Burt Blanca wordt 75…

Burt Blanca wordt 75…

Morgen wordt Burt Blanca 75 jaar. Bij zijn zeventigste verjaardag hoorde ik toevallig op de radio nog een opname van hem die ik nog niet kende. Ze klonk nogal eigentijds, dus ik vermoedde toen dat het een recente opname betrof. Good old Burt Blanca was toen dus blijkbaar nog altijd actief. Hoe zou dat nu op zijn 75ste verjaardag zijn? Het moet nu al zo’n veertig jaar geleden zijn dat één van mijn allereerste interviews met hem was…

De Brusselse rocker Burt Blanca voorstellen zal wel overbodig zijn voor de lezers van 30+ (*). Daarom was het voor mij eerst en vooral een verrassing vast te stellen dat Norbert Blancke (zoals z’n echte naam luidt) er nog erg jong uitzag (°6/8/1944) en er in het gesprek steeds de nadruk op legde dat hij aan het begin van een totaal nieuwe carrière stond. De gouden plaat die hij op 30 maart 1978 ontving, was dan ook eerder een bekroning voor wat voorafging dan een aanloop voor wat komen gaat. Een merkwaardig gesprek met een ouwe rat in het vak, die tegelijk als een ambitieuze tiener zijn eigen waar aan de man tracht te brengen. Maar ja, zoals de dichter zegt: een nieuwe lente, een nieuwe geluid…
Burt Blanca: Ik debuteerde nu zo’n vijftien jaar geleden in Brussel, waar ik ook geboren ben (en niet in Brugge, zoals in de persmap staat; zijn ouders waren wél Bruggelingen, RDS). Toen ik acht was, speelde ik reeds accordeon, maar de echte belangstelling kwam er pas toen ik op mijn vijftiende Elvis, Cliff e.d. ontdekte. Ik specialiseerde me dan op gitaar en ben hiervoor conservatorium gaan volgen (alweer volgens de persmap zou hij dat reeds van z’n zevende gedaan hebben en op z’n twaalfde reeds eerste prijzen behaald, ook in het buitenland, RDS).
– Hoe was de muzikale situatie toen in België?
Burt Blanca
: Het rockfenomeen werd vooral komisch benaderd. Men vond het eigenaardig dat wij op het podium zo te keer gingen. Een orkest dat moest toch stijf blijven staan, nietwaar?
– Je bent dan drie jaar later naar Frankrijk gegaan. Bij gebrek aan succes?
Burt Blanca
: Ik heb wel een hitje gehad met een Vlaamstalige rockplaat en optredens had (en heb) ik ook wel bij de vleet, maar de echte erkenning bleef toch uit. Het contract bij Pathé betekende voor mij echter de grote doorbraak. Ik heb toen een paar wereldsuccessen gehad zoals “Guitar Boogie Twist” en “Twist senorina twist”.
– Daarna ben je studiomuzikant geworden…
Burt Blanca
: Net helemaal: de optredens die bléven maar doorgaan. De platenverkoop liep evenwel een beetje terug. Dat was trouwens een globaal verschijnsel waarmee elke rocker te kampen had. Ik heb toen studiowerk geleverd voor Charles Aznavour, Caravelli, Adamo, Juliette Greco, ook Will Tura en noem maar op.
– Vind je bevrediging in dat soort werk?
Burt Blanca
: Het is een goeie job, maar uiteraard laat het weinig ruimte voor eigen creativiteit. Dat belet niet dat ik wel een zekere inbreng had op die platen: men herkent mijn gitaarstijl natuurlijk.
– Nadien moet er dan een minder voorspoedige periode gevolgd zijn, want ik vernam van Bert Verhoye dat, toen hij zo’n vijf jaar geleden, audities afnam voor een Elvis Presley-imitator (wat dus uiteindelijk Frankie March is geworden), dat jij daar ook tussen zat?
Burt Blanca
: Ja, dat is een duistere periode uit mijn loopbaan. Ik werd toen erg slecht “gemanaged”. Vandaar trouwens ook al die elpees op “low-budget” labels. Nu hoop ik eindelijk eens een goede elpee te maken met eigen composities.
– In welke taal?
Burt Blanca
: Engels en Frans. Later kan dat misschien ook wel in het Nederlands.
– Wat vind je van de jongere generatie Vlaamse rockers? Denk je dat je daar enige invloed op gehad hebt? Jouw oordeel over een Raymond van het Groenewoud b.v.?
Burt Blanca
: Wié zeg je? (**) Ik vind het over het algemeen goed dat de jeugd weer begint te rocken. Er is immers te veel slechte muziek.
– Disco?
Burt Blanca
: Disco is niet slecht als het maar originele nummers zijn. Maar bewerkingen van oude nummers, zoals Sheila doet b.v., dat hoeft voor mij niet. Punk zou ook goede muziek kunnen zijn, als de muzikanten konden spelen en de jongeren niet onnozel werden.
– Wat vind je van agressiviteit in de muziek? Kwam dit in jouw tijd ook voor?
Burt Blanca
: Zeker, ik heb nog de voorprogramma’s verzorgd van Jerry Lee Lewis, Chuck Berry, Bill Haley en in de Olympia van The Animals en The Kinks. Man, het Palais des Sports dat werd geregeld aan diggelen geslagen!
– Is je eigen muziek nu nog agressief?
Burt Blanca
: Ja, de muziek zélf, ja. Maar het is de bedoeling dat men erop zou dansen, niet dat men de boel stuk slaat. En ik ben ook tegen het lawaai! Het moet “hoorbaar” blijven.
LAY THE BLANCA ON THE GROUND
Voor zijn nieuwe single heeft Burt Blanca (na vier bijdragen wellicht wel bekend bij onze lezers) het procédé van zijn vorige omgekeerd : de cover komt nu op de B-kant en zijn eigen compositie wordt de A-kant. En dat is maar goed ook want “She used to wanna be a ballerina” van Buffy Sainte-Marie klinkt te zeer « tegen het plafond aan » (al bewijst Blanca nog eventjes welk een schitterende gitarist hij is). Toch zal voor « Make a sign » (de A-kant) ook geen succes weggelegd zijn omdat het nummer aarzelt tussen pure rock en discorock.

