Françoise Hardy wordt 75!

Françoise Hardy wordt 75!

Vandaag wordt de Franse chansonnière Françoise Hardy 75 jaar. Het enige wat ik ooit over haar heb geschreven, was een recensie van een plaat samen met haar echtgenoot Jacques Dutronc. Dat ging als volgt…

Waarvoor trouwen al niet goed kan zijn. Vogue, de platenfirma van zowel Françoise Hardy als Jacques Dutronc zag wel brood in het (na lang “repeteren”) officiële samengaan van deze twee « idolen » uit de jaren zestig. Ze selecteerde uit het vrij omvangrijke oeuvre van het tweetal telkens acht nummers die wellicht moeten doorgaan voor hun beste en dit wordt gepresenteerd onder de titel « Ensemble ».
Voor Dutronc betekent dit o.a. dat « Il est cinq heures Paris s’éveille », « J’aime les filles », « Et moi, et moi, et moi » en « Les Play Boys » schitteren door hun aanwezigheid (en « Mini, mini, mini » door zijn afwezigheid) en voor Françoise is er « Tous les garçons et les filles », « Ton meilleur ami », « Mon amie la rose» en het magistrale « La maison ou j’ai grandi » van Adriano Celentano (maar niet « Comment te dire adieu » van Serge Gainsbourg).
Wel jammer dat de twee artiesten telkens alterneren (i.p.v. één plaatkant Dutronc en één Hardy b.v.), want de broosheid en de romantiek van Françoise Hardy weerstaat de spot niet van de relativerende Dutronc. Hopelijk is dit niet met hun huwelijk het geval.

Lees verder “Françoise Hardy wordt 75!”

Pierre Delanoë (1918-2006)

Pierre Delanoë (1918-2006)

Het is vandaag precies honderd jaar geleden dat de Franse tekstschrijver Pierre Delanoë werd geboren (foto Zegilbos via Wikipedia). Le 15 décembre, Émily Bécaud, fille de Gilbert Bécaud, et Julien Dassin, fils de Joe Dassin, donneront au casino de Deauville un concert en hommage à Pierre Delanoë au cours duquel ils reprendront une quarantaine de ses chansons.
Lees verder “Pierre Delanoë (1918-2006)”

Jacques Brel (1929-1978)

Jacques Brel (1929-1978)

Vandaag is het al veertig jaar geleden dat “la pendule d’argent” op de schouwmantel van Jacques Brel (“qui dit oui, qui dit non, qui dit je t’attends…”) is gestopt met tikken. Dat was in een Frans ziekenhuis, al bracht Brel zijn laatste jaren door op het Markiezen-eiland Hiva Oa samen met Maddly Bamy, een ex-danseres van Claude François. Toch ging zijn volledige erfenis naar zijn vrouw Miche (Thérèse Michielsen), waarbij hij drie dochters had, maar die hij ook vaak achterliet om op te trekken met minnaressen. Waarom is de familie Brel dan zo gebeten op Bamy? France Brel: “Omdat ze de code heeft doorbroken. Kijk, mijn ouders hadden een gentleman’s agreement. Ze mochten minnaars en minnaressen hebben, maar in alle discretie. Maddly heeft zich daar niet aan gehouden. Ze is naar voren getreden als Jacques’ vriendin. Mijn vader was toen al te fel verzwakt door de kanker om er tegenin te gaan. (…) Die Bamy vertelt nu overal dat ze de vrouw was bij wie Jacques het langst bleef. Dat is niet waar. Hij is tien jaar bij ene Sylvie geweest. Zij was zijn grootste verliefdheid.”
Lees verder “Jacques Brel (1929-1978)”

Nino Ferrer (1934-1998)

Nino Ferrer (1934-1998)

Vandaag is het al twintig jaar geleden dat de Frans-Italiaanse zanger Nino Ferrer met zijn jachtgeweer een einde maakte aan zijn leven. Ferrer was zo typisch een gekweld iemand die zijn hele leven over en weer werd geslingerd tussen zijn artistieke integriteit en het feit dat het geld enkel maar binnenstroomde met luchtige liedjes, waar hijzelf op neerkeek. Dat was ook al zo in 1984 toen ik hem ontmoette in het vooruitzicht van een optreden in de Ancienne Belgique. Een optreden waar ik overigens niet naartoe ben geweest, juist omdat ik vreesde dat hij niet het repertoire zou brengen dat ik had gewild. Dat blijkt ook min of meer al uit het tekstje dat ik toen als onderschrift bij een foto van Jo Clauwaert heb gemaakt…
Lees verder “Nino Ferrer (1934-1998)”

Georges Moustaki (1934-2013)

Georges Moustaki (1934-2013)

Het is ook al vijf jaar geleden dat de Franse zanger van Grieks-Joodse afkomst Georges Moustaki op 79-jarige leeftijd in Nice is overleden (foto Rob Mieremet). Hij wordt meestal vereenzelvigd met één lied, met name “Le métèque”. Dat is enerzijds terecht omdat het een heel persoonlijk portret is dat hem ten voeten uit typeert en tegelijk is het ook zijn grootste (eigenlijk enige) hit. Anderzijds doet dit hem onrecht aan aangezien hij nog tal van andere prachtige nummers heeft geschreven, niet alleen voor hemzelf maar ook voor andere grootheden van het Franse chanson. Ook voor mij is hij vooral van belang door een ander nummer, zonder dat ik daarbij “Le métèque” wil verloochenen, verre van…
Lees verder “Georges Moustaki (1934-2013)”

Pascal Sevran (1945-2008)

Pascal Sevran (1945-2008)

Het is vandaag tien jaar geleden dat de Franse zanger en schrijver Pascal Sevran (echte naam Jean-Claude Jouhaud) is overleden. Ik kende hem vooral van het televisieprogramma op zondagmiddag “Chanter la vie”, waarvan ik vanaf 2001 een trouwe kijker was tot het in 2007 werd afgevoerd. Sevran was zozeer bij het programma betrokken (hij voelde de bui blijkbaar reeds hangen en smeekte op antenne haast wekelijks om het programma toch maar verder te laten bestaan) dat het mij geen zier verwondert dat hij nog geen jaar na het afvoeren is overleden (al was het officieel dan aan longkanker). Op de Franse Wikipedia-pagina heb ik nadien nog enkele opmerkelijke zaken over hem vernomen. Een samenvatting.
Lees verder “Pascal Sevran (1945-2008)”