Veertig jaar geleden: “Chicago” in Arena

Veertig jaar geleden: “Chicago” in Arena

Veertig jaar geleden bracht het Gentse Arenatheater zijn versie van de musical “Chicago”. Het dubbele moordverhaal dat hierin op muziek werd gezet dat van bijna honderd jaar geleden. Het verhaal is zo ongewoon, zo complex en zo onwaarschijnlijk dat het zich alleen kon afspelen in één land, Amerika… en in één stad… Chicago.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Chicago” in Arena”

Tien jaar geleden: Lou Deprijck zong wel degelijk “ça plane pour moi”

Tien jaar geleden: Lou Deprijck zong wel degelijk “ça plane pour moi”

Gerechtigheid is geschied. Een rechter heeft eindelijk beslist dat de hit “Ca plane pour moi” van Lou Deprijck (foto YouTube) uit 1977 wel degelijk door hém werd ingezongen en niét door Roger Jouret, de man die er de wereld mocht mee afreizen als zijnde Plastic Bertrand.

Lees verder “Tien jaar geleden: Lou Deprijck zong wel degelijk “ça plane pour moi””

Veertig jaar geleden: “Er was eens in december”

Veertig jaar geleden: “Er was eens in december”

Op zondag 24 december 1979 was er op de BRT-TV “Er was eens in december” te zien, een tv-spel van Roger Van Ransbeek in een regie van Jean-Pierre De Decker dat o.m. werd opgenomen in Dendermonde, Hamme en Ninove. De hoofdrollen werden vertolkt door Marijn Devalck en Gilda De Bal (zie foto) en verder Jeannine Schevernels, Nolle Versyp en Alex Wilequet.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Er was eens in december””

35 jaar geleden: Daan Van den Durpel als de herrezen Christus…

35 jaar geleden: Daan Van den Durpel als de herrezen Christus…

35 jaar geleden ging ik naar “Jesus Christ Superstar” kijken in het Gentse Arenatheater. Nog niet zo lang geleden heb ik u naar aanleiding van de 75ste verjaardag van tekstschrijver Tim Rice in het lang en het breed onderhouden over de rock-opera als zodanig, zodat ik mij vandaag kan beperken tot mijn recensie in De Rode Vaan van 35 jaar geleden…
Lees verder “35 jaar geleden: Daan Van den Durpel als de herrezen Christus…”

One more time

One more time

Nogmaals over “De Collega’s” dus. Maar “one more time” betekent ook iets in de zin van “bis”. En inderdaad, volgend seizoen mogen de collega’s een bisnummer (tweede reeks) opvoeren. Juich ik daarom? Niet bepaald, maar ik zal er ook niet om treuren. De laatste aflevering zette echter jammer genoeg eerder de gebreken dan de kwaliteiten van de reeks dik in de verf.

Lees verder “One more time”

35 jaar geleden: slappe “Plankenkoorts”

35 jaar geleden: slappe “Plankenkoorts”

Eigenlijk zijn de recensies op deze pagina steeds veel te lang. Op die manier kunnen namelijk te weinig producties wekelijks aan bod komen en lopen we een achterstand op die moeilijk te overbruggen is. Daarom is het goed dat er producties zijn als « Plankenkoorts » van theater Arena want daar valt nu eens juist niks over te vertellen. Indien de acteurs van Arena zin hebben om een feestje te bouwen, moeten ze dat maar doen maar toeschouwers zijn er daarbij niet nodig.

Lees verder “35 jaar geleden: slappe “Plankenkoorts””