Stroomden in het voorjaar tienduizenden naar Brussel om kennis te maken met de beroemde ruiterbeelden uit het oude China, dan stond het tentoonstellingswezen gedurende het hele najaar in het teken van Europalia, waar ditmaal Griekenland aan de eer was. De tentoonstellingen gewijd aan de Griekse Oudheid en Byzantium mochten zich in een bijkans schrikbarend succes verheugen, terwijl op de Griekse modernisten eerder terughoudend zo niet afwijzend werd gereageerd. Dit komt niet zozeer omdat het grote publiek nu eenmaal nog altijd onbegrijpend staat tegenover zelfs niet meer zo héél moderne kunst, maar wel omdat het Griekse modernisme nu eenmaal een inhaalbeweging is geweest, wat zich mede door een voor kritiek vatbare selectie ook in deze tentoonstellingen nog liet voelen. Intussen kan men alleen maar constateren dat alle Hellenofilie ten spijt het Grieks op onze middelbare scholen en de klassieke vorming in het algemeen op sterven na dood zijn. De barbaroi schijnen het dan toch te zullen halen. Wie er ook veelal doods bijliggen zijn onze musea, die nochtans schatten herbergen die in niets voor deze van onze Griekse bezoekers moeten onderdoen.