Tijdens de Ronde van Frankrijk van tien jaar geleden las ik – om in de sfeer te blijven – een wielerboek, geschreven door Maarten Ducrot, “Wie de trui past, trekke hem aan”. Ducrot is één van de weinigen uit het peloton die een universitaire opleiding heeft genoten (het worden er wel steeds meer, dat wel) en de teneur van het boek is dan ook vooral “zie toch eens wat voor een domme kloot ik ben“, zoals dat zo vaak gaat als een intellectueel in een anti-intellectualistisch milieu wordt gedropt (*).