Lees verder “Burt Blanca wordt 75…”

Phil Everly (1939-2014)

Phil Everly (1939-2014)

Het is al vijf jaar geleden dat Phil Everly van het Amerikaanse zangduo Everly Brothers is overleden. Hij was 74 en overleed aan de gevolgen van een chronische longziekte, veroorzaakt door kettingroken. Toch stond stond Phil bekend als de “gezondste” van de twee. Zijn twee jaar oudere broer Don heeft namelijk zijn hele leven met een drugsverslaving gekampt.

Lees verder “Phil Everly (1939-2014)”

Guido Depraetere (1946-2006)

Guido Depraetere (1946-2006)

Het is vandaag al tien jaar geleden dat Guido Depraetere is overleden. Over hemzelf heb ik weinig geschreven. Zelfs zijn Baziel-typetje komt maar heel even ter sprake in mijn overzicht van Vlaamse humor. Maar dat zal Guido zelf wel niet erg hebben gevonden, want hij stond toch vooral bekend als één van de co-managers van VTM eind jaren 80, begin jaren 90. Samen met co-manager Mike Verdrengh stond dit duo toen bekend als “Mike & Guido”. En net als dat andere legendarische duo “Mike & Zaki” had ik, zeker in de beginfase, de indruk dat “Mike & Guido” vooral op de jeugd mikten. Dat trachtte ik duidelijk te maken in een beschouwend stukje over de pas opgestarte VTM onder de titel “Je bent jong en je wil wat” (de vroegere slogan van Veronica, toen die nog deel uitmaakte van het Nederlandse omroepbestel)…
Lees verder “Guido Depraetere (1946-2006)”

Robert Groslot wordt vijfenzestig

Robert Groslot wordt vijfenzestig

Mechelaar Robert Groslot viert vandaag zijn vijfenzestigste verjaardag. Hij is dus slechts enkele maanden ouder dan ik. De meeste mensen kennen Groslot nu als dirigent van de jaarlijkse Night of the Proms, maar vanaf dit jaar doet hij dat niet meer. Ik heb hiervoor geen verklaring gevonden: beu? gezondheidsproblemen? opnieuw meer belangstelling voor eigen composities? Ikzelf sprak destijds met hem in De Singel toen hij daar een reeks soloconcerten gaf op piano. Weinigen weten immers nog dat hij ooit zesde is geëindigd in de Elizabethwedstrijd…
Lees verder “Robert Groslot wordt vijfenzestig”

25 jaar geleden: Walter Cantens in de VTM-Soundmix Show

25 jaar geleden: Walter Cantens in de VTM-Soundmix Show

25 jaar geleden nam Walter Cantens uit Sint-Niklaas (nu vooral bekend als de vader van acteur David Cantens) deel aan de VTM-Soundmix Show. Nu moet ik niet dikkenekkerig doen en zeggen: “Ik keek daar niet naar, hoor”, want ik keek daar wél naar. Heb ik zo niet mijn jeugdige fietsvriend Helmut Lotti teruggezien? Maar een knipsel uit “Dag Allemaal” erover bijhouden? Nee, dàt is erover. Maar dit had dan ook een reden…
Lees verder “25 jaar geleden: Walter Cantens in de VTM-Soundmix Show”

