Het operaseizoen 1987-88 in Gent is begonnen met… vijf minuten stilte. In de toespraak van Laurette Muylaert namens het gemeenschappelijk vakbondsfront, die daaraan én aan wat een feestelijk openingsconcert had moeten worden voorafging, werd gesteld dat deze stilte « slechts een verwitting » was. Het werd dus niet met zoveel woorden gezegd, maar harde acties hangen in de lucht, dat is duidelijk.
Lees verder “35 jaar geleden: stilte (voor de storm?)”
Driemaal cello (*). En driemaal op hetzelfde moment. Nee, overleg is niet de sterkste kant van onze Gentse concertorganisatoren. * Zondagochtend om 11 uur brengen de cellisten Mark Lambrecht en Johan Van Weerst een eigen compositie van deze laatste in het Gravensteen. * Op datzelfde ogenblik heeft Rudolf Werthen in het museum Dhondt-Dhaenens zijn eigen vrouw France Springuel te gast als soliste in het eveneens hedendaagse « The protecting veil » van John Tavener en het romantische « Souvenir de Florence » van Peter Tsjaikovski. * Tenslotte starten dan ook de gratis Pleinconcerten in de Academie voor Taal- en Letterkunde (bij Sint-Jacobs) met barokmuziek, waarbij cellist Bernard Volteche slechts een continuo-rol krijgt toebedeeld tegenover clavecinist Ewald Demeyere en hoboïst Paul Dombrecht. * De jongens van de popgroep Manatee zullen wel geen cello spelen, maar ze hebben toch een klassieke opleiding gehad. Of beter, ze zijn die nog aan het volgen, want ze zijn nog maar goed zeventien jaar oud. Ze zijn deze namiddag om 15 uur te horen in FNAC. (HLN, 31/5/1997)
(*) De illustratie komt uit de film “Taking off” van Milos Forman (1971). Het begin van alle fantasieën over cellistes…
Celliste France Springuel heeft haar carrière bewust in functie gesteld van haar bekendere echtgenoot Rudolf Werthen. Vrijwel iedereen is ervan overtuigd dat ze een veel grotere faam had kunnen verwerven als ze een solocarrière had uitgebouwd. Eigenlijk beperkten haar eigen ambities zich vroeger enkel tot de jaarlijkse Latemse concerten. Toch heb ik de indruk dat ze oprecht gelukkig is in de functie die ze zichzelf heeft toebedeeld. Het blijft wel bij een “indruk”, want ik heb haar – in tegenstelling tot haar echtgenoot – nooit geïnterviewd. Mijn “intiemste” ervaring is dan ook geweest toen ze me na een interview met Werthen in Sint-Martens-Latem eens een lift heeft gegeven naar Gent. Helaas was de rit veel te kort om een lang gesprek te hebben, maar ze is me wel bijgebleven als een heel lieve, innemende dame.
Lees verder “France Springuel wordt 65…”
Dat de Gentse violist Rudolf Werthen een prima musicus is, dat staat als een paal boven water en eigenlijk zou je dat dus niet meer moeten herhalen (“Elke repetitie met Werthen kon bijna een masterclass genoemd worden,” zegt b.v. violist Eric Baeten). Toch moet je dat wél doen, want het eerste wat opvalt als je met de man praat, is dat je met een zakenman te doen hebt. Dat is eigenlijk niet zo verwonderlijk, als je weet dat Rudolf Werthen afkomstig is uit de kleine middenstand. Over die afstamming deden allerlei geruchten de ronde maar dankzij reacties van echtgenote France Springuel en dochter Samantha is een en ander nu rechtgezet.
Lees verder “Rudolf Werthen wordt 75…”
dagelijks iets degelijks 