France Springuel wordt 65…

France Springuel wordt 65…

Celliste France Springuel heeft haar carrière bewust in functie gesteld van haar bekendere echtgenoot Rudolf Werthen. Vrijwel iedereen is ervan overtuigd dat ze een veel grotere faam had kunnen verwerven als ze een solocarrière had uitgebouwd. Eigenlijk beperkten haar eigen ambities zich vroeger enkel tot de jaarlijkse Latemse concerten. Toch heb ik de indruk dat ze oprecht gelukkig is in de functie die ze zichzelf heeft toebedeeld. Het blijft wel bij een “indruk”, want ik heb haar – in tegenstelling tot haar echtgenoot – nooit geïnterviewd. Mijn “intiemste” ervaring is dan ook geweest toen ze me na een interview met Werthen in Sint-Martens-Latem eens een lift heeft gegeven naar Gent. Helaas was de rit veel te kort om een lang gesprek te hebben, maar ze is me wel bijgebleven als een heel lieve, innemende dame.

Lees verder “France Springuel wordt 65…”

Rudolf Werthen wordt 75…

Rudolf Werthen wordt 75…

Dat de Gentse violist Rudolf Werthen een prima musicus is, dat staat als een paal boven water en eigenlijk zou je dat dus niet meer moeten herhalen (“Elke repetitie met Werthen kon bijna een masterclass genoemd worden,” zegt b.v. violist Eric Baeten). Toch moet je dat wél doen, want het eerste wat opvalt als je met de man praat, is dat je met een zakenman te doen hebt. Dat is eigenlijk niet zo verwonderlijk, als je weet dat Rudolf Werthen afkomstig is uit de kleine middenstand. Over die afstamming deden allerlei geruchten de ronde maar dankzij reacties van echtgenote France Springuel en dochter Samantha is een en ander nu rechtgezet.

Lees verder “Rudolf Werthen wordt 75…”

Het hoekje van Opa Adhemar (66)

Het hoekje van Opa Adhemar (66)

Ontwaken. De geluiden die me van buiten bereiken lijken gedempt te klinken, bereiken me als door een mist. Een auto zoeft, zijn motor brult vanochtend niet. Voetstappen lopen als over fluweel. De overgordijnen opentrekken. De tuin is een wit tapijt. Mijn hart maakt een sprong. Of is het mijn ziel? Mijn geheugen? Beelden. Herinneringen. Geluiden. De aanblik ontroert me. Het pure. Het zuivere. 

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (66)”

Vijftien jaar geleden: de Latemse Concerten

Vijftien jaar geleden: de Latemse Concerten

Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat ik naar een open repetitie van de Latemse Concerten ben geweest (zie bovenstaande foto). Akkoord, sedertdien volg ik nog amper het klassieke wereldje, maar ik heb toch ook niet via andere kanalen (De Gentenaar, AVS…) horen waaien dat deze nog bestaan. Jammer maar helaas. Die Latemse Concerten waren, als ik het goed heb, de opvolger van het Festival van de Leie. Alleszins was France Springuel in beide gevallen de organisatrice.

Lees verder “Vijftien jaar geleden: de Latemse Concerten”

25 jaar geleden: interview met Tom (Van) Landschoot

25 jaar geleden: interview met Tom (Van) Landschoot

Voor het filmconcert “Cello” in de Minardschouwburg was Tom Van Landschoot in februari 2008 nog eens terug in Gent. Toen ik na mijn interview in Het Laatste Nieuws 25 jaar geleden vaststelde dat hij “verdwenen” was, bleek dat nogal letterlijk te zijn: de jongeman was naar de VS getrokken en heeft zich daar ondertussen gevestigd. Daarom heeft hij zijn naam ook veranderd in “Tom Landschoot”. Ach, waarom ook niet?

Lees verder “25 jaar geleden: interview met Tom (Van) Landschoot”

Dertig jaar geleden: stilte (voor de storm?)

Dertig jaar geleden: stilte (voor de storm?)

Het operaseizoen 1987-88 in Gent is begonnen met… vijf minuten stilte. In de toespraak van Laurette Muylaert namens het gemeenschappelijk vakbondsfront, die daaraan én aan wat een feestelijk openingsconcert had moeten worden voorafging, werd gesteld dat deze stilte « slechts een verwitting » was. Het werd dus niet met zoveel woorden gezegd, maar harde acties hangen in de lucht, dat is duidelijk.

Lees verder “Dertig jaar geleden: stilte (voor de storm?)”