Het is vandaag al 95 jaar geleden dat de eerste gesproken – en meteen ook gezongen – film “The jazz singer” in première ging. In deze film van Alan Crosland naar de Broadway-musical van Samson Raphaelson pakt Al Jolson (1886-1950) met absolute tearjerkers uit (zoals “Mammy”, “Swanee” en “Sonny boy”). De film “The Jazz Singer” was eigenlijk een draak, het sensationele zat ‘m enkel in de bijgeluiden (applaus, een voorbijrijdende trein enz.) en een paar monologen van Al Jolson (*), af en toe onderbroken door een tussenwerpsel van zijn “moeder” Eugenie Besserer. Niet iedereen kon het appreciëren: “Wanneer ik de Russische emigrant Al Johnson (sic), dik met blink ingesmeerd, de mond met rouge aangedikt tot een reusachtige vulva, luidkeels hoorde blaten dat ‘he would walk miles for one of your smiles, mammy’, dan wenste ik dat ik geboren ware, gelijk sommige weekdieren, uit een parthenogenesis.” (Marnix Gijsen, De vleespotten van Egypte, p.140). Dat de film desondanks geschiedenisboeken haalde is dan ook enkel te wijten aan het feit dat het de eerste klankfilm was…