Paul Van Aken (1949-2011)

Paul Van Aken (1949-2011)

Het is alweer tien jaar geleden dat de Neerlandicus Paul van Aken op 62-jarige leeftijd is overleden. Paul was zoon van de Vlaamse auteur Piet van Aken (1920-1984) en de appel viel niet ver van de boom: ook Paul was schrijver, zij het vooral essayist, literair recensent en criticus. Van Aken publiceerde talloze artikelen in literaire tijdschriften als Ons Erfdeel en Septentrion, alsmede in humanistische bladen als De Vrijzinnige Lezer en Het Vrije Woord en in maçonnieke bladen als Thoth. Hij schreef trouwens ook een “Kritiek van de Maçonnieke Rede” (2003). Beroepshalve gaf hij lessen Nederlandse taal en literatuur in het middelbaar onderwijs.

Lees verder “Paul Van Aken (1949-2011)”

Piet Bakker (1897-1960)

Piet Bakker (1897-1960)

Het Nederlandse equivalent van “onze” Piet Van Aken is Piet Bakker (op bovenstaande foto zittend tweede van links), een Amsterdamse journalist van socialistische signatuur, die morgen zestig jaar geleden zal zijn overleden. De nuchtere zakelijkheid van de geharde verslaggever werd dan ook getemperd door zijn vertederende belangstelling voor wat zwak en hulpeloos is. In 1942 verscheen “Ciske de Rat”, gevolgd in 1944 door “Ciske groeit op” en in 1946 door “Cis de Man”.

Lees verder “Piet Bakker (1897-1960)”

Lode Zielens (1901-1944)

Op 28 november 1944 stierf Lode Zielens als slachtoffer van de inslag van een Duitse V-bom op de hoek van de Plantin-Moretuslei en de Mercatorstraat in Antwerpen. Lode Zielens was op weg naar de “Volksgazet” aan de Somersstraat waar hij als journalist werkzaam was. Met deze voortijdige dood was plots een einde gekomen aan de veelbelovende carrière van een man die als geen ander een beeld kon schetsen van de ruwe werker, van het rauwe leven in de armtierige huizen, ingedeeld in vele “kwartieren” waar de armoezaaiers met velen opeen zaten. De bewoners van de mansardes, zoals Wannes Van de Velde zo poëtisch beschreef.
Lees verder “Lode Zielens (1901-1944)”

Herwig Leus (1940-2003)

Herwig Leus (1940-2003)

Ik heb me al vaker druk gemaakt over hoe mensen zo maar in de vergetelheid kunnen belanden. Vandaag is het b.v. vijftien jaar geleden dat polemist Herwig Leus is overleden en het enige wat ik aan “beeltenis” van hem kan terugvinden, is dit boek over Paul Snoek. Nu heb ik op mijn blog wel een stuk over Snoek, zelfs meer bepaald over dit boek, maar ik geef toch de voorkeur aan een ander artikel, met name over het boek “Niets gaat ten onder” van Louis Paul Boon, omdat ik daar Herwig rechtstreeks aan het woord laat.
Lees verder “Herwig Leus (1940-2003)”

Negentig jaar geleden: publicatie van “Lady Chatterley’s Lover”

Negentig jaar geleden: publicatie van “Lady Chatterley’s Lover”

Op 9 maart 1928 liet D.H.Lawrence zijn roman “Lady Chatterley’s Lover” drukken in Firenze. Hij had blijkbaar al een vermoeden dat het boek hem problemen zou opleveren, want zijn eerste opzet was een privé-uitgave van duizend exemplaren. Martin Secker refused to publish the work in this form, forcing Lawrence to publish the first edition of the final version himself without copyright protection in July 1928. That August US customs confiscated imported copies of this edition, as indeed did Scotland Yard. Although The First Lady Chatterley published by the Dial Press in 1944 was declared obscene by a US court (overruled several months later), it took until 21 July 1959 for a US court to rule that the first authorised unexpurgated edition of Lady Chatterley’s Lover (published by Grove) was not obscene. On 16 August 1960, Penguin published the first unexpurgated English edition of Lady Chatterley’s Lover. Wat ons interesseert: het boek is één van de eerste voorbeelden van het vitalisme, een literaire stroming waarvan ik hieronder de kenmerken schets. (Wikipedia)

Lees verder “Negentig jaar geleden: publicatie van “Lady Chatterley’s Lover””

Jef Geeraerts, “de man met de zweep”

14 jef geeraertsHet is vandaag 45 jaar geleden dat Jef Geeraerts de staatsprijs kreeg voor “Black Venus”. Merkwaardig genoeg werd het boek haast tegelijk uit de handel genomen door Alfons Vranckx, toenmalig minister van justitie. In de jury was de socialist Piet Van Aken uit verontwaardiging opgestapt, dit in tegenstelling tot de katholieke professor Marcel Janssens. Ook andere katholieken zoals André Demedts en Albert Westerlinck verdedigden het boek, maar de grootste supporter was Marnix Gijsen die in Humo liet optekenen: “Mensen lief, daar zijn wij allemaal kleine mannetjes tegen, zowel in Nederland als in Vlaanderen.”
Lees verder “Jef Geeraerts, “de man met de zweep””