Wilfried danst

Martin De Jonghe wordt vandaag 65. Ik vind het moeilijk om de man te omschrijven. Is hij een cabaretier? Een radiomaker? Een lolmaker? Feit is dat zijn grootste succes het singeltje “Vercruusse danst” was. Vercruusse was één van de typetjes waarachter De Jonghe schuil ging. Zelf heb ik die tekst destijds in De Rode Vaan voor de Minibrokjes (de komisch bedoelde rubriek op de laatste pagina) bewerkt tot een ontmoeting tussen onze toenmalige premier Wilfried Martens en de Iron Lady Margaret Thatcher.
Lees verder “Wilfried danst”

Aan den toog (in Georgië)

Stalin3Vandaag is het negentig jaar geleden dat in zijn testament Lenin vroeg om Stalin uit zijn ambt te ontslaan. Iedereen weet dat dit niet is gebeurd. Maar ook dat Stalin na zijn dood in ongenade is gevallen. Echter niet overal in het Sovjet-rijk, zo blijkt. Toen Standard Luik in het seizoen 81-82 voor de Europacup naar Tbilissi moest trekken, kwam Jaak Vandijck met “een lekker verhaal” terug. Maar Jan Debrouwere wist daar wel weg mee in de Minibrokjes van De Rode Vaan, meer bepaald in het rubriek Aan den toog
Lees verder “Aan den toog (in Georgië)”

Maurice Burton

Maurice Burton

De Engelse pisterenner Maurice Burton heeft naar alle waarschijnlijkheid de fiets aan de haak gehangen. Hij is niet meer komen opdagen voor de zesdaagse van Dortmund en niemand heeft sindsdien nog iets van hem vernomen. Weggepest. Waarom? Akkoord, Burton had zich schuldig gemaakt aan dopingfraude, maar sedert wanneer is het zesdaagsewereldje zo puriteins geworden? Daar wringt het schoentje dus niet. De waarheid is dat Burton reeds lang werd gepest omdat hij… een kleurling is (geboren in Jamaica), de dopingsaffaire dreef de zaak maar ten top.
Vroeger reeds had Burton aan confrater Leon Vanel van « De Morgen » verklaard « dat hij zijn huidskleur tegen had om als baanrenner te slagen. » Vanel had daarop gerepliceerd « dat hij integendeel zijn huidskleur mee had om op de zesdagenaffiche te geraken, want een kleurling zesdagen-renner is een unieke verschijning. » « Als dat zo is », zou Burton hebben geantwoord, « als men mij maar waardeert omdat ik een andere huidskleur heb, dan mogen ze voor mijn part het contract wel aan een ander geven. »
Jaja, racisme is een moeilijk uit te roeien kwaal of het nu in Schaarbeek is of… op de piste !

Referentie
Ronny De Schepper, Nigger, De Rode Vaan nr.44 van 1981

P.S. Toevallig is er onlangs nog een internet-interview verschenen met Maurice Burton. Hieruit blijkt dat hij uiteindelijk toch nog tot 1984 heeft gekoerst, maar ook in dit interview wordt vaak verwezen naar racistische opmerkingen aan zijn adres.
04 maurice burton

De Brakke (af)Grond

Het Frans Masereelfonds blijft de maneuvers van Rika De Backer rond “De Brakke Grond” (het Vlaamse “cuituurpaleis” in Amsterdam) op de voet volgen. Zo delen zij ons nu het volgende mee :
« De berichten die ons vandaag “uit doorgaans goed ingelichte bron” bereikten grenzen aan het ongelooflijke zodat we nogmaals oproepen aan de beleidsverantwoordelijken en verkozenen om klaarheid te brengen in deze miljoenenzaak.
Waarover gaat het : ongeveer twee maand terug werden bij diverse sectoren van het Ministerie van Cultuur de subsidies en betalingen geblokkeerd. Zo onder andere ook bij de Dienst Monumentenzorg waar in een eerste fase ongeveer 100 miljoen fr. werd geblokkeerd, en in een tweede fase hiervan ongeveer één derde definitief werd afgeroomd. Dit alles met als doel de schulden voor de Brakke Grond in te lossen. Dat dergelijke blokkeringen niet zonder gevolg blijven is vrij logisch ! Voor de dienst Monumentenzorg betekent dit een vertraging van aan gang zijnde werken, herneming van dossiers en prijzen en natuurlijk voor de interne dienst een enorme werkverspilling. Voor andere sectoren is gaan lenen bij de banken de enige uitkomst.
»
En zo wordt de afbraak van de cultuursector met de dag schrijnender. (*)
Lees verder “De Brakke (af)Grond”

