35 jaar geleden: “Lust an der Unterwerfung” van Sina-Aline Geißler

35 jaar geleden: “Lust an der Unterwerfung” van Sina-Aline Geißler

Om de een of andere reden zijn masochistische mannen een veel meer geaccepteerd fenomeen dan vrouwen met dezelfde gevoelens van onderwerping. In feite heeft het feminisme ervoor gezorgd dat deze groep vrouwen het nog moeilijker heeft dan vroeger om voor hun masochisme uit te komen, want onderdanigheid bij vrouwen mag in feite niet meer. Maar volgens die vrouwen is masochisme juist een bewijs van grote geëmancipeerdheid. Immers, er wordt vanuit een onafhankelijke positie juist gekózen voor onderdanigheid. Hierover en over talloze andere aspecten van vrouwen en masochisme heeft de Duitse Sina-Aline Geisler een heel lezenswaardig boek geschreven, Lust an der Unterwerfung. Frauen bekennen sich zum Masochismus.

Lees verder “35 jaar geleden: “Lust an der Unterwerfung” van Sina-Aline Geißler”

Luke Rowe wordt 35…

Luke Rowe wordt 35…

Luke Rowe (Cardiff, 10 maart 1990) is een voormalig Welsh wielrenner die zijn hele carrière voor Team Sky, later Ineos, heeft gereden (bovenstaande foto Jean-Pierre Verstraete; onderstaande foto Erik Westerlinck). Eind 2024 hing hij de fiets aan de wilgen en werd in 2025 sportdirecteur bij Decathlon. In die functie zag ik hem een dag voor de Omloop Het Nieuwsblad in ons ontbijtcafé van Aernoudt op de De Pintelaan in Gent, maar ik heb hem rustig laten ontbijten…

Lees verder “Luke Rowe wordt 35…”

Dertig jaar geleden: lunchconcert met Lena Lootens

Dertig jaar geleden: lunchconcert met Lena Lootens

De Nederlandse sopraan Lena Lootens studeerde fluit aan het conservatorium van Brussel en zang in Gent bij Lucienne Van Deyck. Ondanks het feit dat ze ook het diploma fluit heeft gehaald (ze heeft er zelfs nog les in gegeven), heeft ze uiteindelijk toch uitsluitend voor zang gekozen. Zo was ze b.v. ECOV-studente in 1984.

Lees verder “Dertig jaar geleden: lunchconcert met Lena Lootens”

Vijftig jaar geleden: “Ik doe niet mee”

Vijftig jaar geleden: “Ik doe niet mee”

Door het uitblijven van het succes werd Raymond van het Groenewoud zwaar depressief en moest overleven door arrangementen te maken voor Cynthia Clay en Barry & Eileen (“If you go”). Als zoon Raymond zonder werk zat – de periode beschreven in “Gelukkig zijn” (*) – zorgde vader Gomez er wel voor dat hij studiowerk kon verrichten. Ook Kris De Bruyne beweert dat hij hem toen aan werk geholpen heeft (bedoelt hij hiermee de samenzang op “Jan, de Grote Griezel” en het “Vrolijk lentelied” op de elpee van Jan De Wilde?) én aan de piano van zijn broer Koen, toen die is overleden.

Lees verder “Vijftig jaar geleden: “Ik doe niet mee””