Pete Townshend, de gitarist van The Who, viert vandaag zijn tachtigste verjaardag. Alcide merkt droogjes op: “Jeune, Townshend a écrit qu’il souhaitait mourir avant de devenir vieux. C’est raté.” Hij refereert hiermee uiteraard aan het zinnetje: “Hope to die before I get old” uit “My generation”.
Lees verder “Pete Townshend wordt tachtig…”
In de nacht van 7 mei 1965 lag Keith Richards te slapen in een hotelkamer in Clearwater, Florida, met een cassette-recorder naast zijn bed. Hij had zich net een kleine gitaarlijn bedacht, drukte op “record”, speelde de riff in, mompelde “I can’t get no satisfaction”, en viel weer in slaap. De rest van de tape bevat niets anders dan snurkgeluiden. Toen hij ’s ochtends het bandje terug beluisterde, hoorde hij de legendarische fuzzgitaar-riff die later de ruggengraat zou vormen van “(I Can’t Get No) Satisfaction” van The Rolling Stones.
Lees verder “Zestig jaar geleden: Keith Richards “componeert” de riff van “Satisfaction” in zijn slaap”
In oktober 2020 had ik nog maar pas een science-fiction boek van de hand gewezen en wie was de volgende schrijver die me door mijn “willekeurige woordgenerator” in mijn schoenen wordt geschoven? Een SF-auteur natuurlijk! Gelukkig heeft Craig Strete ook nog andere zaken geschreven. “Burn down the night” gaat over zijn vriendschap (op vijftienjarige leeftijd) met de legendarische Jim Morrison. Hoe het boek ooit in mijn bibliotheek is terecht gekomen, kan ik me niet meer herinneren. Het is wel in een Nederlandse vertaling uit 1982 (het originele werk verscheen in 1979 onder de titel “Dreams that burn in the night”, dus juist toen ik The Doors zelf heb geïnterviewd) en dan nog wel door Graa Boomsma (samen met uitgever Jos Knipscheer zelf).
Lees verder “Craig Strete wordt 75…”
Het is al zestig jaar geleden dat de Engelse popgroep The Birds hun single “Leaving here” uitbrachten (ik heb enkel een hoesje voor de extended play gevonden). Engelse popgroep, jawel, want de veel bekendere Byrds (met een “y” omdat The Beatles hun kevers ook met een “a” schreven, maar bij hen had dat natuurlijk een betekenis) zijn Amerikanen. Ik zal eerlijk bekennen: ik had de single tot nu toe nog niet gehoord en van de groep wist ik alleen dat Ron Wood erin meespeelde. Maar na de vele lof in de documentaire over de Ealing Club wou ik toch wel eens weten hoe die vogeltjes nu juist gebekt waren…
Lees verder “Zestig jaar geleden: “Leaving here” (The Birds)”
Dankzij Rudy Vergauwen verneem ik zopas dat Raymond Ronald Jones, beter gekend als Wizz Jones, gisteren is overleden. Hij werd 86 jaar oud.
Lees verder “Wizz Jones (1939-2025)”
Op 22 april schreef ik nog dat de eerste Amerikaanse tournee van The Rolling Stones van start ging in Canada. En lap, vier dagen later is het al prijs: een optreden in London (Ontario) wordt al na amper vijftien minuten opgedoekt wegens rellen. Het is altijd lastig om zoiets te timen natuurlijk, maar de Canadezen gaan er prat op dat dit het kortste concert van de Stones “ooit” was, dus ook korter dan dat in het Nederlandse Scheveningen. Het zou zelfs het kortste concert ooit zijn van eender wie. Grappig: ik heb dit teruggevonden op de Historical Data van Wikipedia en niet bij mijn Canadese vriend Alcide. Ontario ligt immers in Engelstalig Canada…
Ronny De Schepper
De Engelse gitaargod Peter Frampton viert vandaag ook al zijn 75ste verjaardag. Hij is het best (zo niet uitsluitend) bekend voor het inderdaad meeslepende nummertje “Show me the way”, een uittreksel uit zijn dubbelelpee “Frampton comes alive” uit 1976. Ondertussen heeft Frampton zijn blonde krullenbol ingeruild voor een haast kale knikker en is hij het voorwerp van spot o.a. in de animatieserie The Simpsons maar toch zal ik die elpee nooit verloochenen, aangezien ik er veel luisterplezier heb uitgehaald.
Lees verder “Peter Frampton wordt 75…”
Het is vandaag al tien jaar geleden dat de Franse zanger Richard Anthony is overleden. Ik moet toegeven dat zijn dood niet echt als een verrassing overkwam. Richard Anthony sleepte de laatste jaren immers veel te veel overgewicht mee en de stand van zijn cholesterol was als het ware van zijn gezicht af te lezen…
Lees verder “Richard Anthony (1938-2015)”
De Franse zanger Christophe (foto Thesupermat via Wikipedia), bij ons vooral bekend van de wereldhit “Aline”, is vijf jaar geleden overleden in een ziekenhuis in Brest aan een longaandoening. Hij werd 74 jaar.
Lees verder “Christophe (1945-2020)”
Het is vandaag al twintig jaar geleden dat de Amerikaanse zanger John Fred Gourrier is overleden. We kennen hem als John Fred and his Playboy Band en niet “his Playboys” zoals hieronder staat, want de groep wilde opzettelijk de verwarring met Gary Lewis and his Playboys ontlopen (*).
Lees verder “John Fred Gourrier (1941-2005)”
dagelijks iets degelijks 