Categorie: het hoekje van opa adhemar

Het hoekje van Opa Adhemar (88)

Het hoekje van Opa Adhemar (88)

De stad waar ik al mijn ganse leven vegeteer, geboren en getogen zeg maar, de stad die boogt op de titel ‘hoofdstad van het Land van Waas’, wat niet veel voorstelt want dat land is een vlak gebied dat zoals de naam het suggereert veelal schuilgaat onder wazige zichzelf verstoppende mistlagen over haar bolle akkers, welnu die stad blijkt twee troeven te hebben. Het shopping center, weliswaar druk bezocht omdat in het land der blinden éénoog koning is maar pover in vergelijking met wat de modale kooplustige zich ervan droomt. En dan de Grote Markt. Jaja, er is ook Sinterklaas met jaarlijks zijn toeters en bellen, en ook het groot ballonfestijn maar dat zijn toch doekjes voor het bloeden – zo heeft iedere locatie wel iets, elk naar eigen maat, een carnaval, een processie, een stoet, een missverkiezing… Wij beschikken dus over een Grote Markt, niet zomaar groot, echt Groot, wat zeg ik, de grootste van het land. (Foto LimoWreck via Wikipedia)

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (88)” →

Het hoekje van Opa Adhemar (87)

Het hoekje van Opa Adhemar (87)

Het verwonderde mij dat men mij meermaals vroeg of ik mij niet verveelde en ook eenzaam voelde in mijn beroep. Nu ja misschien was het misschien begrijpelijk, het ligt ook niet zo voor de hand. Maar verveling? Dan kan om het even welke job toch zijn eentonigheid meebrengen, hoe spannend en afwisselend hij er ook voor de buitenstaander uitziet.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (87)” →

Het hoekje van Opa Adhemar (86)

Het hoekje van Opa Adhemar (86)

Voor de ene is het ‘mossel noch vis’, de andere betitelt het als ‘eten en drinken’. Twee heel tegengestelde opinies en waarderingen. Zelf herinner ik me dat ik telkens ik enig symptoom van verkoudheid, grieperige toestand of lichte koorts vertoonde, werd bestookt met een kop dampende kippensoep (foto RedWordSmith via Wikipedia). Die zou mirakelen verrichten, mij krachten verlenen, de boze kwaal uit mijn prille kinderlijf verjagen. Het was zoiets als moederzalf. Of het ooit geholpen heeft? In ieder geval heb ik de verkoudheden en de soep waar de vetogen op dreven telkens overleefd.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (86)” →

Het hoekje van Opa Adhemar (85)

Het hoekje van Opa Adhemar (85)

Het leven zit vol tegenstrijdigheden. Zo zit ik met een huizenhoge contradictie opgescheept. Ik ben dol op de film. De film als medium, het meer technische aspect. Maar ook om van te genieten, om in onder te duiken, eventjes weg te zijn van de wereld, te genieten, me te laten meeslepen, ontroerd te worden, te huiveren… wat dan ook, geëmotioneerd te worden door wat mij op het scherm voorgetoverd wordt. Een contradictie? Wel ja, ik zet al jarenlang geen voet meer in een filmzaal en kijk ook nog zelden op een andere wijze naar een rolprent.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (85)” →

Het hoekje van Opa Adhemar (84)

Het hoekje van Opa Adhemar (84)

Met de bergen heb ik nooit een liefdevolle relatie gehad. Mijn eerste kennismaking zal veeleer vlak geweest zijn, heel vlak. Op papier. Via wat men zichtkaarten noemde, een lelijke term vond ik altijd. Het kon nog erger: aanzichtkaarten, afgeleid van het Duits. Bizar genoeg zijn zowel zichtkaart als de afgeleide ansichtkaart door onze Taalunie goedgekeurd. Ik hou het dan toch liever bij de mondvolle prentbriefkaart.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (84)” →

Het hoekje van Opa Adhemar (82)

Het hoekje van Opa Adhemar (82)

Verloren brood, gewonnen brood, wentelteefje… hoe je het ook wenst te noemen, het is in veel gezinnen een gegeerde lekkernij. Een snel alternatief voor een pannenkoek. En een mooie oplossing voor de restanten brood die anders zouden weggegooid worden nu niet iedereen nog een roedel kippen onder zijn dak koestert om hen dat oudbakken spul te voederen in ruil voor kakelverse eieren. Ik lust er ook wel pap van beken ik, met kristalsuiker of met de befaamde ‘kinnekessuiker’. De kleinkinderen waagden al eens experimenten met kandij- of met chocoladesaus, hoe zoeter hoe liever!

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (82)” →

Het hoekje van Opa Adhemar (81)

Het hoekje van Opa Adhemar (81)

‘Of ik niet een hondje zou willen? Dat is toch leuk, nu je alleen bent. Als gezelschap.’ Een hond! Nee, wat moet ik met zo’n beest. Het tweemaal daags uitlaten. Eten geven. ‘Nu ja, gaan wandelen, kom je nog eens buiten. En dat is dikwijls een aanleiding tot contact, dan heb je al eens aanspraak.’ Fijn, sociaal wezen met de hond als bindmiddel. Hondenliefhebbers onder elkaar. Over koetjes en kalfjes praten met onbekenden, dat is nu net wat ik nodig heb! Je kent mij. Ik en blabla… Nee dank je.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (81)” →

Het hoekje van Opa Adhemar (80)

Het hoekje van Opa Adhemar (80)

Je hoort het niet zo vaak meer, logisch vermits het al zo’n oud nummer is, maar vanochtend werd het dan toch nog eens gedraaid. Zodat het via Radio 2 en mijn boxen de huiskamer binnenkwam. Ik werd in de tijd gekatapulteerd. Het is de eerste herinnering die ik aan mijn broer overhou. Heel vreemd vermits ik toen toch al negen jaar was. Alleen te verklaren door het feit dat hij in het gezin vooral een afwezige was vermoed ik.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (80)” →