Aangezien Marc De decker aka Johan de Belie aka Opa Adhemar al enkele dagen overleden is, verwacht u zich natuurlijk niet meer aan een nieuw “hoekje”. Maar dankzij de medewerking van zijn kinderen kan ik er u alsnog één presenteren. Hopelijk zullen er nog volgen in de toekomst… Deze bijdrage heeft als titel “De Vuurtoren (Trinity Lighthouse)”.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (113)”
Vruchteloos zoek ik naar een woord dat de tint zou beschrijven van het blauw dat deze dag boven mijn hoofd als een ononderbroken vlak in alle windrichtingen spreidde. Misschien leek het op de hemel van de heetste namiddagen ooit in Tunesië, toen daar aan de rand van de woestijn de lucht trilde van de hitte. Maar nee, deze dag bleek het blauw zo genadeloos, zo bedreigend. Het was alsof niet de zon maar dit uitspansel dat als een deken, of beter als een ragfijn linnen laken de wereld omspande, zijn niets ontziende stralen naar ons mensen toestuurde. Tot bewegen was ik niet meer in staat, ademhalen bleek een schier onmogelijke opdracht. Ontsnappen uit deze hel – iedere poging stuitte op steeds meer verzet. Beter was het roerloos en met uitgeschakeld bewustzijn zich over te leveren en ten onder te gaan.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (112)”
Zonder literatuur had ik niet kunnen bestaan, dat idee of gevoel heeft steeds in mij geleefd – al heel jong was ik verslaafd aan letters, woorden, het manipuleren van die heilige en mysterieuze objecten waar ze in te vinden waren, het opsnuiven van hun geur. Zo haast ik kon lezen was ik steeds aan te treffen met een boek, blind en doof voor de omgeving. De openbare bibliotheek had vast geen betere klant. Er is geen periode in mijn leven geweest dat dit ook maar enigszins op een lager pitje stond. Als student pendelend – wat een zegen de treinuren met al die pockets, Manteau, Penguin, Livre de Poche. Toen ik een reguliere betrekking had, een administratieve loonslaaf was, kroop ik iedere weekdag een uur vroeger uit bed om die zestig minuten aan de literatuur te kunnen wijden – teneinde mijn dag zinvol te beginnen en als tegengif voor wat het leven in petto kon hebben. Maar naast de boeken was er nog een fenomeen dat ik onmogelijk kon missen: de muziek.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (111)”
Behoort u ook tot het legioen van de reguliere gewone broodeters, de burger die dagelijks een ordinaire boterham tussen de kiezen stopt? Dan worstelt u mogelijk ook vaak met het probleem: wat eten we vandaag nog maar eens!
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (110)”
Het is vandaag 135 jaar geleden dat de eerste aflevering van Eline Vere, de debuutroman van Louis Couperus, als feuilleton is verschenen in het dagblad Het Vaderland. Op 4 december 1888 zou de laatste aflevering verschijnen. In maart 1889 werd het verhaal in boekvorm uitgebracht. (Bandontwerp L.W.R. Wenckebach 1898, “Eline Vere”, uitgever: P.N. van Kampen & Zoon.)
Lees verder “135 jaar geleden: eerste aflevering van “Eline Vere” (Louis Couperus)”
Beste F, het was toch bitter toen ik gisteren merkte dat er voor de woning hiernaast een vreemde auto stond, dat een onbekende enkele kleine meubelstukken binnendroeg en zo beslag legde op het huis. Op wat decennia lang jouw huis was. Onverwacht was het niet. Het is bijna een jaar sinds jij verdween naar zo’n woonzorgcentrum, een fraaie term voor iets waar ik met enige argwaan naar gluur. Bittere noodzaak was dat. De dementie die al lang sluimerde met ups en downs werd langzamerhand een gevaarlijke spelbreker in het dagelijks bestaan. En jou geen minuut meer aan je lot overlaten bleek een onmogelijke praktische en psychische opgave voor de twee dochters. Hoe ontstellend ze ook deze beslissing tegemoet hadden gezien en steeds bleven uitstellen. Tot tenslotte toch de deur definitief achter jou werd dichtgetrokken.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (109)”
Het is vandaag 755 jaar geleden dat het eerste carnaval in Venetië plaats vond. Opa Adhemar wijdde er op 12 november 2020 zijn 58ste “hoekje” aan, niet zozeer aan dat feit, maar aan het fenomeen van het carnaval in het algemeen…
Lees verder “755 jaar geleden: eerste carnaval van Venetië”
Het fenomeen bestond nog niet toen ik mijn jaren sleet in kleuterklas en lagere school. Het is te betwijfelen of mijn grootouders, indien ze er met een blik in de toekomst kennis van zouden hebben genomen, het toen als een gemis hadden ervaren. Andere tijden, andere zeden. Het bericht werd ons eerst kond gedaan via digitale weg, bijlagen bij een sms. Behalve dat een lichte onrust – veeleer een paniek met het niveau van een cycloon niveau 4 – ons beving, konden we hier weinig mee. Niet getreurd evenwel, de volgende dag werden ons welwillend de netjes geprinte versies ter hand gesteld. Welke emotie schuilging in het gemoed van de onheilsbode, ik moest gissen. Was het trots, kijk mijn kinderen, om hen gaat het toch – op hen mag ik toch fier zijn? Of school er toch iets van medeleven in om wat ons min of meer werd berokkend? Nee, ik vrees dat er stiekem wat gegniffeld werd; leedvermaak – tenslotte waren ook zij reeds in dergelijke slachtofferrol geduwd, een ouderweek. En werd ons, als oma en opa, een grootouderweek, van harte gegund!
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (108)”
Cave canem… opgepast voor de hond. Beter zou het zijn te vertalen: hoed u voor de hond. Oppassen, dat betekent dat je voor dit ene exemplaar in deze omstandigheden voorzichtig moet zijn. Maar in feite moeten we steeds en overal op onze hoede zijn voor die verraderlijke, listige, sluwe viervoeter. Oh ja hij kan zo lief, vriendelijk, aanhankelijk, zelfs gedienstig zijn. Het is alles slechts schijn beste lezer. Opportunisme. Als geen ander wezen weet hij al deze trucjes uit de toverdoos te halen om ons te misleiden, geslepen als hij is.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (107)”
Deze trekken die in de spiegel gereflecteerd worden, kan ik daar een gelaat in herkennen. Dit verwrongen beeld, deze krampachtige lijnen. Die langzaam vervloeiende schilderingen die lijken op de bizarre portretten van Egon Schiele. Waag ik het mijn hoofd naderbij te brengen, dichter bij dit verraderlijk glas met zijn zilverlaagje. Ben ik het die daar mezelf aanstaar?
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (106)”
dagelijks iets degelijks 