Het werd 25 jaar geleden stilaan tijd om een balans op te maken van “Over the edges”. Uiteraard ga ik niet terugkomen op de ondertussen verdwenen hamzuilen van Jan Fabre, daarover is al genoeg geschreven. Ook mijn persoonlijke ergernis over de niet herstelde schildpadden zal ik maar achterwege laten. ’t Is toch godgeklaagd, zoals Van Rossem zou zeggen. Maar waarom eens niets gezegd over de of het “Chantoir” van Thierry Decordier (foto MUHKA)? Vlak naast de Sint-Baafskathedraal was het de bedoeling dat dit het kloppend hart van het project zou worden, zoals dat in de tijd van keizer Karel ook het geval was. Na de opening heb ik op een blauwe maandag enkel Logos er nog eens van jetje weten geven voor vijf man en de spreekwoordelijke paardenkop. Maar het is niet mijn bedoeling om Jan Hoet daarom een pluim op zijn familienaam te ontzeggen. En laat medeorganisator Giacinto Di Pietrantonio hem maar opvolgen zonder dure examens. Mijn persoonlijke frustratie daarentegen is dat ik in het bad van Cai Quo Qiang enkel goudvissen heb zien zwemmen en geen zeemeermin. (RDS in HLN van 26/6/2000)