Geen prijzen voor doppers!

80 wpc2Op zijn eigen aangeven heb ik in 1980 nog een minibrokje gemaakt over mijn vroegere fotograaf bij De Voorpost, Henri Codenie (op de foto van het bestuur van de Wase Persclub van dat jaar staat hij op de voorste rij als tweede van rechts, hij dekt mijzelf gedeeltelijk af). Ik wilde graag ingaan op zijn verzoek omdat het probleem dat hij aankaartte ook mezelf een beetje aanbelangde, zoals mag blijken uit het vervolg van de tekst…
Lees verder “Geen prijzen voor doppers!”

Moderne menhir

06Zoals de Megalietenbouwers reusachtige menhirs achterlieten om hun heilige plaatsen te markeren, zo heeft de Amerikaanse antropoloog David Givens (foto) in 1981 de opdracht gekregen een stenen monument te ontwerpen waarin een waarschuwing gebeiteld staat die binnen tienduizend jaar nog begrijpelijk zal zijn voor de mensen die dan onze planeet bevolken. Inderdaad zolang zal het duren dat opslagplaatsen van radioactieve afval schadelijke stralingen blijven verspreiden !
Om de Homo Futuristicus te waarschuwen dat hij daar beter met z’n fikken kan afblijven is geen eenvoudige taak. Schrift is uitgesloten want zelfs uit de relatief jonge taalgeschiedenis die we tot nu toe hebben doorgemaakt, kan men reeds afleiden dat de huidige talen zeker niet meer zullen bestaan in het jaar 12000. Ook op het voortbestaan van bibliotheken of archieven mag niet worden gerekend (allicht niet met die kerndreiging!) vandaar dat Givens teruggrijpt naar de… prehistorie. Inderdaad, de holentekeningen zijn nu nog steeds perfect begrijpelijk en zullen dat wellicht binnen tien duizend jaar nog zijn.
Een bewijs te meer dat ons na een atoom-holocaust ten hoogste weer een oertijd te wachten staat. Als we zelfs dàt nog mogen verwachten…
Lees verder “Moderne menhir”

Minibrokjes

De “Minibrokjes”, kleine, liefst geestige berichtjes op de laatste pagina van De Rode Vaan, bestonden al toen ik er begon te werken. Het was nog een erfenis van “Olie en azijn”, de rubriek van Vic Van Saarloos. Principieel waren ze “groepswerk” en ze werden dus ook niet ondertekend. Toch moet er iemand de eindverantwoordelijkheid dragen (als er b.v. te weinig “inzendingen” zijn, kan men moeilijk een blanco pagina brengen) en dat werd ik dan. Ik nam dus ook het merendeel van de brokjes voor mijn rekening of probeerde iets grappigs te bedenken bij een politiek berichtje dat mij door de andere redacteurs werd aangedragen. Dat laatste vond ik het moeilijkst. Ik had niet echt moeite om iets grappigs te bedenken, maar meestal was dat helemaal niet politiek getint en dat was dus zeker de bedoeling niet. De selectie van minibrokjes die ik hier publiceer is toch vooral gebaseerd op het feit of ik het grappig vond of niet (dat is het voordeel van een blog: je doet gewoon je zin). Al moet ik toegeven dat zelfs dan het “grapje” nogal gebukt kan gaan onder de “politieke relevantie”. Met andere woorden, het is zeker geen “stand up comedian material”…
Lees verder “Minibrokjes”

Wilfried danst

Martin De Jonghe wordt vandaag 65. Ik vind het moeilijk om de man te omschrijven. Is hij een cabaretier? Een radiomaker? Een lolmaker? Feit is dat zijn grootste succes het singeltje “Vercruusse danst” was. Vercruusse was één van de typetjes waarachter De Jonghe schuil ging. Zelf heb ik die tekst destijds in De Rode Vaan voor de Minibrokjes (de komisch bedoelde rubriek op de laatste pagina) bewerkt tot een ontmoeting tussen onze toenmalige premier Wilfried Martens en de Iron Lady Margaret Thatcher.
Lees verder “Wilfried danst”

