Rebel Without a Cause is een Amerikaanse romantische dramafilm uit 1955 onder regie van Nicholas Ray. Hoofdrolspelers Natalie Wood en Sal Mineo evenals Ray zelf (voor zijn scenario) werden hiervoor alle drie genomineerd voor een Academy Award. Daarnaast werden hoofdrolspeler James Dean en de film zelf allebei genomineerd voor een BAFTA Award. Dean maakte de waardering voor de film zelf niet meer mee. Hij verongelukte een maand voor de Amerikaanse première. (Wikipedia)
Categorie: jeugd
Veertig jaar geleden: politiek, ook bij de jeugd een blinde vlek
Bij de verkiezingen van 1985 was u wellicht het meest onthutst bij de vaststelling dat het kiezerspubliek het fabeltje van het zogenaamde « herstelbeleid » van Wilfried Martens heeft geslikt. Ik niet. Tamelijk vroeg op de verkiezingsavond was immers ene professor De Wachter aan het woord geweest die een onderzoek had verricht naar de politieke kennis van de doorsnee Belg. Hieruit bleek o.a. dat ongeveer dertig procent niet eens wist wie de eerste minister van dit klerelandje was, dat niet minder dan 45 % niet wist welke coalitie er aan het bewind was en dat zo maar eventjes 80 % niet wist dat Gaston Geens de voorzitter was van de Vlaamse deelregering (in Wallonië scoorde Jean-Marie Dehousse zelfs nog 5 % hoger)!
Lees verder “Veertig jaar geleden: politiek, ook bij de jeugd een blinde vlek”Jeugdcultuur in de jaren tachtig: Guevara of Verhofstadt?
Een onderzoek uit de jaren tachtig in Nederland heeft uitgewezen dat 80 procent van de jongens en meisjes tussen 15 en 19 jaar vaak platen of cassettebandjes draait, dat 65 procent geregeld een discotheek bezoekt, dat 25 procent naar popconcerten gaat en dat zo’n 20 procent zelf muziek maakt. Popmuziek speelt dus een belangrijke rol in het leven van vele jongeren en in voorbije decennia (vooral de jaren vijftig en zestig) was de muziek tevens de basis voor een alternatieve, rebellerende jeugdcultuur. Ondanks het feit dat de belangstelling voor popmuziek nog is toegenomen, is dit laatste aspect sedert de jaren zeventig echter weggevallen.
Lees verder “Jeugdcultuur in de jaren tachtig: Guevara of Verhofstadt?”45 jaar geleden: “Tarka de otter”
De twééde film die ik mocht bespreken voor De Rode Vaan (na “The Last Waltz“) was de natuurfilm “Tarka, de otter” van de Brit David Cobham, omdat deze in ons land werd uitgebracht door Jekino-films, een distributeur die zich vooral richt(te?) op kinderen en jongeren. En aangezien ik op andere vlakken ook jongerencultuur tot mijn “bevoegdheid” mocht rekenen (dat had ik dan weer geërfd van Jan Turf), werden dergelijke films mij dus ook toegeschoven. Ik had daar zeker geen problemen mee, integendeel.
Lees verder “45 jaar geleden: “Tarka de otter””45 jaar geleden: rockfestival in het Sint-Jozef-Klein-Seminarie
“In onze tijd werden wij vanwege de studieprefect steevast van het college verwijderd als onze haren ook maar de boord van ons jasje raakten (hijzelf had immers een avant-garde punksnit die ons toeliet zijn oren in al hun glorie te bewonderen). Slechts wanneer een kapper die tijdens de oorlog nog Herrenschneider op zijn muur had gekalkt onze opstandige slierten weer tot de orde had geroepen mochten wij weer de drempel van het heilige der heiligen betreden. Anno 1980 is een new wave-festival op de speelplaats van datzelfde Sint-Jozef-Klein-Seminarie (foto LimoWreck via Wikipedia) echter niets ongewoons meer (recuperatie zal dat dan wel heten). “ Dat schreef ik 45 jaar geleden in De Rode Vaan t.g.v. het tweede Vijfhoekfestival in Sint-Niklaas. Het was een onderdeel van een artikel over het CJP (Cultureel Jongeren Paspoort).
Lees verder “45 jaar geleden: rockfestival in het Sint-Jozef-Klein-Seminarie”45 jaar geleden: met Humjos naar Friesland (*)
De eerste helft van de zomervakantie (1980!) zit er alweer op. Onnodig er nogmaals aan te herinneren dat hij voor het grootste deel in het water gevallen. Daarom is het niet slecht dat er organisaties zijn die in augustus nog iets interessants plannen. Humjos (Humanistische Jongeren Service) is er zo één. Zij pakken met een origineel initiatief uit : een boottocht naar Friesland, met als startplaats Amsterdam.
Lees verder “45 jaar geleden: met Humjos naar Friesland (*)”Veertig jaar geleden: België, vuilnisbak voor onveilig speelgoed
Elk jaar moest ik rond zes december een artikel over speelgoed schrijven in De Rode Vaan. Dat kwam omdat commercieel directeur René Lampaert dan publiciteit probeerde binnen te rijven uit de sector. Dat wilde overigens niet zo goed lukken, omdat wij met De Rode Vaan natuurlijk kritisch stonden tegenover heel die sector. Maar goed, de aanhouder wint, moet René gedacht hebben en dus was het elk jaar weer van dat. Maar ik kan al die artikels natuurlijk moeilijk allemaal tesamen rond die datum publiceren. Daarom ben ik blij dat ik voor mijn artikel uit 1981 kan terugvallen op een andere datum: op 25 juli 1980 was er immers een wet gestemd die de veiligheid van elektrisch speelgoed moest garanderen.
Lees verder “Veertig jaar geleden: België, vuilnisbak voor onveilig speelgoed”Veertig jaar geleden: vandalisme, verveling of verzet?
Met het Heizeldrama nog vers in het geheugen hoefde ik er veertig jaar geleden niet meer aan te herinneren dat het vandalisme — en dan meer specifiek bij de jeugd — ongekende afmetingen had aangenomen. In Nederland b.v. bedroeg de jaarlijkse schadepost aan openbare en particuliere eigendommen naar schatting zo’n 500 miljoen gulden. En dan waren de kosten van preventie, vervolging en beheersing hier niet eens in begrepen. Niet te verwonderen dus dat het uitstekende Nederlandse maandblad « Jeugd en Samenleving » er een themanummer aan wijdde.
Lees verder “Veertig jaar geleden: vandalisme, verveling of verzet?”Veertig jaar geleden: een nieuw Speelgoedmuseum in Brussel
Het was al twee jaar geleden dat we in de Sinterklaastijd in De Rode Vaan het Mechelse Speelgoedmuseum bij onze lezers introduceerden. Sedert maart 1985 was ons land een dergelijk museum rijker en wel in het bekende (beruchte?) Anspach-complex op de grote boulevard in Brussel, waarvan u de spannende avonturen wekenlang heeft kunnen volgen in dit eigenste blad. Is deze soap-opera voor het personeel tamelijk tragisch afgelopen, dan is het gebouw zelf ondertussen nieuw leven ingeblazen.
Lees verder “Veertig jaar geleden: een nieuw Speelgoedmuseum in Brussel”Frank Dingenen (1950-2025)
De Vlaamse cabaretier-zanger-presentator-tekstschrijver Frank Dingenen is eergisteren overleden aan keelkanker.
Lees verder “Frank Dingenen (1950-2025)”








