Andreas Eschbach wordt zestig…

Andreas Eschbach wordt zestig…

Vandaag viert de Duitse schrijver Andreas Eschbach zijn zestigste verjaardag…

“Zijn buurman in het vliegtuig herkende hem toen ze over de Alpen vlogen. ‘Neemt u me niet kwalijk, maar bent u niet de schrijver Peter Eisenhardt?’ zo luidde zijn verrukkelijke vraag, waarvan alle niet al te bekende schrijvers evenveel houden als van hun kinderen. Ja, gaf Peter Eisenhardt toe, hij was het. ‘Ik heb een paar van uw boeken gelezen,’ zei de man en noemde de titels van twee romans, die helaas allebei van een andere auteur waren. ‘Ik vond ze erg mooi, echt waar.’ Eisenhardt grijnsde als een boer met kiespijn. ‘Leuk om te horen.'”
Na ontgoochelende ervaringen met Brusselmans, Alfau en zelfs een verkeerd gekozen boek van Gabriel Garcia Marquez besloot ik deze keer maar resoluut voor ontspanning te kiezen. Aangezien ik om een of andere reden erg geïnteresseerd ben in de Dode Zee-rollen (zie hier, hier en hier), nam ik “Het Messias Mysterie” van Andreas Eschbach uit mijn boekenkast. Al vlug merkte ik echter de oorspronkelijke Duitse titel “Das Jesusvideo” (2002) luidde en in de tekst werd ook snel duidelijk dat men deze titel heel letterlijk mocht interpreteren. “Godverdomme, wat heb ik nou weer aan mijn fiets hangen,” dacht ik, zeker toen ik op het internet ook nog een zinnetje oppikte: “Er bekennt sich hemmungslos zu seinen Vorbildern Konsalik, Simmel, Kneifel, nennt aber auch Hamsun, Hemingway und Astrid Lindgren als prägende Lektüren.”
Maar toen kwam ik op p.24 bovenstaande tekst tegen. Het mag duidelijk zijn dat Eschbach hiermede zichzelf beschrijft. Om de eenvoudige reden dat hij in deze paragraaf elke schrijver typeert… En dat vond ik dan weer zelfrelativerend genoeg om verder te lezen.
Eschbach studeerde lucht- en ruimtevaartkunde in Stuttgart, maar maakte zijn studies niet af. Hij werkte dan maar als softwareontwikkelaar en zelfstandig ondernemer, tot op het ogenblik dat zijn succes als schrijver hem toeliet, hiervan zijn hoofdberoep te maken. Samen met zijn tweede echtgenote Marianne, leeft hij op dit moment in Bretagne (Frankrijk).

Lees verder “Andreas Eschbach wordt zestig…”

James Graham Ballard (1930-2009)

James Graham Ballard (1930-2009)

Het is vandaag al tien jaar geleden dat op 78-jarige leeftijd de Engelse schrijver James Graham Ballard (foto YouTube) aan prostaatkanker is overleden. Hij schreef science fiction romans en verhalen, waarin een gruwelijke toekomstvisie wordt beschreven. Zo handelt zijn debuut roman De verdronken aarde (1962) over het smelten van de ijskappen terwijl De brandende aarde (1967) over het uitdrogen van onze planeet handelt.
Lees verder “James Graham Ballard (1930-2009)”

Pierre Boulle (1912-1994)

Pierre Boulle (1912-1994)

Morgen zal het ook alweer 25 jaar geleden zijn dat de Franse auteur Pierre Boulle (foto YouTube) is overleden. Zijn naam zegt u hoogstwaarschijnlijk niets, maar hij is wel de auteur van twee enorme blockbusters: “De brug over de rivier Kwai” en “De apenplaneet”…

