“Magister Maesius” is een 13-delige jeugdreeks van de toenmalige BRT. De reeks was een, voor die tijd, ongewone combinatie van sciencefiction en Middeleeuwse avonturenserie. Ze werd uitgezonden vanaf 2 januari 1974.
Lees verder “Vijftig jaar geleden: eerste aflevering van “Magister Maesius””
Bij het begin van het jaar 2020 heb ik naar “The Limehouse Golem” gekeken, een film uit 2016 van Juan Carlos Medina naar het boek van Peter Ackroyd. De vrouwelijke hoofdrol werd hierin gespeeld door Olivia Cooke, die het jaar daarvoor reeds mijn hart had gestolen als Becky Sharp in “Vanity Fair”.
Lees verder “Olivia Cooke wordt dertig…”
Of je het nu graag hebt of niet, het is een feit dat kinderen verdomd veel en graag naar televisie kijken. Het is uiteraard in de eerste plaats onze taak om dit tegen te gaan : kinderen moeten spelen, zelf actief zijn, niet lijdzaam naar dat kastje zitten turen, dat dan op de koop toe ook nog hun ogen ruïneert. Maar daarnaast moeten we ook de kinderprogramma’s als zodanig eens aan een kritisch onderzoek onderwerpen. In beide gevallen echter denk ik niet dat we repressief mogen optreden. Als een kind graag naar televisie kijkt, tracht het dan af te leiden (te verleiden ?) met andere, meer interessante zaken. Als een kind graag naar een (in onze ogen) « dom » programma kijkt, praat er dan over, maar verbied het niet « ex cathedra ».
Lees verder “45 jaar geleden: door de ogen van een kind gezien”
Wie later de televisiegeschiedenis van Vlaanderen te schrijven krijgt, zal het jaar 1988 niet mogen of kunnen vergeten. Het zal immers geboekstaafd worden als het stichtingsjaar van de VTM, het commerciële station dat vanaf 1989 ook effectief op de buis zal komen.
Lees verder “Jaaroverzicht 1988: televisie”
Op zondag 25 december 1988 werd in de reeks « Made in Vlaanderen » « Zonderlinge zielen » uitgezonden. Op het inhoudelijke aspect (zowel artistiek als sociaal) werd in De Rode Vaan uitgebreid ingegaan (maar helaas bezit ik deze tekst niet meer). Het leek ons echter gepast om ook even de technische kant van de zaak te belichten. Dit werkwoord is wel goedgekozen, want we willen als allerlaatste lijntje in de geschiedenis van de Rode Vaan, cameraman Michel Van Laer aan het woord laten, een man die voor de prachtige fotografie instaat, niet alleen van deze « Zonderlinge zielen », maar ook nog van tal van andere bekroonde Vlaamse films. Dat hij het laatste woord krijgt, is meteen een beetje als een « Wiedergutmachung » bedoeld, want het is waar dat journalisten al te veel aandacht hebben voor het woord (scenaristen, schrijvers, ja zelfs acteurs en regisseurs vertrekken van een tekst) en te weinig voor de vormgeving, ongetwijfeld omdat ze met het eerste veel beter vertrouwd zijn dan met het tweede.
Lees verder “35 jaar geleden: Michel Van Laer aan het (laatste) lijntje”
Peter Van de Veire (46) heeft zich vijf jaar geleden tot de zestiende ‘Slimste Mens ter Wereld’ gekroond. Hij stak uiteindelijk met kop en schouders boven zijn nochtans zeer straffe opponenten, Julie Colpaert en Michèle Cuvelier.
Lees verder “Vijf jaar geleden: Peter Van de Veire slimste mens ter wereld”
Fons Mariën keek naar “Sarah in wokeland”…
Lees verder “Hebjetgezien? (186): “Sarah in Wokeland””
Peter De Smet is een in Geraardsbergen geboren (in 1958) zanger die vooral carrière maakte in musicals als Les Misérables, The Phantom of the Opera en Cyrano de musical. Hij is ook de vocal coach van Koen Wauters, Jan Leyers en Bart Peeters en tal van “Idool”-wedstrijden op televisie.
Lees verder “Vijftien jaar geleden: Peter De Smet in “Regarde maman, je danse””
Begin 2019 heb ik naar “The ABC murders” gekeken, waarin John Malkovich gestalte geeft aan een ouder wordende Hercule Poirot (foto Charlie Gray). De recensent van de NRC (Paul Steenhuis) titelt (terecht): “John Malkovich overtuigt als nieuwe, duistere Poirot”. Zelf had ik nog geen bijdrage gewijd aan Malkovich, dus dat wordt nu wel eens tijd.
Lees verder “John Malkovich wordt zeventig…”
Alhoewel ik doorgaans een supporter was van de Gentse burgemeester Daniel Termont (zo lang hij zich niet ontpopte als rabiate N-VA-hater) moest het mij vijftien jaar geleden toch van het hart dat ik het niet eens was met zijn negatieve reactie op het feit dat schepen van sport Christophe Peeters mee naakt op de foto was gegaan met de (overigens erg appetijtelijke) Gentse rugbyspeelsters (*). Termont beweerde dat Peeters zijn schepenlint te schande had gemaakt, omdat dit lint de edele delen van de schepen bedekte. Ik zou integendeel stellen dat die onnozele vod eindelijk eens voor iets nuttigs heeft gediend. Volgens mij was Daniel gewoon jaloers omdat hij (net zoals ik trouwens) niet meer in aanmerking komt voor naaktfoto’s. En daarom, om hem en ook wel Chris Peeters een beetje te troosten, hierbij een artikel over naakt en erotiek in fotografie en plastische kunst.
Lees verder “Vijftien jaar geleden: Christophe Peeters in “De naaktkalender””
dagelijks iets degelijks 