Terwijl ik in de zomer van 2018 Barbara Trapido aan het lezen was, las mijn vrouw Elizabeth Strout. Als we in gesprekken onze lectuur vergeleken, kwamen we tot de constatatie dat beide werken vele overeenkomsten vertoonden. Aangezien ik erg tevreden was over Barbara Trapido, besloot ik daarom daarna ook Elizabeth Strout aan te pakken. Man, was dat een vergissing!
Lees verder “Elizabeth Strout wordt zeventig…”
Toen ik Germaanse Filologie studeerde, zat er in ons jaar een meisje, waarover men fluisterde dat ze nog een verhouding had gehad met de schrijver Dirk De Witte, die op 27/12/70 (dus toen we in de tweede kandidatuur zaten) zelfmoord pleegde. Als ik me goed herinner, was er zelfs sprake van een zus van haar, die eveneens een verhouding met hem had gehad. Er werd dan ook geïnsinueerd dat heel die merkwaardige liefdesgeschiedenis aan de oorsprong van het drama lag. Het verbaasde me bijgevolg uitermate dat ik pas vele jaren later te weten kwam dat de bekende roman “Hoe heette de Hoedenmaker?” van Loekie Zvonik hierover zou gaan. Ik had het boek ondertussen al enkele jaren in mijn bezit, maar had het tot dan toe nog niet geopend. Nu begon ik er meteen aan…
Lees verder “Dirk De Witte (1934-1970)”
In november 2019 heb ik “The Mill on the Floss” gelezen van George Eliot, die vandaag 145 jaar geleden is overleden. Zoals gebruikelijk bij een Victoriaanse roman is het een ‘three-decker’, dus in drie delen. Dat kadert natuurlijk in mijn voornemen om voortaan nog bijna uitsluitend “klassiekers” te lezen, maar voor de rest is het helemaal aan het toeval te wijten.
Lees verder “George Eliot (1819-1880)”
De Nederlands-Chinese schrijfster Lulu Wang viert morgen haar 65ste verjaardag.
Lees verder “Lulu Wang wordt 65…”
De Antwerpse jeugdschrijfster Gerda Van Cleemput zou normaal vandaag haar negentigste verjaardag vieren, maar ik zie dat ze reeds in 2022 is overleden.
Lees verder “Gerda Van Cleemput (1935-2022)”
“Het eerste wat je moet weten, is dat ik een hoer ben.” Geef toe, als openingszin kan dat tellen. In het exemplaar van “Belle de Jour” dat ik in mijn bezit heb, heeft iemand op de eerste pagina geschreven: Joseph Kessel, 1966, maar dat is natuurlijk niet juist. Deze “Belle de Jour” werd oorspronkelijk anoniem uitgegeven en het is nu pas, na vele vervolgen en/of spin-offs dat ik op het internet leer dat de auteur zowaar een “doctor” is, namelijk Brooke Magnanti. Kortom, als we mogen geloven dat de boeken inderdaad op de realiteit teruggaan dan hebben we hier te maken met een Engelse versie van Catherine Millet.
Lees verder “Brooke Magnanti wordt vijftig…”
Vijftien jaar geleden vond in het Academiegebouw te Gent de openbare vergadering van de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde plaats. Zo’n openbare vergadering is natuurlijk op de eerste plaats een formele aangelegenheid, maar toch stond er ook een aantrekkelijke lezing geprogrammeerd. Herman Pleij, buitenlands erelid van de Academie, had het namelijk over “Anna Bijns en de actualiteit van toen en nu”.
Lees verder “Vijftien jaar geleden: Herman Pleij over Anna Bijns”
Het is al dertig jaar geleden dat de Britse schrijfster Ellis Peters (echte naam: Edith Pargeter) is overleden.
Lees verder “Ellis Peters (1913-1995)”
Elisabeth Barillé is een Franse schrijfster, geboren op 3 oktober 1960 in Parijs, met een vader uit Anjou en een Russische moeder. In 2010 reisde ze acht weken lang door West-Rusland. Deze reis inspireerde haar tot het schrijven van A Russian Legend, waarin ze de figuur van de schrijver Lou Andreas-Salomé, het onderwerp van een door Éditions du Seuil uitgegeven bloemlezing, verweeft met die van haar grootvader, Georges Feodorovich Sapounoff.
Lees verder “Elisabeth Barillé wordt 65…”
De Nieuws-Zeelandse auteur Eleanor Catton heeft in 2013 de gerenommeerde Booker Prize gewonnen voor haar roman “The luminaries” (de Nederlandse vertaling zal later “Al wat schittert” luiden). De Booker Prize bekroont sinds 1969 elk jaar een boek geschreven door een inwoner van het Brits Gemenebest of Ierland (vanaf 2014 komen ook romans van Amerikaanse schrijvers in aanmerking). Dat jaar was de shortlist bijzonder gevarieerd, met genomineerden uit zes verschillende landen. Uiteindelijk is het de jongste auteur op de lijst die met de prijs ging lopen. Eleanor Catton was toen 28 en daarmee is ze meteen ook de jongste winnaar ooit. Catton was zelfs amper 25 toen ze dit boek schreef. Het is pas de tweede keer dat een Nieuw-Zeelander de prijs wint, na Keri Hulme in 1985.
Lees verder “Eleanor Catton wordt veertig…”
dagelijks iets degelijks 