Categorie: dans

165 jaar geleden: de geboorte van de cancan

165 jaar geleden: de geboorte van de cancan

Laat ik meteen maar toegeven dat ik een beetje (?) kort door de bocht ben gegaan: 165 jaar geleden ging in het Théâtre des Bouffes-Parisiens te Parijs de operette “Orphée aux Enfers” (“Orpheus in de onderwereld”) van Jacques Offenbach in première. De ouverture tot deze operette eindigt met een uptempo-ritme dat later aanleiding zou geven tot een nieuwe, gewaagde dans, de zogenaamde cancan. Het lijkt me echter dat dit proces enige tijd in beslag heeft genomen en dat de cancan niet geboren is op de avond van de première…

Lees verder “165 jaar geleden: de geboorte van de cancan” →

Honderd jaar geleden: de geboorte van de charleston

Honderd jaar geleden: de geboorte van de charleston

Ik wist niet dat je ook op een dansrage een precieze “geboortedatum” kon kleven, maar mijn Canadese vriend Alcide heeft voor de charleston toch deze verklaring: “Cette danse est née chez les Noirs des États du Sud des États-Unis. La ville de Charleston (Caroline du Sud) lui a donné son nom. Le charleston est à l’origine de la plupart des danses modernes, construites sur les rythmes négro-américains et dans lesquelles les figures improvisées tiennent une place importante, avec parfois des mouvements acrobatiques inspirés des danses africaines, antillaises, etc. Sous sa forme théâtrale, le charleston fut dansé pour la première fois au New Amsterdam Theatre de New York le 20 octobre 1923, par Ned Wayburn (photo) de la revue The Follies“

110 jaar geleden: het schandaal van “Le sacre du printemps”

110 jaar geleden: het schandaal van “Le sacre du printemps”

Het is al 110 jaar geleden dat “Le sacre du printemps” van Igor Stravinsky in première ging bij Les Ballets Russes in het Théâtre des Champs Elysées in Parijs. Dat zorgde voor een schandaal, omdat het publiek (o.a. een verbijsterde Camille Saint-Saëns) niet vertrouwd was met de belangstelling voor de jazz die bij Stravinsky goed te horen is, net als bij de andere expressionisten. Deze vonden impressionisten zoals Claude Debussy eigenlijk toch maar wat halfzachten en kwamen bewust veel sterker voor hun opinies uit (ook in het politieke leven). In de schilderkunst is er vooral belangstelling voor zwart-wit-contrasten en je zou kunnen zeggen dat dit ook te horen is in de muziek van Igor Stravinsky.

Sergei Prokofiev (1891-1953)

Sergei Prokofiev (1891-1953)

Als Dirk Tanghes “Romeo en Julia” één van mijn mooiste theaterervaringen is, dan is de muziek voor het bal van de twee geliefden van Verona mijn mooiste balletervaring, zoals ik nog niet zo lang geleden schreef t.g.v. de dertigste verjaardag van mijn interview met ballerina Dawn Fay. En wie schreef die muziek? Jawel, Sergei Prokofiev, de man die vandaag precies zeventig jaar geleden is overleden.

Lees verder “Sergei Prokofiev (1891-1953)” →

Dertig jaar geleden: interview met Dawn Fay

Dertig jaar geleden: interview met Dawn Fay

Het is ook al dertig jaar geleden dat ik de Amerikaanse balletdanseres Dawn Fay heb geïnterviewd, die in die tijd bij het Ballet van Vlaanderen danste. Dawn Fay is wellicht het mooiste wezen dat ik ooit heb aanschouwd (ik gebruik opzettelijk een wat verheven taal, want dat verdient ze). Ik heb ze b.v. ooit meegemaakt op een repetitie van de balscène uit “Romeo & Julia” van Sergei Prokofiev en dat is wellicht de mooiste ervaring die ik in mijn leven heb meegemaakt. Ik herinner me nog als gisteren dat ik in de deuropening van het repetitielokaal stond (want daar is niet echt plaats voor toeschouwers) en toen ze kwam voorbij geschreden op die prachtige muziek, bereikte ik de hoogste regionen zonder de hulp van welk geestverruimend middel dan ook. Tijdens het interview bleek ze bovendien nog erg intelligent, erg charmant en bleken we gezamenlijke interesses te delen. Op slag begon ik mij van alles voor te stellen, maar uiteraard was dit enkel maar een wensdroom. Ze was op dat moment verloofd met één van haar collega-dansers en niet lang daarna verliet zij het gezelschap en ik heb nooit meer iets van haar vernomen. Hoe zou het nu met haar zijn?

Lees verder “Dertig jaar geleden: interview met Dawn Fay” →