Toen we nog jong waren (alweer die jaren zestig dus) bespraken we geen elpees (maar beluisterden we ze, voegt een kwatong hier over onze schouder aan toe), maar als we toch iets wilden vasthouden op papier van een of andere zanger was dat welke groepen hij doorlopen had en welke platen hij had gemaakt.
Voor Frankie Miller is deze praktijk zeker op z’n plaats, niet alleen omdat Millers « roots » in die magische sixties thuishoren, maar ook omdat hij echt goed is, steengoed zelfs, maar dat je er eigenlijk weinig literatuur aan kwijt kunt.