Op het zeildoek van de botsauto’s

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOp de kermis lokt niet alleen de striptease-tent volk met wanstaltig geschilderde naaktfiguren, dat geldt ook voor de autoscooter, nochtans een voorloper van onze Culturele Centra. Toen al die in parochiezalen wilden optreden nog mannen met baarden moesten zijn, leefde de popcultuur immers vooral op de kermis (cfr. “Op het zeildoek van de botsauto’s” van Guido Belcanto).
Lees verder “Op het zeildoek van de botsauto’s”

Plaatjes draaien (3): de dubbele A-kanten

99 yardbirdsWanneer verschijnt nu eindelijk dat artikeltje over de dubbele A-kanten? vraagt R.T. Wel, ik vrees dat ik hem moet teleurstellen: niet, zeker? Ik heb immers geen originele “insteek” (niets dat ik wil bewijzen of ontkennen) en Eddy De Saedeleer heeft me in zijn reactie het gras reeds voor de voeten weggemaaid. “Evil hearted you/Still I’m sad” van de Yardbirds moet inderdaad zowat de enige sixties-plaat zijn met dat fenomeen, die niet van Beatles of Stones is. Tenzij het “God only knows”/”Wouldn’t it be nice” van The Beach Boys zou zijn, maar hoe knap “Wouldn’t it be nice” ook is, “God only knows” staat volgens mij toch nog een trapje hoger. Dat is een “goddelijk” nummer als het ware. En natuurlijk komt ook “Love me please love me”/”L’amour avec toi” van Michel Polnareff in aanmerking als we Franse hits ook meetellen.
Lees verder “Plaatjes draaien (3): de dubbele A-kanten”

Mirek Czerny

Mirek Czerny werd geboren in Praag. Hij zong al heel jong in koren die hymnes voor Stalin op muziek van Prokofiev zongen. Nu doet hij daar wat smalend over, maar hij geeft wel toe dat indien hij niet onder het communistische regime was opgegroeid, hij misschien ook niet tot die muziekstudies was gekomen. Toch volgde hij eerst nog een opleiding als landmeter, maar schakelde daarna toch definitief over op zang. Hij schreef zijn eindverhandeling voor het conservatorium over Leos Janacek en werd lid van de Praagse Madrigalisten, de pioniers van de authentieke uitvoeringspraktijk wat zang betreft. In 1970 huwde hij een Belgische en bleef hij hier plakken. Van zodra hij het Nederlands voldoende onder de knie had, schreef hij recensies voor Het Nieuwsblad en De Bond en zowaar ook een Tsjechische tekst op “Linda” van Will Tura, wat door Will ook op plaat werd gezet.

Belpop: hoogtepunten uit de geschiedenis van de Belgische popmuziek

Belpop is een reeks van zes documentaires waarin telkens één Belgische groep of artiest centraal staat die zijn stempel heeft gedrukt op de populaire muziek in België en soms ook ver daarbuiten. Het gaat meer bepaald om De Kreuners, Front 242, The Kids, Lou Depryck, Arno en Raymond Van Het Groenewoud. Aan de hand van archiefmateriaal en interviews met de artiesten zelf, groepsleden, producers en andere getuigen wordt de muzikale carrière van de Belpop-iconen onder de loep genomen. Zo brengt Belpop vergeten of verborgen verhalen uit onze nationale muziekgeschiedenis voor het eerst of opnieuw aan het licht en op het scherm. Op dinsdag om 22.05 u. vanaf 18 november op Canvas.
Bovendien zendt Radio 1 op zaterdag 22 november van 12 tot 20 uur de zevende editie uit van 100 op 1: de beste Belgische songs. 100 op 1 is het sluitstuk van de Radio 1 Sessies. Acht uur lang de allerbeste liedjes van bij ons, gepresenteerd door Lieve De Maeyer en Floris Daelemans.
Tot en met zondag 16 november kan de Radio 1-luisteraar op http://www.radio1.be zijn vijf favorieten kiezen uit een longlist met vijfhonderd straffe Belgische songs. De nummers staan niet alleen alfabetisch, maar kunnen ook worden gesorteerd per decennium: jaren 60, 70, 80,… Er is een handige zoekfunctie en wie wil, kan zijn persoonlijke verhaal bij de nummers kwijt. De honderd beste nummers gaan naar de finale op zaterdag 22 november.
Ook dit jaar blijft het spannend tot aan het eind. De definitieve Top-10 wordt namelijk pas tijdens de uitzending zélf bepaald: de tien hoogst genoteerde nummers worden in alfabetische volgorde op de website geplaatst en de luisteraar beslist over de ultieme winnaar.
Tijdens de uitzending zijn er schandalig veel cd’s te winnen: cd’s van de muzikanten op de Radio 1 Sessies en van elke artiest in de 100 op 1-lijst.
Lees verder “Belpop: hoogtepunten uit de geschiedenis van de Belgische popmuziek”