65 jaar geleden: The Cavern wordt een beat club

65 jaar geleden: The Cavern wordt een beat club

Met een optreden van Rory Storm & the Hurricanes veranderde de Cavern in Liverpool 65 jaar geleden van karakter: de oorspronkelijke jazz club wordt voortaan een beat club. Het grappige is dus dat dit gebeurde met een optreden van de groep waarbij Ringo Starr op dat moment drumde, want de Cavern zal natuurlijk de geschiedenis ingaan als de “thuishaven” van The Beatles.

Lees verder “65 jaar geleden: The Cavern wordt een beat club”

Zestig jaar geleden: Keith Richards “componeert” de riff van “Satisfaction” in zijn slaap

Zestig jaar geleden: Keith Richards “componeert” de riff van “Satisfaction” in zijn slaap

In de nacht van 7 mei 1965 lag Keith Richards te slapen in een hotelkamer in Clearwater, Florida, met een cassette-recorder naast zijn bed. Hij had zich net een kleine gitaarlijn bedacht, drukte op “record”, speelde de riff in, mompelde “I can’t get no satisfaction”, en viel weer in slaap. De rest van de tape bevat niets anders dan snurkgeluiden. Toen hij ’s ochtends het bandje terug beluisterde, hoorde hij de legendarische fuzzgitaar-riff die later de ruggengraat zou vormen van “(I Can’t Get No) Satisfaction” van The Rolling Stones.

Lees verder “Zestig jaar geleden: Keith Richards “componeert” de riff van “Satisfaction” in zijn slaap”

Craig Strete wordt 75…

Craig Strete wordt 75…

In oktober 2020 had ik nog maar pas een science-fiction boek van de hand gewezen en wie was de volgende schrijver die me door mijn “willekeurige woordgenerator” in mijn schoenen wordt geschoven? Een SF-auteur natuurlijk! Gelukkig heeft Craig Strete ook nog andere zaken geschreven. “Burn down the night” gaat over zijn vriendschap (op vijftienjarige leeftijd) met de legendarische Jim Morrison. Hoe het boek ooit in mijn bibliotheek is terecht gekomen, kan ik me niet meer herinneren. Het is wel in een Nederlandse vertaling uit 1982 (het originele werk verscheen in 1979 onder de titel “Dreams that burn in the night”, dus juist toen ik The Doors zelf heb geïnterviewd) en dan nog wel door Graa Boomsma (samen met uitgever Jos Knipscheer zelf).

Lees verder “Craig Strete wordt 75…”

Zestig jaar geleden: “Leaving here” (The Birds)

Zestig jaar geleden: “Leaving here” (The Birds)

Het is al zestig jaar geleden dat de Engelse popgroep The Birds hun single “Leaving here” uitbrachten (ik heb enkel een hoesje voor de extended play gevonden). Engelse popgroep, jawel, want de veel bekendere Byrds (met een “y” omdat The Beatles hun kevers ook met een “a” schreven, maar bij hen had dat natuurlijk een betekenis) zijn Amerikanen. Ik zal eerlijk bekennen: ik had de single tot nu toe nog niet gehoord en van de groep wist ik alleen dat Ron Wood erin meespeelde. Maar na de vele lof in de documentaire over de Ealing Club wou ik toch wel eens weten hoe die vogeltjes nu juist gebekt waren…

Lees verder “Zestig jaar geleden: “Leaving here” (The Birds)”

Zestig jaar geleden: het kortste Stones-concert “ever”

Zestig jaar geleden: het kortste Stones-concert “ever”

Op 22 april schreef ik nog dat de eerste Amerikaanse tournee van The Rolling Stones van start ging in Canada. En lap, vier dagen later is het al prijs: een optreden in London (Ontario) wordt al na amper vijftien minuten opgedoekt wegens rellen. Het is altijd lastig om zoiets te timen natuurlijk, maar de Canadezen gaan er prat op dat dit het kortste concert van de Stones “ooit” was, dus ook korter dan dat in het Nederlandse Scheveningen. Het zou zelfs het kortste concert ooit zijn van eender wie. Grappig: ik heb dit teruggevonden op de Historical Data van Wikipedia en niet bij mijn Canadese vriend Alcide. Ontario ligt immers in Engelstalig Canada…

Ronny De Schepper