Het is al 135 jaar geleden dat Thomas Edison in San Francisco een eerste fonograaf installeerde, die men met een muntinworp kon doen functioneren. Met andere woorden een heel verre voorloper van de jukebox!
Lees verder “135 jaar geleden: de eerste jukebox”
Vera Coomans laat Madou herleven: onder haar alter ego Madouce zingt ze liederen van de beruchte Madou-plaat, naast onuitgegeven werk en nummers uit het internationale chansonrepertoire die toen voor inspiratie zorgden. Coomans wordt daarin bijgestaan door muzikanten van Jaune Toujours, die het Madou-repertoire een nieuwe eigen muzikale invulling geven. Jaune Toujours bestaat uit : Yves Fernandez (trompet, bugel), Mattias Laga (sopraansax, basklarinet), Bart Maris (trompet, tuba), Sam Versweyveld (schuiftrompet), Théophane Raballand (drums, percussie), Mathieu Verkaeren (contrabas) & Piet Maris (zang, accordeon). Ze waren te zien en te horen bij De Vieze Gasten op woensdag 18 november 2009.
Lees verder “Vijftien jaar geleden: Vera Coomans bij De Vieze Gasten”
Wie herinnert zich nog de “Switched on Bach”-elpee van het eind van de jaren zestig of Beethoven op synthesizer op de soundtrack van “Clockwork Orange”? Dan weet u ook wie Walter Carlos is (was). In 1972 onderging Walter een geslachtsoperatie en sindsdien is hij een zij en heet zij nu Wendy.
Ronny De Schepper
Het is reeds vijftien jaar geleden dat Dré Steemans, vooral bekend onder de naam van zijn alterego Felice Damiano, overleden is aan een hartstilstand. Steemans was 55 jaar. Voor het Gentse stadsmagazine Tempo ben ik destijds met Jessie De Caluwé en Felice Damiano (foto Micheline Veys) gaan eten in een uitstekend restaurant in Deurle (“De ouwe hoeve”, geloof ik). En dat was maar goed ook, want Felice bleek een “professional” te zijn op dat vlak. Later zal hij in “Humo” o.m. de “Rugantino” aanprijzen, het Italiaanse restaurant van “mijn” (Constan)Tina in hartje Brussel, waar we met De Rode Vaan nog tal van uren hebben gesleten.
Lees verder “Dré Steemans (1954-2009)”
Vandaag is het al dertig jaar geleden dat de toenmalige BRTN een muziekprogramma uitzond onder de naam “Passage”. Dit programma werd opgenomen in het Gentse Pakhuis. Ik heb die opname bijgewoond, dat herinner ik me nog wel, maar de televisieuitzending zelf kan ik me niet meer voor de geest halen. Zou ze uiteindelijk nooit het scherm gehaald hebben? In het artikel voor Het Laatste Nieuws schets ik alleszins al een paar problemen waarmee de makers te kampen hadden…
Lees verder “Dertig jaar geleden: Pakhuis decor voor nieuw TV-programma”
De Amerikaanse pianiste Deborah Richards studeerde bij Maria Luisa Faini, Wilhelm Hecker en Alois Kontarsky. Ze maakt deel uit van het Clementi Trio en The Bozza Mansion Project. Daarmee voert ze vooral hedendaags werk uit, iets wat ze op donderdag 29 september 1994 ook deed in de Logos Tetraëder.
Lees verder “Dertig jaar geleden: Deborah Richards bij Logos”
Het is vandaag al 25 jaar geleden dat de legendarische blinde busker Louis T.Hardin, beter bekend als Moondog, is gestorven.
Lees verder “Moondog (1916-1999)”
Het is vandaag al vijftig jaar geleden dat de Amerikaanse musicoloog Harry Partch is overleden. Hij is de vader van de indeling van de muziek in “abstract” en “corporeal”. Deze termen zijn erg bruikbaar, maar hebben helaas geen ingang gevonden in het alledaagse taalgebruik. Daar spreekt men nog eerder van “ernstige” versus “lichte” muziek, maar is popmuziek dan nooit “ernstig” en klassieke muziek nooit “licht”?
Lees verder “Harry Partch (1901-1974)”
De Amerikaanse dirigent Leonard Slatkin viert vandaag zijn tachtigste verjaardag. Nog niet zo heel lang geleden heeft hij bij het BBC Symphony Orchestra ophef veroorzaakt door kritiek te leveren op musici die in zijn ogen te dik waren. Het bericht in “The Times” maakte meteen ook melding van “een niet nader genoemde dirigent” die de vrouwelijke orkestleden vroeg om zonder slipje te spelen, zogezegd omdat de aflijning daarvan onder hun kleed de aandacht zou afleiden. Men kan zich afvragen of dit allemaal behoort tot het domein van de dirigent. Wat is überhaupt de rol van een dirigent? Is hij een noodzakelijk kwaad? Een overbodige luxe? Of integendeel toch een onaantastbare halfgod? De laatste autoritaire dictator?
Lees verder ““De hedendaagse dirigent is vergelijkbaar met de manager in het moderne bedrijfsleven””
Leuke scène in de fijne televisieserie “Lost in Austen”: nadat Darcy zijn liefde voor Amanda Price heeft bekend (hij noemt haar “she who must be loved” en, verdorie, hij heeft nog gelijk ook: Amanda is een gerundium – of een gerundivum, ik heb die twee nooit goed uit elkaar kunnen houden – eigenlijk zou dit dus ook een goede naam geweest zijn voor Ayesha, “she who must be obeyed”), vraagt zij hem om een gunst. Zij wil hem namelijk de fameuze scène uit “Pride and prejudice” laten overdoen, waarbij Colin Firth (als Darcy) uit het water stapt (foto). “Haar” verliefde Darcy (gespeeld door Elliot Cowan) kan dat natuurlijk niet weigeren en op dat moment spreekt Price de historische woorden: “I’m having a strange postmodern moment here”. Maar wat is dat dan eigenlijk “a postmodern moment”?
Lees verder “Vijftien jaar geleden: “I’m having a strange postmodern moment here””
dagelijks iets degelijks 