Francesco Petrarca (1304-1374)

Francesco Petrarca (1304-1374)

Vandaag is het zowat 680 jaar geleden dat de Italiaanse poëet Francesco Petrarca als allereerste bergkoning van de Mont Ventoux werd gekroond. Te voet dan nog wel, want meer dan een bergpad (en dan nog) was er in die tijd niet te vinden op de kale berg…

Alcide herdenkt deze dag zelfs als “la naissance de l’alpinisme”: “Dans une lettre à son ami Francesco Dionigi, Pétrarque prétendit avoir gravi le Mont Ventoux. L’excursion aurait eu lieu le 26 avril 1336, et Pétrarque aurait été accompagné de son frère et de deux amis. Toutefois de sérieux doutes ont été émis quant à la réalité de cet épisode. L’anecdote donne toutefois une « date de naissance » à l’alpinisme, Pétrarque serait alors (Petrarca alpinista) le « père de l’alpinisme ». Il passa la dernière partie de sa vie à voyager dans l’Italie du nord comme érudit international et un voyageur renommé.”
De beklimming van de Mont Ventoux door Petrarca is dan ook iets waar ik lang naar heb gezocht, maar toen ik het uiteindelijk in handen kreeg dankzij de bundel “De Provence, reisverhalen” (Atlas, 2001), bleek het zeer saai te zijn.

Commissaris Schilders raadt in zijn Monieux-brochure een bezoek aan la FONTAINE DE VAUCLUSE met zijn bron en kasteel aan. Het zou de plaats waar Petrarca zich bij voorkeur afzonderde om te dromen (en zuchten) over zijn Laura die op het nabije kasteel van SAUMANE zou verbleven hebben. Volgens A.S.Byatt was dit Laure de Sade, die gehuwd was met Hugo de Sade, een voorvader van de beruchte markies (“Obsessie”, p.162), al moet men wel oppassen met dit boek dat bol staat van literaire Spielereien…
Petrarca’s poëzie geldt wel als een hoogtepunt van de renaissance en werd later o.m. op muziek gezet door “onze” Adriaan Willaert en door Franz Liszt, waarbij als merkwaardigheid kan worden genoteerd dat diens toonzetting van sonnet 123 zowaar overeenkomsten vertoond met “Intimiteit” van en door Raymond Van het Groenewoud.
Wie meer wil lezen over de Italiaanse renaissance kan ook terecht bij mijn interview met Frans Denissen.

Lees verder “Francesco Petrarca (1304-1374)”

Pier Paolo Pasolini (1922-1975)

Het is vandaag al veertig jaar geleden dat de Italiaanse dichter en cineast Pier Paolo Pasolini werd vermoord door een jonge homofiel, Pino Pelosi (toen 17). Hij zei dat Pier Paolo te veel eisen stelde (die in de richting gingen van wat o.m. in diens film “Salo” is te zien), anderen zeggen dat de moordenaar slechts een radertje was in een (politiek) complot.
Lees verder “Pier Paolo Pasolini (1922-1975)”

Carlo Collodi (1826-1890): een neus voor een goed verhaal!

58 Carlo-Collodi-e-seu-ilustre-personagem-PinóquioVandaag is het 125 jaar geleden dat de Italiaanse schrijver Carlo Collodi is gestorven. Ik weet niet of dan meteen ook dat grapje is ontstaan, je weet wel: een hulpvaardige engel komt aan Christus melden dat er een timmerman aan de hemelpoort staat, die er zich op beroemt een beroemde zoon te hebben. Waarop Christus met geopende armen naar de poort loopt en roept: “Vader!” Helaas antwoordt de timmerman met de kreet: “Pinokkio!”
Lees verder “Carlo Collodi (1826-1890): een neus voor een goed verhaal!”

Alberto Moravia (1907-1990)

Alberto Moravia (1907-1990)

Vandaag is het precies 25 jaar geleden dat de Italiaanse schrijver Alberto Moravia is overleden. Geboren als Alberto Pincherle in Rome op 28 november 1907 werkte Moravia als buitenlandcorrespondent voor diverse Italiaanse kranten, waardoor hij geruime tijd in Londen en Parijs woonde. Hij was gehuwd met de schrijfster Elsa Morante. Als romanschrijver debuteerde hij in 1929 met “De onverschilligen”, een boek dat hij na vier jaar vruchteloos aankloppen bij uitgeverijen in eigen beheer uitgaf.
Lees verder “Alberto Moravia (1907-1990)”

Literatuur hinkstapsprongsgewijs

36 marc mijlemansHet kortverhaal is een zeer eigen literair genre, dat andere normen en zelfs andere waarden kent dan de grote broer, die we dus vanaf heden niet meer « grote broer » noemen. Heden, dat is het lezen van het postuum gepubliceerde « De trein naar Grivegnée » van Marc Mijlemans in Humo. Hoe het moet dus.
Lees verder “Literatuur hinkstapsprongsgewijs”