Jim Reeves (1923-1964)

Jim Reeves (1923-1964)

Vandaag is het ook al 55 jaar geleden dat countryzanger Jim Reeves om het leven kwam bij een vliegtuigcrash in Nashville of all places. Er was nog iemand anders aan boord (Dean Manuel), dus men zou kunnen veronderstellen dat dit de piloot was, maar het was wel degelijk Jim Reeves zelf die de stuurknuppel hanteerde. Het ongeluk werd veroorzaakt door een storm en het merkwaardige was dat zijn stoffelijk overschot werd ontdekt door zijn collega’s Marty Robbins, Chet Atkins en Jerry Allison.

Alhoewel Jim Reeves reeds in 1953 een eerste succesplaat, “Mexican Joe”, op een nummer 1-notering kreeg, is zijn doorbraak toch vooral aan… de rock’n’roll te danken. Dat heeft echter alles met de evolutie van country muziek te maken, die daarmee samenhangt. Met zijn rijke traditie en uitgebreide evolutie in tal van verschillende stijlen bleven puristen zweren bij bluegrass of honky tonk, genres die nauw aanleunden bij de blues en die dan ook vaak sociale thema’s behandelden. Toen deze functie eerder door rock’n’roll werd overgenomen, sloeg de country, met name onder de invloed van producer Chet Atkins, een nieuwe, meer zoeterige weg in: de zogenaamde Nashville Sound. Onder Atkins’ invloed was Jim Reeves een van de eersten die met ‘close talking’-microfoontechniek werkte, iets wat zijn stem extra goed deed uitkomen. Als beste voorbeeld kan hiervoor zijn grootste hit gelden: “He’ll have to go” uit 1959.
Vooral met Jim Reeves zou Atkins ervoor zorgen dat country ook wortel schoot in de rest van Amerika, ja zelfs de rest van de westerse wereld. Van de exotische leefwereld van de landelijke gebieden der Verenigde Staten – cowboyland zeg maar – werden enkel nog de uiterlijke attributen bij wijze van herkenning bewaard: stenton, cowboy-laars en bandana zijn het uniform van de country-muzikant en zijn fans. Daardoor kreeg de muziek ook de bijnaam van rechts, conservatief, redneck. Alex Boon (destijds samensteller van het BRT-radioprogramma “Country buiten westen”) gelooft niet dat je de muziek zelf rechts kunt noemen, maar “wanneer je de teksten gaat ontleden dan vind je in sommige country-songs wel rechtse elementen. De positie van de vrouw bijvoorbeeld is meestal conservatief, tot op het randje van het belachelijke. Alle cowgirls leven blijkbaar in slaafse onderworpenheid aan hun man en zijn gelukkig in hun huis-, tuin- en keukenmentaliteit. Maar je kan daarom niet stellen dat country typisch rechts is. In de tijd van de drooglegging bijvoorbeeld (1919-1933) klonken country-liedjes revolutionair. Vanuit de armoede en ellende protesteerden arbeiders tegen de anti-alcohol-wet.
Naast Jim Reeves zijn natuurlijk vooral vrouwen gespecialiseerd in de zogenaamde “torch songs” (smartlappen). Patsy Cline b.v., die ook alweer tragisch om het leven is gekomen in een “plane crash”. Het verschil tussen sentiment en sentimentaliteit wordt pas erg duidelijk als men Jim Reeves confronteert met zijn grote voorganger, die eveneens tragisch om het leven kwam, Hank Williams.

Lees verder “Jim Reeves (1923-1964)”

Fifty years ago: Johnny Cash at San Quentin

Fifty years ago: Johnny Cash at San Quentin

“At San Quentin” is the 31st overall album by Johnny Cash, recorded live at San Quentin State Prison on February 24, 1969 and released on June 4 of that same year. The concert was filmed by Granada Television and was the second in Cash’s conceptual series of live prison albums that also included “At Folsom Prison” (1968), “På Österåker” (1973) and “A Concert Behind Prison Walls” (1976).
Lees verder “Fifty years ago: Johnny Cash at San Quentin”

Negentig jaar geleden: de eerste opname in Nashville

Negentig jaar geleden: de eerste opname in Nashville

Op de dag van vandaag is Nashville in het zuiden van de Verenigde Staten een legendarische stadje om platen op te nemen. Maar ooit moet er iemand de eerste zijn geweest. Dat zou vandaag negentig jaar geleden zijn geweest. De eerste opname wordt aangenomen was de “Tennessee Waltz” van de Gully Jumpers van Paul Warmack.
Lees verder “Negentig jaar geleden: de eerste opname in Nashville”

Johnny Cash (1932-2003)

Johnny Cash (1932-2003)

Vandaag is het al vijftien jaar geleden dat de Amerikaanse country-zanger Johnny Cash is overleden.

Ik heb een tijdje nagedacht wat ik over Johnny Cash zou kunnen schrijven, maar uiteindelijk heb ik besloten het maar zo te laten. Ik luister veel naar opnames van Johnny Cash, maar ik vind dat er aan de persoon zelf een duister kantje is. Ik weet wel dat je songteksten als “I shot a man in Reno just to watch him die” niet letterlijk moet nemen, maar ik vind het toch ook niet erg gepast om zo’n songs dan in een gevangenis te gaan zingen en daar een groot applaus voor te krijgen… Enfin, wie wat wil lezen over country music in het algemeen of over Cash zijn debuut bij Sun Records of over zijn huwelijk met June Carter moet maar op de respectievelijke link klikken.

P.S. Over de iconische foto hierboven kan ik het volgende zeggen: “A crew from Granada Television in the UK filmed the concert at San Quentin for broadcast on television. In the extended version of the concert released by Columbia/Legacy in 2000, Cash is heard expressing frustration at being told what to sing and where to stand prior to his performance of “I Walk the Line”. The famous image of an angry-looking Cash giving the middle finger gesture to a camera originates from the performance; in his liner notes for the 2000 reissue, Cash explains that he was frustrated at having Granada’s film crew blocking his view of the audience. When the crew ignored his request to “clear the stage”, he made the gesture.” [Wikipedia]

Lees verder “Johnny Cash (1932-2003)”