Non, je ne regrette rien. Het is een mooi motto. Grosso modo kan ik mij daar trouwens wel in herkennen. Maar dat belet niet dat ik in dit leven dat mij is toegemeten een paar kansen heb gemist. Ik heb het dan vooral over zaken die niet vergezocht zijn, die best mogelijk waren. Zo zal het mij altijd spijten dat ik pas in 1971 voor het eerst naar Engeland ben geweest. In de jaren zestig leek mij dit even ver af als Amerika, wat uiteraard onzin is, ook al was er toen nog geen Chunnel. Akkoord, om The Beatles er te zien optreden, was ik veel te jong (op uitzondering van dat fameuze dakconcert, maar dat was niet vooraf gepland), maar ik had toch nog iets van Swingin’ London kunnen meepikken! En dan is er natuurlijk ook Bruce Springsteen (foto YouTube). Toen ik nog journalist was, heeft hij een paar keer opgetreden (eerder in Nederland dan hier, maar kom), maar ik heb helaas geen enkel optreden meegemaakt. Terwijl ik nochtans op televisie genoeg optredens heb gezien die van het scherm spatten. Dus het was zeker de moeite waard. En ondertussen is Bruce dus 75 (en ik bijna) en zal het er dus met zekerheid niet meer van komen. Jammer maar helaas…