Aan den toog (in Georgië)

Stalin3Vandaag is het negentig jaar geleden dat in zijn testament Lenin vroeg om Stalin uit zijn ambt te ontslaan. Iedereen weet dat dit niet is gebeurd. Maar ook dat Stalin na zijn dood in ongenade is gevallen. Echter niet overal in het Sovjet-rijk, zo blijkt. Toen Standard Luik in het seizoen 81-82 voor de Europacup naar Tbilissi moest trekken, kwam Jaak Vandijck met “een lekker verhaal” terug. Maar Jan Debrouwere wist daar wel weg mee in de Minibrokjes van De Rode Vaan, meer bepaald in het rubriek Aan den toog
Lees verder “Aan den toog (in Georgië)”

Maurice Burton

Maurice Burton

De Engelse pisterenner Maurice Burton heeft naar alle waarschijnlijkheid de fiets aan de haak gehangen. Hij is niet meer komen opdagen voor de zesdaagse van Dortmund en niemand heeft sindsdien nog iets van hem vernomen. Weggepest. Waarom? Akkoord, Burton had zich schuldig gemaakt aan dopingfraude, maar sedert wanneer is het zesdaagsewereldje zo puriteins geworden? Daar wringt het schoentje dus niet. De waarheid is dat Burton reeds lang werd gepest omdat hij… een kleurling is (geboren in Jamaica), de dopingsaffaire dreef de zaak maar ten top.
Vroeger reeds had Burton aan confrater Leon Vanel van « De Morgen » verklaard « dat hij zijn huidskleur tegen had om als baanrenner te slagen. » Vanel had daarop gerepliceerd « dat hij integendeel zijn huidskleur mee had om op de zesdagenaffiche te geraken, want een kleurling zesdagen-renner is een unieke verschijning. » « Als dat zo is », zou Burton hebben geantwoord, « als men mij maar waardeert omdat ik een andere huidskleur heb, dan mogen ze voor mijn part het contract wel aan een ander geven. »
Jaja, racisme is een moeilijk uit te roeien kwaal of het nu in Schaarbeek is of… op de piste !

Referentie
Ronny De Schepper, Nigger, De Rode Vaan nr.44 van 1981

P.S. Toevallig is er onlangs nog een internet-interview verschenen met Maurice Burton. Hieruit blijkt dat hij uiteindelijk toch nog tot 1984 heeft gekoerst, maar ook in dit interview wordt vaak verwezen naar racistische opmerkingen aan zijn adres.
04 maurice burton

De Brakke (af)Grond

Het Frans Masereelfonds blijft de maneuvers van Rika De Backer rond “De Brakke Grond” (het Vlaamse “cuituurpaleis” in Amsterdam) op de voet volgen. Zo delen zij ons nu het volgende mee :
« De berichten die ons vandaag “uit doorgaans goed ingelichte bron” bereikten grenzen aan het ongelooflijke zodat we nogmaals oproepen aan de beleidsverantwoordelijken en verkozenen om klaarheid te brengen in deze miljoenenzaak.
Waarover gaat het : ongeveer twee maand terug werden bij diverse sectoren van het Ministerie van Cultuur de subsidies en betalingen geblokkeerd. Zo onder andere ook bij de Dienst Monumentenzorg waar in een eerste fase ongeveer 100 miljoen fr. werd geblokkeerd, en in een tweede fase hiervan ongeveer één derde definitief werd afgeroomd. Dit alles met als doel de schulden voor de Brakke Grond in te lossen. Dat dergelijke blokkeringen niet zonder gevolg blijven is vrij logisch ! Voor de dienst Monumentenzorg betekent dit een vertraging van aan gang zijnde werken, herneming van dossiers en prijzen en natuurlijk voor de interne dienst een enorme werkverspilling. Voor andere sectoren is gaan lenen bij de banken de enige uitkomst.
»
En zo wordt de afbraak van de cultuursector met de dag schrijnender. (*)
Lees verder “De Brakke (af)Grond”