Het werd televisiekijkers veertig jaar geleden niet gemakkelijk gemaakt. Zij die bij cultuur (met of zonder hoofdletter) zweren, zouden eigenlijk elke avond op BRT 2 naar de rechtstreekse reportages van de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano 1983 moeten zien en… luisteren (vanaf 23-5 en tot 28-5). Wanneer men een zinnig en algemeen oordeel over een dergelijke competitie met wereldfaam wil uitbrengen, moet men inderdaad alle deelnemers gehoord hebben. Dit is een zware taak die denkelijk weinig melomanen tot het (bittere?) einde zullen vervullen voor hun buis. Wanneer er op diezelfde ogenblikken op BRT 1 dan nog concurrentie is van feuilletons als « Verdi » en « Dallas », van voetbalpartijen als « Juventus-Hamburg » en van spelprogramma’s als de « I.Q.-quiz » en « Cinemanie » — om nog te zwijgen van de beruchte « Weekendfilm » — maakt men het de kijkers wel dubbel lastig.