Woody Allen wordt 85…

Woody Allen wordt 85…

“Als mijn film één mens ongelukkiger maakt, heb ik het gevoel dat ik mijn job goed gedaan heb,” aldus Woody Allen in een openhartige bui. En, jawel, u leest het goed. Er staat wel degelijk “ongelukkiger”. De Amerikaanse schrijver, regisseur, acteur en klarinettist Woody Allen, die morgen 85 wordt, zit dan ook nooit verlegen om een boude uitspraak.

Lees verder “Woody Allen wordt 85…”

Veertig jaar geleden: Rod Stewart in Vorst-Nationaal

Veertig jaar geleden: Rod Stewart in Vorst-Nationaal

Vandaag is het veertig jaar geleden dat ik met Johan de Belie naar een optreden van Rod Stewart ben gegaan in Vorst-Nationaal. Dat was voor Rod toen zijn derde optreden aldaar en voor ons de tweede keer dat we gingen kijken (voor alle duidelijkheid: fotograaf Jo Clauwaert was toen niet mee, bovenstaande foto is dan ook in Oostende genomen, acht jaar later). Ik herinner mij eerlijk gezegd niet veel meer van dat optreden, maar was toch wel verbaasd hoe negatief ik erover heb geschreven in mijn jaarlijks popoverzicht in De Rode Vaan (“1980, duidelijk een retro-jaar”)…

Lees verder “Veertig jaar geleden: Rod Stewart in Vorst-Nationaal”

Veertig jaar geleden: al dan niet in het geweer?

Veertig jaar geleden: al dan niet in het geweer?

Veertig jaar geleden is door de “zaak” Wittevrongel en andere acties van gewetensgezwaarden de problematiek van hen die men vroeger verkeerdelijk « dienstweigeraars » noemde in het daglicht komen te staan. Op zichzelf al een voldoende reden voor een gesprek in De Rode Vaan, maar er is méér. Zo blijkt uit de reacties op voornoemde campagnes (b.v. lezersbrieven in kranten en weekbladen) dat de doorsnee-mens nog zeer onvolledig, zelfs verkeerd is ingelicht over wat dat nu precies inhoudt, militaire dienst weigeren. Een informatief luik moest het interview dus voorafgaan.

Lees verder “Veertig jaar geleden: al dan niet in het geweer?”

Maurice Lippens (1937-2005)

Maurice Lippens (1937-2005)

Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat Maurice Lippens na een slepende ziekte is overleden. Lippens werd net geen 68 en was één van de drijvende krachten achter de oprichting van de Vlaamse wielerschool. In 1986, toen ik hem samen met zijn oud-leerling, fotograaf Jo Clauwaert, ging opzoeken voor een interview voor De Rode Vaan, was Maurice Lippens nog het boegbeeld van Sporta, ook al maakt hijzelf een duidelijk onderscheid tussen de laten we zeggen “pastorale” werking van deze vzw en de “syndicale”, waarvoor hij verantwoordelijk was.

Lees verder “Maurice Lippens (1937-2005)”

Veertig jaar geleden: een boek over Raymond van het Groenewoud (bijna!)

Veertig jaar geleden: een boek over Raymond van het Groenewoud (bijna!)

Morgen zal het ook al veertig jaar geleden zijn dat ik in overeenstemming met Raymond van het Groenewoud en zijn toenmalige manager Pol Evrard besloten had een boek over het ‘fenomeen’ R.V.H.G. te schrijven. In een schrijven naar diverse uitgeverijen stelde ik het ontwerp van het boek voor, ontwerp dat tot stand was gekomen met de medewerking van Raymond van het Groenewoud zelf, na een vergadering op het kantoor van Universal Songs, bij Linda Van Waesberge, op dat moment nog Linda Blaute…

Lees verder “Veertig jaar geleden: een boek over Raymond van het Groenewoud (bijna!)”

Marc Maertens wordt zestig…

Marc Maertens wordt zestig…

29 Marc MaertensMarc Maertens (bovenstaande foto’s de Wielersite) is gedurende heel zijn profcarrière “de broer van Freddy Maertens” geweest en hij zal het dus wel vreselijk vinden, dat ik ook daarmee begin. Ik heb echter een reden en dat is de foto die hiernaast staat: Marc Maertens heeft namelijk nooit voor Flandria gereden, dus deze foto stelt mij al enkele jaren voor een raadsel. Tenzij… tenzij Marc gewoon een truitje van zijn oudere broer heeft aangetrokken natuurlijk.
Lees verder “Marc Maertens wordt zestig…”

Vic Van Saarloos (1924-1994)

Vic Van Saarloos (1924-1994)

Het is vandaag al 25 jaar geleden dat oud-Rode Vaan-redacteur Vic Van Saarloos is overleden. Hij was amper zeventig jaar geworden. Op weg naar zijn crematie reed mijn toenmalige vriendin hopeloos verloren, zodat we pas op het kerkhof arriveerden toen alles al achter de rug was. Ik had nog net de kans om mijn medeleven te betuigen aan zijn weduwe. Van de andere aanwezigen herkende ik niemand, tenzij… Jan Debrouwere.



Mosterd. Vi-Va-Sa. Het is eens iets anders dan politiek secretaris of federaal afgevaardigde. Vic Van Saarloos wàs dan ook anders. Nochtans was ook hij een Gerard Van Moerkerke-product, wat zijn carrière bij De Rode Vaan betreft. Het is immers bij hem dat Vic ging aankloppen in 1953 toen hij bij Mercantile in Antwerpen aan de deur was gevlogen.
Toch heeft ook vinnige Vic ooit nog een partijfunctie opgenomen. Gedurende één jaar (1956), in Antwerpen. Dat hoorde toen zo, veronderstellen we.
In 1959 werd hij daarbij ook nog vertegenwoordiger van het Chinese Persagentschap, wat gewoon inhield dat hij dagelijks een twintigtal lijntjes moest doorseinen. Maar lang heeft ook dat niet geduurd want belangrijke politieke verschuivingen hebben daar in 1963 een stokje voor gestoken.
Maar welk stokje werd er eigenlijk tussen Vic en De Rode Vaan zelf gestoken? Hij die zoals hij zelf zegt zijn hart heeft verpand aan De Rode Vaan “net of dat blad van mij zou zijn”…
Dat blijkt een lastige vraag te zijn. Vic staart een tijdje voor zich uit (worden wij te pathetisch als we schrijven dat we menen dat zijn ogen enigszins vochtig worden?) en springt dan plots recht. “Een ogenblikje!”
Op een wip is hij de kamer uit en we horen hem op de trap stommelen. Even later is hij er weer, gevolgd door zijn twee trouwe maar gecastreerde katers, en met twee boekjes in de hand. “Hier,” zegt hij en hij duwt ons volgend gedicht voor de neus:

Lees verder “Vic Van Saarloos (1924-1994)”