Luc Philips (1915-2002)

Luc Philips (1915-2002)

Vandaag is het al vijftien jaar geleden dat de legendarische acteur Luc Philips is overleden. Het merkwaardige aan Philips is dat hij tegelijk geliefd was bij een groot publiek (vooral door zijn priesterrollen in populaire televisieseries) en dat hij vooral op middelbare leeftijd een belangrijke rol heeft gespeeld bij het introduceren van nieuwe theaterrichtingen, vooral dan van het absurde theater, maar op latere leeftijd introduceerde hij ook Thomas Bernhard.

Lees verder “Luc Philips (1915-2002)”

“Het beleg van Laken”, een andere visie

“Het beleg van Laken”, een andere visie

« De literaire gebeurtenis van het jaar ». Zo kondigde een confrater de publicatie aan van « Het beleg van Laken », een boek dat Walter van den Broeck (foto Rikkes Voss) ongeveer vijf jaar na en als een soort vervolg op z’n gesmaakte « Brief aan Boudewijn » schreef. Deze slagzin werd gretig en klakkeloos overgenomen door andere persjongens die hun huiswerk blijkbaar minder nauwgezet maken of althans voor een (goed gevuld) bord linzensoep bereid zijn hun kritische zin te verkwanselen. Als we immers eens een aantal — toch wel zware — fouten eens op een rijtje zetten, dan dient gezegd dat, indien deze slogan uiteindelijk toch zou opgaan, die dan meer zegt over de literaire productie van dit jaar dan over dit boek.

Lees verder ““Het beleg van Laken”, een andere visie”

Russell Braun wordt 55…

Russell Braun wordt 55…

Russell Braun is een Canadese bariton die de Papageno-aria uit “Die Zauberflöte” zong in The Cardiff Singer of the World 1993. Hij speelde zelf de panfluit, maar het wilde niet zo best lukken. Hij liet zich er echter niet door uit zijn lood slaan. Verder: Waldesgesprach van Schumann en Avant de quitter ces lieux uit Faust, waaruit bleek dat hij nogal een hoge bariton is, maar daardoor is hij juist minder in de diepte.

Lees verder “Russell Braun wordt 55…”

“Krapp’s laatste band”

“Krapp’s laatste band”

Bij “Krapp’s laatste band” van Samuel Beckett is er slechts één personage, Krapp, een oude man, die, gedurende een uur, het relaas van zijn leven beluistert, zoals hij het op magnetische band opgenomen heeft. De tafel waaraan hij zit, is bezaaid met doosjes waarin de banden opgeborgen zitten. Zijn spel bestaat erin zijn geschiedenis volledig door elkaar te halen door het verhaal van zijn leven telkens te onderbreken en de chronologische orde van de opnamen te storen. De mooiste episode is die van zijn liefdesherinneringen, een van de meest poëtische bladzijden uit het oeuvre van Beckett. Het stuk drukt het onwezenlijke uit van het menselijk bestaan. Ik zag het in een regie van Walter Tillemans en met Luc Philips in een glansrol.

Ronny De Schepper