Veertig jaar geleden: “Het verdriet van België” voorgesteld in de Hotsy Totsy

Veertig jaar geleden: “Het verdriet van België” voorgesteld in de Hotsy Totsy

Vandaag is het veertig jaar geleden dat “Het verdriet van België” in de Hotsy Totsy werd voorgesteld. Die avond zong Hugo Claus (foto Willy Dée) met zijn kort daarna overleden vader “Plaisir d’amour”, precies zoals Louis dat in het boek ook doet. Omgekeerd heeft Claus het “Verdriet” geschreven voor zijn kinderen: “Ik wilde iets weergeven van hoe het vóór, tijdens en na de oorlog was in een klein Vlaams stadje tegen de Franse grens. Ik wilde wat ik meegemaakt heb in fictie brengen, voor mijn kinderen (grijnst). Romantisch als ik was, hoopte ik dat ze het later misschien mooi zouden vinden. Maar geen van de twee heeft het ooit gelezen natuurlijk.” (Humo 22/10/96)

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Het verdriet van België” voorgesteld in de Hotsy Totsy”

Staf De Wilde wordt 75…

Staf De Wilde wordt 75…

De meesten kennen hem als “de briefschrijver uit Humo en De Morgen”, maar ikzelf ken hem natuurlijk vooral uit de Germaanse, waar hij af en toe poëzie of poëtisch (en soms polemisch) proza publiceerde in ons “huisblad” Germaniak, of in de literaire tijdschriften Restant of Koebel. Staf De Wilde (op bovenstaande foto links naast Dirk Roelandt) wordt vandaag 75 en dat dient te worden gevierd!

Lees verder “Staf De Wilde wordt 75…”

45 jaar geleden: L.P.Boon in Jette

45 jaar geleden: L.P.Boon in Jette

Vandaag is het ook al 45 jaar geleden dat bovenstaande foto werd gemaakt door Paul Teughels van Het Laatste Nieuws. Paul was de schoonbroer van Jan Mestdagh van De Rode Vaan, ikzelf was op dat moment losse medewerker bij dat blad. De foto werd genomen in het Universitair Ziekenhuis van Jette, waar een tentoonstelling van Boons plastisch werk werd geopend. Op de foto v.l.n.r. Louis Paul Boon, ikzelf, mijn toenmalige echtgenote, Jan Mestdagh en de eveneens toenmalige echtgenote van Paul Teughels. Een goed jaar later zou Louis Paul Boon overlijden.

Ronny De Schepper

Vijftien jaar geleden: “Geil” van Isabelle Dams

Vijftien jaar geleden: “Geil” van Isabelle Dams

“Wie Aaaah zegt, moet ook B durven te zeggen,” stelt Het Nieuwsblad to the point. En dus schreef Isabelle Dams een erotische roman voor die dichte drommen dames die winkelkarren vol Vijftig Tinten-boeken aansleepten en moesten vaststellen: o, is het dát maar. Dams noemt de dingen bij de naam en is nergens vies van: “Ik heb er lang over gedaan om de juiste toon te vinden. Aanvankelijk was ik te veel met poëzie bezig, ik schreef literatuur en dat was écht niet de bedoeling. Uiteindelijk beoogt dit boek hetzelfde als porno.”

Lees verder “Vijftien jaar geleden: “Geil” van Isabelle Dams”

45 jaar geleden: Jan Emiel Daele vermoordt zijn vrouw en pleegt zelfmoord

45 jaar geleden: Jan Emiel Daele vermoordt zijn vrouw en pleegt zelfmoord

Op 14 februari 1978 schoot Jan Emiel Daele (geboren op 12 april 1942) heel vroeg in de ochtend zijn vrouw Digne (Diana) van Cappellen dood met vijf kogels uit een long rifle in de hartstreek, waarna hij zelfmoord pleegde door zich een kogel door de slaap te jagen. Het ging al lang niet goed meer tussen het paar (*), maar aartsromanticus Daele wachtte tot Valentijnsdag om zijn plannen uit te voeren. De schrijver woonde op dat moment in de Prinses Clementinalaan, niet ver van het atheneum in de Voskenslaan, waar hij les gaf. Het huwelijk heeft een zoon voortgebracht, de op dat moment driejarige Marius, die overigens rustig bleef doorslapen. (Daele had ook nog een dochter, Lisette, uit zijn eerste huwelijk.)