Pierre Boulle werd geboren in Avignon op 21 februari 1912. Zijn vader Eugène Boulle, een excentrieke advocaat, schreef in de krant over theater. Van zijn vader kreeg hij zijn liefde voor de literatuur mee, maar hij stierf reeds in 1926. Pierre Boulle haalde in 1930 zijn baccalaureaat in Avignon, en ging daarna in Parijs studeren. Hij haalde zijn licentiaat in de wetenschappen in 1931 en werd toegelaten aan de prestigieuze Supélec, waar hij in 1933 afstudeerde als ingenieur. Na een paar jaar te werken als ingenieur, trok hij in 1936 naar Malaya, waar hij werd aangeworven als technicus op een rubberplantage op een vijftigtal mijl van Kuala Lumpur. In november 1939 werd Boulle gemobiliseerd en werd hij naar Saigon geroepen.
Na de Duitse bezetting van Frankrijk werd hij in april 1941 gedemobiliseerd en wachtte op een Brits visum om terug te keren naar naar Maleisië. In juli keerde hij uiteindelijk terug naar Singapore, waar hij zich aansloot bij de Vrije Fransen. Uiteindelijk werd hij in augustus 1942 gevangengenomen door aanhangers van het Vichy-regime. Een paar maand later werd hij voor de krijgsraad in Hanoi schuldig bevonden aan verraad. Boulle werd gedegradeerd, zijn Franse nationaliteit ontnomen en tot levenslange dwangarbeid veroordeeld.
In het najaar van 1944, enkele maanden na de geallieerde ontscheping in Frankrijk, slaagde hij er dankzij enkele connecties in te ontsnappen. In 1945 werd Boulle gerepatrieerd naar Parijs en daarna keerde hij terug naar Avignon. Hij werd onderscheiden met de Légion d’honneur, het Croix de Guerre en de Médaille de la Résistance. Hij had het echter moeilijk om terug een normaal leven op te bouwen en ging weer op een rubberplantage werken in Azië.
Uiteindelijk besloot hij het zich te gaan toeleggen op de literatuur en in 1949 keerde hij terug naar Parijs. In Parijs gebruikte hij zijn eigen ervaringen om zijn roman Le pont de la rivière Kwaï te schrijven in 1952, die werd verfilmd door David Lean in 1957 als The Bridge on the River Kwai. Boulle schreef zijn roman gebaseerd op zijn eigen ervaringen in het Japanse krijgsgevangenenkamp van waaruit hij in 1944 wist te ontsnappen, maar van een brug die daar (door Britten dan nog wel) op bevel van de Japanners werd gebouwd, was er geen sprake. Toch werd in de Thaise provincie Kanchanaburi een brug over de Menam Meklong “gereconstrueerd” enkel en alleen ten behoeve van de talrijke toeristen.
In 1955 was ondertussen zijn zus Madeleine weduwe geworden en Pierre ging in haar appartement wonen. Hij zou er de rest van zijn leven blijven wonen en vrijgezel blijven. In 1963 verscheen zijn sciencefictionroman La Planète des singes. In 1968 werd La Planète des singes een eerste maal verfilmd door Franklin Schaffner als Planet of the Apes. De originele “Planet of the Apes” ontstond natuurlijk in de Koude Oorlog-tijdperk, waarbij iedereen dacht (en misschien ook wel gesuggereerd werd) dat de apen onze planeet hadden veroverd nadat een nucleaire oorlog een einde had gemaakt aan de menselijke beschaving. Als veel later (met name in 2011) de “prequel” “Rise of the Planet of the Apes” wordt gedraaid (door Rupert Wyatt) dan wordt er een heel andere uitleg aan gegeven, maar eigenlijk heeft deze film niets meer te maken met het boek van Pierre Boulle, die toen trouwens al vijftien jaar dood was.

Lees verder “Pierre Boulle (1912-1994)”

Vijftig jaar geleden: de eerste interraciale kus op de Amerikaanse televisie

Vijftig jaar geleden: de eerste interraciale kus op de Amerikaanse televisie

Meestal begin ik mijn artikels met “het is al zoveel jaar geleden dat…” Deze keer zou ik echter willen schrijven: “Het is NOG MAAR vijftig jaar geleden dat op de Amerikaanse televisie een kus te zien was tussen een blanke en een zwarte.” Niet toevallig was deze kus dan nog veiligheidshalve in de toekomst geprojecteerd, het ging namelijk over een kus tussen captain Kirk (William Shatner) en één van de bemanningsleden van zijn Star Trek-capsule, de zwarte Uhura (Nichelle Nichols). Nog straffer: het was een kus die ze eigenlijk niet wilden geven, het werd hen opgelegd door telekinese! Kortom, much ado about nothing, zeker als men weet dat bijna tien jaar eerder er reeds een interraciale kus te zien was op de Britse commerciële zender ITV (zie onderstaand artikel van Wikipedia).
Lees verder “Vijftig jaar geleden: de eerste interraciale kus op de Amerikaanse televisie”

Tachtig jaar geleden: de marsmannetjes vallen Amerika binnen

Tachtig jaar geleden: de marsmannetjes vallen Amerika binnen

Ter gelegenheid van Halloween, bracht het Mercury Theatre geleid door Orson Welles op de Amerikaanse radio  een hoorspelversie van H.G. Wells’ War of the worlds, een sciencefictionverhaal waarin de mensheid door wezens van de planeet Mars wordt aangevallen. Welles streefde ernaar het hoorspel zo realistisch mogelijk te maken: zijn hoorspel leek een gewoon muziekprogramma op zondagavond, dat plots door steeds meer verontrustende nieuwsberichten werd onderbroken (“We interrupt this program for a special news bulletin!“). Sommige luisteraars raakten in de war en dachten dat New Jersey echt door marsmannetjes werd aangevallen.

Lees verder “Tachtig jaar geleden: de marsmannetjes vallen Amerika binnen”

Science-fiction en een angstige maatschappij

Science-fiction en een angstige maatschappij

Morgen zal het precies tachtig jaar geleden zijn dat Orson Welles een ware paniek veroorzaakte met zijn hoorspelversie van “War of the Worlds”. In 1953 draaide Byron Haskin een klassieke versie van het fameuze boek van Herbert George Wells, pas in 2005 gevolgd door een hoogtechnologische remake door niemand minder dan Steven Spielberg (foto).
Lees verder “Science-fiction en een angstige maatschappij”

Veertig jaar geleden: rock-opera “De kat”

Veertig jaar geleden: rock-opera “De kat”

Indien alles goed zou zijn gegaan, had in het najaar van 1978 de rock-opera “De Kat” in première moeten gaan in Sint-Niklaas. “In het voorjaar reeds waren zo’n twintig Waaslanders druk in de weer met een project, dat volgens hen een grote weerklank zou moeten hebben. Dàt is alleszins wat de initiatiefnemers, Ronny De Schepper, Johan de Belie en Walter Vercruyssen, beogen,” zo schreef ikzelf in “De Voorpost” en aangezien ik daarin schreef onder het pseudoniem Jan Segers kon ik op die manier over mijzelf in de derde persoon schrijven. Meer zelfs, ik kon ook mezelf interviewen…

Lees verder “Veertig jaar geleden: rock-opera “De kat””