy-pretpark, dat overduidelijk een parodie is op Disneyland. Trouwens nu ik eraan denk: iedereen kent ook wel de aflevering van “The Simpsons” waarin Marge samen met buurman Ned Flanders de hoofdrol vertolkt in een musicalversie van “A streetcar named desire” (Tennessee Williams was het grote voorbeeld voor de jonge Hugo Claus). Mocht Matt Groening “Suiker” hebben gekend, dan zou een aflevering met Marge als Malou, Homer als Kilo en Ned als Max best gekund hebben!
“The Simpsons” zijn eerder schatplichtig aan de Tex Avery School of Violence, die magistraal wordt geparodieerd door de “Itchy & Scratchy”-cartoons. Onvergetelijk is ook de aflevering van “The Simpsons” waarin Sideshow Bob op wel tien harken stapt! Vooral aan Chuck Jones wordt geregeld gerefereerd in “The Simpsons”, zeker in de postmodernistische aflevering over het maken van een tekenfilm. (Homer: “Is this live television?” Antwoord: “Animation movies are seldom live, Homer, it’s too great a strain on the drawer’s wrist.”)
“The Simpsons” zijn trouwens zelf een supreem voorbeeld van postmodernisme. Wat vertelt immers bedenker Matt Groening in Het Nieuwsblad van 25/7/2007? “In de Simpsons zit heel eenvoudige fysieke humor, maar ook hommages aan andere filmhelden en knipoogjes naar popmuziek en games, en erg gesofisticeerde verwijzingen naar kunst en literatuur. Het is een bizarre mix.” Hij verwerkt zijn definitie van “pomo” trouwens ook in een van de afleveringen, namelijk die waarin Moe zijn café laat “moderniseren”. Als Homer en de andere stamgasten zich verbazen over de zithoek met zuurstof of de konijnen die aan de zoldering zijn opgehangen, zegt Moe dat dit “pomo” is. Dat doet uiteraard geen belletje rinkelen bij Homer en daarom verduidelijkt hij: “Weird for the sake of weird”. Als het een Vlaamse serie zou zijn geweest, had hij ongetwijfeld gezegd: “Luk Janssen is hier gepasseerd”.
Matt Groening speelt ook verdienstelijk koebel in de band Rock Bottom Remainders, samen met o.a. Stephen King, Scott Turow, Amy Tan en James McBride. Groenings liefde voor sixties-muziek komt trouwens vaak aan bod in “The Simpsons”. Het beste wordt dat m.i. geïllustreerd in de aflevering, waarin Homer hopeloos tracht “in” te zijn en in de platenzaak waar hij vroeger zijn eigen platen kocht eens gaat kijken wat er nu zoal “hip” is. Deze platenzaak heette vroeger “Good vibrations”, maar nu is dat veranderd in “Suicide notes”…

Lees verder “Matt Groening wordt 65…”

Yogi Bear wordt zestig

Yogi Bear wordt zestig

Yogi Bear is een fictieve beer die meespeelt in een aantal cartoons van Hanna-Barbera. Het personage maakte zijn debuut vandaag zestig jaar geleden als bijpersonage in The Huckleberry Hound Show. Hij was het eerste bijpersonage uit een serie die van Hanna-Barbera een eigen serie kreeg, en werd zo populairder dan Huckleberry Hound. In 1961 kreeg hij zijn eerste eigen programma: The Yogi Bear Show, die liep van 30 januari 1961 tot 30 december 1961. De serie telt 35 afleveringen, elk opgesplitst in drie subafleveringen.[Wikipedia]
Lees verder “Yogi Bear wordt zestig”