Om de een of de andere reden is de uitdrukking: “Napels zien en sterven”. Ik geloof echter dat voor de meeste mensen het in werkelijkheid “Parijs zien en sterven” is. Parijs, toch wel een mythische stad. De Zonnekoning in Versailles, de Bastille in 1789, de expatriates in de jaren dertig, de bezetting door de nazi’s, het existentialisme in de jaren vijftig, mei ’68… het lijkt wel of heel de wereldgeschiedenis zich op die ene plaats heeft afgespeeld. Iedereen moet in zijn leven op zijn minst dus één keer in Parijs geweest zijn. Ik ben er zelfs twéé keer geweest, dus op het eerste gezicht heb ik aan mijn plicht voldaan. Helaas moet ik echter toegeven dat die twee bezoeken telkens een ontgoocheling waren, zodat ze misschien niet meetellen…