John D.Loudermilk (1934-2016)

John D.Loudermilk (1934-2016)

Het is vandaag al vijf jaar geleden dat de Amerikaanse country-zanger en songschrijver John D.Loudermilk is gestorven (op de foto van Alan L.Mayor staat hij rechts naast v.l.n.r. Johnny Cash, Kathy Hyland, Rosanne Cash in 1988). Een programma als “X-Factor” zou hij wel nooit gewonnen hebben, vandaar misschien dat zijn zelf gezongen hits minimaal zijn, maar hij is vooral bekend als auteur van een aantal country- en pophits, die in de versies van andere artiesten grote successen werden.

Lees verder “John D.Loudermilk (1934-2016)”

Plaatjes draaien (5): “Green green grass of home”

Plaatjes draaien (5): “Green green grass of home”

“I had a dream last night, what a lovely dream it was.” Dat zong John Sebastian destijds op het Woodstock-festival en dat is precies wat me vannacht is overkomen. Ik heb namelijk gedroomd over de ontstaansgeschiedenis van het nummer “Green green grass of home” dat vooral bekend is geworden in de versie van Tom Jones.

Lees verder “Plaatjes draaien (5): “Green green grass of home””

Kris Kristofferson wordt 85…

Kris Kristofferson wordt 85…

Vandaag viert de Texaanse country-songwriter, zanger en acteur Kris Kristofferson zijn 85ste verjaardag. Hij is voornamelijk bekend van liedjes als “Me and Bobby McGee”, “Sunday Mornin’ Comin’ Down” en “Help me Make it Through the Night”, nummers die veelvuldig door andere artiesten zijn gecoverd en resp. bij ons bekend zijn door Janis Joplin, Louis Neefs en Gladys Knight.

Lees verder “Kris Kristofferson wordt 85…”

Billy Joe Thomas (1942-2021)

Billy Joe Thomas (1942-2021)

Op de radio wordt volgens mij overdreven veel aandacht besteed aan de dood van de Amerikaanse country-zanger B.J.Thomas. Hij is vooral bekend van “Raindrops keep falling on my head”, maar precies daarom had ik oorspronkelijk geen zin om een artikel aan hem te wijden. Na virtuele gesprekken met mijn vrienden Raymond Thielens en Luc De Ryck, kenners van sixties-muziek, heb ik echter mijn mening herzien. Tenslotte heeft hij volgens Wikipedia niet minder dan zeventig miljoen platen verkocht.

Lees verder “Billy Joe Thomas (1942-2021)”

Glenn Frey (1948-2016)

Glenn Frey (1948-2016)
Glenn Frey, gitarist en stichtend lid van de Amerikaanse rockband Eagles, is vijf jaar geleden gestorven in New York. Hij werd 67 jaar. Volgens de bandleden overleed hij aan de complicaties van reumatoïde artritis, een acute dikkedarmontsteking en een longontsteking. Hij was enkele weken geleden ziek geworden. De Eagles annuleerden in november 2015 nog een optreden in Washington als gevolg van de gezondheidsproblemen van Frey. De bedoeling was om eind 2016 opnieuw op te treden, maar dat zal dus zonder hun gitarist zijn.

Glenn Frey kennen wij dus vooral als één van de zangers/gitaristen/stichters van The Eagles. Wat minder bekend is, dat is dat Frey ook een bescheiden acteercarrière heeft uitgebouwd, o.a. in de televisieserie “Miami Vice” en in de Hollywoodfilm “Jerry Maguire”.
Eind mei 2013 heb ik nog naar het eerste deel van de documentaire “The history of the Eagles” gekeken op Canvas en toevallig stond ’s anderendaags, op 1 juni, in de Gazet van Antwerpen, een bespreking van de dvd in kwestie door ene S.V.
The story of an American band is de ondertitel van History of the Eagles,” schrijft S.V. “In deze drie uur durende documentaire wordt dan ook meermaals benadrukt hoe oer-Amerikaans dit in 1971 opgerichte gezelschap wel is.”
Dat kan wel zijn, maar zelf viel ik toch achterover toen ik vernam dat de eerste twee elpees in Londen werden opgenomen! The Eagles wilden immers per se Glyn Johns (o.a. van The Who, The Rolling Stones en Led Zeppelin) als producer en die wilde op zijn beurt enkel in zijn vertrouwde Olympic Sound Studios in het zuidwesten van Londen werken, vandaar. Dat maakt dus ook dat de legendarische Desperado-elpee (de afgedrukte hoes kan volgens de documentaire niet de originele hoes zijn), die zo door en door Amerikaans klinkt, dus eigenlijk een Engels product is. Overigens ging de elpee die wij nu inderdaad (en terecht) “legendarisch” noemen oorspronkelijk de mist in. Het is pas toen Linda Ronstadt het titelnummer coverde dat er wat schot in de zaak kwam. Uit de documentaire blijkt overigens dat het verhaal dat The Eagles oorspronkelijk de begeleidingsband van mooie Linda was, stevig dient te worden gerelativeerd. Ten eerste heetten ze toen nog niet The Eagles, ten tweede waren er toen nog maar twee leden bij (Glenn Frey en Don Henley) en ten derde heeft dat verhaal toch maar heel kort geduurd. Anderzijds dient gezegd dat de vriendschap en de samenwerking met Linda Ronstadt nadien nog is blijven doorlopen.
S.V. schrijft daarom terecht: “Het eerste deel van de documentaire is fantastisch. In twee uur tijd nemen de makers je mee naar California op het scharnier van de sixties en seventies. De eerste samenwerkingen van Don Henley en Glenn Frey vormen dan onderdeel van een ontluikende scene waarin ook Jackson Browne, Bob Seger, J.D.Souther, Joni Mitchell en Linda Rondstadt een rol spelen. Historische beelden benadrukken speelplezier en camaraderie, en maken duidelijk hoe uit een onachtzaam uitgesproken zinnetje een wereldsong kon ontstaan.” Hiermee maakt S.V. een allusie op “You can’t hide your lying eyes”.
“De meningsverschillen die later leidden tot verschillende personeelswissels komen minder nadrukkelijk aan bod dan in de verhalen van Eagles-biografen,” stelt S.V. terecht vast en hij of zij gaat verder: “History of the Eagles is zo ‘band approved‘ dat je de historische correctheid in vraag moet stellen. Dat doet weinig af aan de heerlijke onderdompeling van die eerste filmhelft. Het reünie-verhaal in een tweede deel is minder interessant en bevestigt het bestaande beeld, van groepsleden die nog alleen via hun advocaten met elkaar praten, niet. Of is het veelzeggend genoeg dat de vier Eagles in de volle drie uur van deze film niet één keer samen aan de interviewtafel te zien zijn?”
Een zeer terechte opmerking, al heeft dit het voordeel dat ik dan eindelijk misschien zal kunnen plaatsen wie wie is. Dat is trouwens een kritiek die S.V. in zijn of haar recensie wel had mogen vermelden: het is niet altijd duidelijk wie aan het woord is. Soms moet je als kijker enkel op de stem afgaan en dat is toch wel heel veel gevraagd, vind ik. En de vele personeelswisselingen maken het er dan al niet makkelijker op en al helemaal niet als The Eagles in beeld komen zoals ze nu zijn: kale of grijze, dikke uitgezakte mannekes die er in het beste geval als gepensioneerde boekhouders uitzien en in het slechtste geval spreken ze nog altijd een beetje haperend omdat de drugs hun verwoestende werk hebben gedaan (vooral bij Joe Walsh).

 

83_eagles_desperado_xlarge
Lees verder “Glenn Frey (1948-2016)”