Lees verder “45 jaar geleden: Jan Emiel Daele vermoordt zijn vrouw en pleegt zelfmoord”

Claus Fuchs (1911-1988)

Claus Fuchs (1911-1988)

Vandaag is het al 35 jaar geleden dat Claus Fuchs is overleden. “Wie is Claus Fuchs?” zult u zich afvragen. Wel, dat is een Duitser uit Stetting, die studeerde te Berlijn. Hij was lid van de communistische partij (*) en streed tegen het nazisme. Als het hem in Duitsland te warm wordt (1933), wijkt hij – met behulp van professor Altman – uit naar Engeland. Daar promoveert hij tot doctor in de theoretische fysica. Zijn studies worden betaald door de Engelse regering, maar klandistien ook door de communistische internationale. Daarna gaat Fuchs met een Engelse missie naar Amerika. Hij werkt er mee aan de productie van de atoombom. Hij woont de eerste kernontploffing bij. Onder de indruk van dit gebeuren geeft hij atoomgeheimen door aan Russische agenten, niet voor het geld, maar om het evenwicht tussen de grootmachten te herstellen zodat ze dit verschrikkelijk wapen niet kunnen gebruiken. Dit is het uitgangspunt van het stuk “Voorlopig Vonnis” van Jozef Van Hoeck, dat ik op 9 januari 1971 zag in de Broederschool van Temse zoals het werd opgevoerd door Theater Antigone.

Lees verder “Claus Fuchs (1911-1988)”

75 jaar geleden: “Telemachus in het dorp” van Marnix Gijsen

75 jaar geleden: “Telemachus in het dorp” van Marnix Gijsen

Toen ik nog student was, heb ik een samenvatting gemaakt van dit werk van Marnix Gijsen. De ondertitel is “een verhaal zonder wind of wolken”. Het boek is uit 1948, maar ik veronderstel nogal vroeg in het jaar want één bron heeft het zelfs over 1947. Toen ik mijn eerste jaar les gaf, heb ik het boek uitgeleend aan een leerling voor een boekbespreking en ik heb het nooit teruggezien! En dat was geen alleenstaand geval (cfr.”Animal farm” van George Orwell). Tsja, de nieuwe zeden, zeker hé?

Lees verder “75 jaar geleden: “Telemachus in het dorp” van Marnix Gijsen”

Ivo Michiels (1923-2012)

Ivo Michiels (1923-2012)

Het is vandaag precies honderd jaar geleden dat Ivo Michiels, de vaandeldrager van de Vlaamse experimentele roman, werd geboren. Op 8 januari 2013 verscheen zijn nagelaten werkstuk Maya Maya. Op dezelfde dag, de dag waarop Michiels negentig jaar zou worden, werd Poortwachter Woordwachter, een hommage aan de auteur door Lukas De Vos, uitgebracht.

Lees verder “Ivo Michiels (1923-2012)”

Veertig jaar geleden: “Liedjes zingen op de fiets” van Anne Riemeers

Veertig jaar geleden: “Liedjes zingen op de fiets” van Anne Riemeers

“Is eenzaamheid dan de drijfveer voor onze daden, mijn vriend? Is dat de ware motivatie van de ‘kunstenaar’? Een bestaanskreet uiten. Sommigen gaan misschien letterlijk krijsen, of brengen het melodieuzer over, anderen drinken of schrijven en nog anderen denken aan zelfmoord als het ultieme middel om de aandacht op zich te vestigen… Hoe pijnlijk bewust zijn wij er ons van dat de mens niet in staat blijkt in werkelijke communicatie te treden met een ander… Wij kiezen niet, mijn vriend, wij worden gedreven; wij nemen geen verstandige beslissingen en als we dat zouden doen is de enige verstandige beslissing die we moeten nemen, daar vooral een eind aan te maken.” (p.5) Zo begint Anne Riemeers het verhaal van haar scheiding, maar vooral van haar huwelijk, het verhaal van haar leven, maar vooral van haar niet-leven. Een verhaal van “Liedjes zingen op de fiets”, maar vooral van huilen op de fiets.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Liedjes zingen op de fiets” van Anne Riemeers”