Nadine Verbrugghe is een Vlaamse sopraan, lid van het BRTN-koor, die in eigen beheer eind 1994 een CD uitbracht met een grote diversiteit aan liederen (een beetje stijl Filip De Francq: het moet immers als visitekaartje dienen), begeleid door Dirk De Caluwé, fluit, Marc Van Hoorick, klarinet, Luc Tooten, cello, en Jan Huylebroeck, piano.
Van links naar rechts: de speelse Annelies, de zelfzekere Jorunn en de innemende Nathalie (foto Johan Martens).
Lees verder “25 jaar geleden: meisjestrio Laïs vond eigen stem in Gent”
Vandaag is het al 25 jaar geleden dat Laïs optrad in de Gentse Groenzaal. Als plaatselijk reporter van Het Laatste Nieuws werd ik erop uitgestuurd voor een interview. Maar je weet hoe dat gaat met plaatselijke correspondenten: het moet en zal enkel over plaatselijke toestanden handelen! En wat bleek: Jorunn Bauweraerts en Annelies Brosens hadden elkaar wel degelijk leren kennen aan het Gentse conservatorium, maar Nathalie Delcroix, op wie ik op dat moment tot over mijn oren verliefd was, bleek helemaal niks met Gent te maken te hebben. Zij werd dus voor het interview uitgesloten. En het is nooit meer goed gekomen.
Lees verder “25 jaar geleden: Laïs in de Groenzaal”
Het is weer tijd om iemand aan de vergetelheid te onttrekken. Wie kent er nog: “Dedju, dedju, de Kwaremont ligt open!”? Ik vrees dat je al van mijn leeftijd moet zijn (de zeventig gepasseerd dus) om je dit nog te herinneren. Daarom vandaag eer aan de West-Vlaamse komiek Gerard Vermeersch, die vijftig jaar geleden veel te vroeg van ons heenging.
Lees verder “Gerard Vermeersch (1923-1974)”
Tamara Ignatieva is de dochter van Michel Taits en Ludmilla Ignatieva. Ze studeerde viool aan het conservatorium van Moscou. In 1991 volgde zij haar vader, toen die naar het orkest van de Vlaamse Opera kwam (haar moeder werd concertmeester in Zuid-Afrika) en dus zette zij deze studies voort aan het Gentse conservatorium, waar ze een jaar later haar Eerste Prijs haalde in de klas van Henry Raudales. Ze werd Tenutolaureaat ’93 en in datzelfde jaar werd ze ook lid van het orkest van de Vlaamse Opera.
Lees verder “Dertig jaar geleden: Tamara Ignatieva in De Rode Pomp”
Op zoek naar een foto van de overleden Gentse componist Julien Mestdagh kwam ik in contact met organist Frank Heye die één van zijn werken aan een CD had toevertrouwd. En, nee, een foto had hij niet, maar van het een kwam het ander en daarom kan ik u nu zijn CD “Musica Gandaviae: Organa, Artifices” voorstellen. Een titel die nog eens het Latijn als globaliserende taal gebruikt en niet het Engels, Bart De Wever zal content zijn.
Lees verder “Frank Heye wordt zestig…”
Op 22 juni 1994 ging ik in het NT2 naar “Adam in ballingschap” van Vondel door de toneelafdeling van het Gentse conservatorium. Saskia Debaere legde hiermee haar eindexamen af, terwijl het voor Karin Bosmans, Govert Deploige en Ineke Lievens het overgangsexamen naar tweede licentie was. Waarom gelegenheidslesgever Senne Rouffaer (foto) speciaal voor deze onspeelbare tekst van Vondel had geopteerd, was mij een raadsel, tenzij hij deze jonge mensen voor een quasi-onmogelijke opdracht wou plaatsen. Het was dan ook duidelijk dat ze er hard hadden op gezweet, maar echt talent kwam er weer niet naar boven. Eigenlijk is het triestig dat ze dan door zulk een beproeving moeten om uiteindelijk in een soap van VTM te belanden!
Lees verder “Dertig jaar geleden: “Adam in ballingschap” van Joost van den Vondel”
Net zoals in 1930 waren er in 1999 ook weer examens in het conservatorium…
Lees verder “25 jaar geleden: cultuur in Gent (588)”
Jo De Bruyne greep zijn kans om in de bekendheid te geraken toen op 5 mei 1994 een algemene elektriciteitspanne de première van “Giselle” door het BVV in de Gentse opera met een uur deed uitstellen. Aangezien hij daar werkte als suppoost-barman ontpopte hij zich terstond als een Gentse Richard Clayderman die er o.a. versies van “Amigos para siempre”, “L’important c’est la rose”, “Feelings”, “Torna a Sorriento” en “My way” doorjoeg. Naast zijn pianostudies, volgde hij aan het KMC-Gent ook les als zanger. Toen vertelde hij mij dat hij als lichte bariton bij gebrek aan tenors misschien wat zou worden “opgeschroefd”, maar nu blijkt hij toch voor het bariton-repertoire te hebben gekozen. Op zondag 19 februari gaf hij in het conservatorium immers een recital van negro-spirituals, meestal in een bewerking van Daniël Schroyens, die hem ook aan de piano begeleidde.
Lees verder “Dertig jaar geleden: fifteen minutes of fame voor Jo De Bruyne”
Het is al dertig jaar geleden dat ik op de tram toevallig Muriel Bialek, de celliste uit het orkest van de Vlaamse Opera, tegen het bevallige lijf liep en kort met haar heb gesproken. Men zou het een soort van geïmproviseerd interview kunnen noemen.
Lees verder “Dertig jaar geleden: met Muriel Bialek op de tram”
dagelijks iets degelijks 