Zware nonnen, lichte meisjes

De nonnekes van vandaag zijn ook niet meer wat ze geweest zijn. Vraag dat maar aan zuster Rafaël en zuster Anna, resp. directrice en econome van de Salvatorkliniek in Hasselt. Die zijn erin geslaagd op enkele jaren tijd het RIZIV voor een bedrag van om en bij de honderd miljoen frank op te lichten. Dit kon o.m. gebeuren door alle onkosten, ook die van het aangrenzende rustoord, klooster en verpleegsterschool (met als uitschieter zowaar een compleet zwembad), op rekening van het RIZIV te schrijven, patiënten te veel te laten betalen, documenten te vervalsen over personeel en aankoop van materiaal enzovoort, te veel om op te noemen. En zeggen dat nonnekes bij het intreden in een kloosterorde drie geloften moeten afleggen : die van armoede, van kuisheid en van gehoorzaamheid. Als het met die eerste gelofte al zo slecht is gesteld, vragen we ons af hoe het zit met die twee andere…
Lees verder “Zware nonnen, lichte meisjes”

Zwijgen is zilver, spreuken zijn goud

Interactie met de lezers is erg belangrijk voor een blad. Toen iemand op een bepaald moment een zelfgemaakte spreuk opstuurde, was dit voor ons de aanleiding om met alweer een nieuw rubriekje te starten: “Zwijgen is zilver, spreuken zijn goud”. Echt briljante vondsten moet je niet verwachten en o.a. daarom werd de rubriek visueel een beetje opgekrikt door het zo in een kadertje te “steken” zoals in Vlaamse huiskamers aan de muur hangen. Wat wij toen nog niet konden weten, was dat Eddy Wally later in het televisieprogramma eens zoveel mogelijk van deze spreuken moest gaan ophalen om zijn tegenstander, Jo Leemans, te verslaan. Eddy had de opgave niet helemaal goed begrepen en ging bij de mensen om “sprookjes” vragen. Uiteraard kwamen zij met sprookjesboeken aandraven, maar dat was niet helemaal juist, wist zelfs Eddy te vertellen. De cameraploeg had hem natuurlijk kunnen zéggen wat hij écht moest vragen, maar dit is “het leven zoals het is”, nietwaar, en arme Eddy werd aan zijn lot overgelaten. Even later liep hij ontmoedigd door de straat en verzuchtte hij: “Je moet het een beetje in ’t dialect zeggen: spreuken!” Historische (hysterische) televisie!
Lees verder “Zwijgen is zilver, spreuken zijn goud”

Jolly Jumper

“Toen ‘k donderdagmorgen Jolly Jumper van stal ging halen, voeldeke al dat d’r iets nie just was. Hij trok zijne kop weg en snoof en brieste. ‘k Had kerdju moeite om d’erop te geraken. Enfin, wijle weg met de vrienden, naar de Wetstraat. ’t Was wel schoon weer maar plezant is anders, zulle, als ge weet dat we zo’n zesduzend Waalse werkmannen moesten gaan tegenhouden. Mannen van ’t staal dan nog wel. Enfin, ’t duurde nie lang of ’t zat erop. Al da geroep, da maakt die beestjes zenuwachtig, hé. En dan trekken die zich niks meer aan van « stapvoets » of « kleine draf » of « gestrekte draf » of « galop » of « grote galop », da zijn de snelheden die we destijds op ’t school hebben geleerd. Enfin, de Jolly die schiet d’er weg, jong, vlam gelijk ne pijl uit nen boog. Ik dacht al amai, da wordt hier ne grote carambole. Maar nu had er toch wel nen dwaze pee zijnen auto op ’t straat laten staan, zeker ! En geen deux chevauxke, hé, neen, zo ne sjieke slee, want ’t was van ene die op ’t ministerie werkte. En de Jolly pardaf dertegen vaneigens. En ik met mijne smikkel op de koefer. Jawadde, Gerard. Enfin, ‘k wierdekik wakker in ’t hospitaal. hé. Hier nen bluts, daar een buil, en de Jolly die zulle ze misschien wel moeten afmaken. Ja, pee, probeer gij dan uw job eens goed te doen, ze. En, toppunt van al, dan zijn ze nog kwaad ook, hé ! ’t Schijnt da’k nu de volgende keer mee mijne velo naar de betogingen moet. Enfin, geeft d’er ons nog ene, dat emme we dan toch al g’had.” (De Rode Vaan nr.8 van 1982)
Lees verder “Jolly Jumper”

Een select clubke

Tijdens zijn « werkvakantie » in de VS werd Bondskanselier Helmut Schmidt geïntroduceerd in de « Bohemian Grove Country Club », een geheimzinnig genootschap van rijke en machtige individuen die strikt tot het mannelijke geslacht behoren. Leden zijn o.m. Ronald Reagan, George Bush, George Shultz, Caspar Weinberger, Richard Nixon, Gerald Ford en Henry Kissinger. Er zal daar dus — in monnikspij naar verluidt — heel wat afgetaterd worden en we zullen er helaas niet beter van worden. Zij echter wel, want er wordt natuurlijk voor ontspanning gezorgd. En wie met die strikte mannenclub reeds bepaalde ideeën had, die mag het wel vergeten : een voormalige bordeelhoudster verklapte onlangs dat zij geregeld meisjes ter beschikking had gesteld van de « boetelingen ». De directie in San Francisco ontkende dat natuurlijk.