Liane Foly

Liane Foly

Liane Foly, de son vrai nom Éliane Falliex, est une chanteuseactriceimitatrice et animatrice de la télévision française, née le 16 décembre 1962 dans le 7e arrondissement de Lyon.

Les parents d’Éliane, commerçants en Algérie arrivent en métropole en 1962 avec la communauté pieds-noirs. Ils s’installent à Lyon, près du quartier de Perrache, où ils tiennent le commerce La droguerie du sourire. Liane Foly apprend le piano, le solfège et la danse classique dès l’âge de 5 ans, et, à 12 ans, chante dans l’orchestre familial Black And White, avec ses parents (son père en est le producteur, sa mère fait les costumes), son frère Philippe à la batterie et sa sœur Corinne l’aînée de 4 ans au piano (devenue depuis professeur de piano).

Elle continue ensuite à chanter dans les boîtes de nuit et les bars de sa région. Rapidement, son goût pour le blues et le jazz se développe.

En 1975, Liane Foly remporte son premier concours de chant en interprétant un morceau de Karen Cheryl. Elle décide alors d’en faire son métier après avoir passé son bac.

En 1984, elle est repérée par un jeune auteur, Philippe Viennet, et par le pianiste lyonnais André Manoukian, qui lui proposent d’écrire pour elle et d’enregistrer une maquette. Liane Foly et André Manoukian, qui est également son pianistecompositeur et producteur attitré, vivent ensemble de 1984 à 1995. Éliane devient Liane Foly en 1986.

Après un long travail elle arrive à Paris en 1987 et obtient un rendez-vous avec Fabrice Nataf, le directeur artistique et patron de Virgin France. C’est lui qui la lance.

En 1995, après sa séparation d’avec André Manoukian, elle a recours à la chirurgie esthétique pour améliorer son visage. En 1996, elle se lie avec son manager Laurent B.Souffir, qui compose pour elle une vingtaine de chansons et l’accompagne sur scène en tant que batteur jusqu’en 2000. Ils s’installent à Londres, mais se séparent en 2002.

En 2003, elle se marie avec Augustin Decré, puis divorce en 2007. Elle quitte alors Londres et revient s’installer à Paris.

Après la sortie de l’album Le goût du désir, en 2008, Liane Foly se lance dans une carrière d’imitatrice et d’humoriste, laissant de côté les projets musicaux. Elle se produit dans deux one woman shows : La Folle Parenthèse puis La Folle part en Cure.

En mars 2015, Liane Foly repart en tournée avec de nouvelles chansons annonciatrices d’un nouvel album. Cet album, baptisé Crooneuse, sort en mars 2016. (Wikipedia)

Sacha Distel (1933-2004)

Sacha Distel (1933-2004)

Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat de Franse zanger en jazzgitarist Sacha Distel is overleden.

Sacha (koosnaampje voor Alexander) Distel was de zoon van een uit Rusland geëmigreerde scheikundige. Na de Tweede Wereldoorlog kwam hij in contact met de Parijse variant van de jazz met figuren als Django Reinhardt en zijn oom Ray Ventura (als lid van diens orkest Les Collégiens is hij in 1953 te zien in de film “Femmes de Paris” van Jean Boyer). Als jong jazzgitarist trad hij onder meer op met Dizzy Gillespie. Hij had echter meer succes als zanger en naar het voorbeeld van Henri Salvador ging hij zich steeds meer op het populaire genre toeleggen. Het nummer Monsieur Cannibale dat in de jaren ’60 gezongen werd door Sacha Distel wordt in De Efteling gebruikt bij de attractie Monsieur Cannibale. Het was ook het lievelingsnummer van mijn moeder, waarop zij tijdens de “teerfeesten” van de Harmonie Recht door Zee telkens uitbundig de hucklebuck danste (het past er volledig op: probeer het maar eens thuis!).
Hij kende ook internationaal succes (o.a. met “The good life”) omdat hij op zijn negentiende naar New York was getrokken, waar hij zijn Engelse taalkennis verbeterde en in het wereldje van componisten en producers terechtkwam en o.m. optrad in The Ed Sullivan Show. Hij had in 1957-58 een korte relatie met Brigitte Bardot en daarna met Dionne Warwick, maar trouwde in 1963 met Francine Bréaud (ski-kampioene), bij wie hij twee zonen had.
Na een auto-ongeval in 1985 stopte bijna zijn carrière, omdat hij aansprakelijk werd gesteld voor de geleden schade van zijn passagier, de actrice Chantal Nobel.

Lees verder “Sacha Distel (1933-2004)”

Jean Sablon (1906-1994)

Jean Sablon (1906-1994)

Vandaag is het 25 jaar geleden dat de Franse zanger Jean Sablon is overleden. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet meer weet waarom ik daar ooit aandacht aan heb besteed (in het Engels dan nog wel). Ik ken de man nauwelijks…

Jean Sablon, a popular French singer and actor, was the son of a composer, with brothers and sisters who had successful careers of their own in musical entertainment. He studied piano at the Lyceé Charlemagne in Paris. He left before graduating to enroll at the Paris Conservatoire in order to concentrate on a vocal career. He started in the cabarets of Paris at the age of 17, and was subsequently accompanied on his first album by the pianist/composer Mireille_Hartuch, whose song Couchés dans le foin became a great success.
Mistinguette vraagt Jean Sablon om in haar show op te treden in de Casino de Paris in 1931. Sablon is also credited with arranging Reinhardt’s debut in a fashionable cabaret in 1933.
Tijdens een vakantie in Californië in 1937 ziet Sablon dat Amerikaanse zangers een microfoon gebruikten. Hij besloot dit te introduceren in Frankrijk en daarom gaat hij de geschiedenis in als “de zanger zonder stem”, een bijnaam die hij daardoor kreeg. Dat jaar krijgt “Vous qui passez sans me voir”, geschreven door Charles Trenet, de grote prijs van de Académie Charles Crose en breekt hij ook door in de V.S., waar hij de Franse Bing Crosby werd genoemd. Zijn bekendste nummers waren “J’attendrai”, “Je tire ma révérence”, “In the still of the night” en “Sur le pont d’Avignon”.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog had zijn zus “Le chant des partisans” gecomponeerd en tijdens de Tweede Wereldoorlog zal ze samen met zijn (en haar) broer het “Légion d’Honneur” verdienen en juist daarom heeft Jean Sablon altijd deze onderscheiding geweigerd (“toch niet omwille van een paar liedjes, zeker!”).
In 1945 viert Jean Sablon, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Brazilië heeft verbleven, zijn terugkeer met een film, “Paris chante toujours”. Aangezien hij echter te veel “veramerikaniseerd” is, is het geen succes in Parijs. In 1947 kan Jean Sablon echter opnieuw in de gunst van zijn landgenoten komen met “Les arbres de Paris” en “Aimer comme je t’aime”. Hij overleed in Cannes op 24 februari 1994 op 87-jarige leeftijd.