Gentse Feesten: “Zelf zien en zelf beleven was de boodschap”

_dsc0714Vandaag konden we onze straat niet meer inrijden via Sint-Jacobs. Dat kan enkel betekenen dat de Gentse Feesten weer in aantocht zijn. Grote nieuwigheid dit jaar: geen openingsstoet (foto). Al jaren wordt er gekankerd op het gebrek aan kwaliteit van dat evenement en nu men heeft besloten het dan maar zo te laten, zit men te neuten dat er geen stoet meer is. Men zou haast vergeten dat “nie neuten en nie pleujen” een Gentse spreuk is…

Dertig jaar geleden: Live Aid

17 sportMeer dan honderdzestigduizend toeschouwers en vermoedelijk twee miljard televisiekijkers. Het is duidelijk dat we het niet hebben over een voorstelling in een of ander Cultureel Centrum in « de Vlaanders ». Live Aid dus en een succes zonder voorgaande. Op één dag werd zo’n drie miljard Belgische frank ingezameld voor hongerend Afrika. Sommigen zien initiatiefnemer Bob Geldof (zanger van The Boomtown Rats) dan ook reeds als Nobelprijswinnaar voor de vrede en, ja, als ooit een Kissinger en een Begin met deze prijs konden gaan lopen, dan mag dat voor ons best.
Lees verder “Dertig jaar geleden: Live Aid”

Tijdens de lunch bloeien de anjers in het theater

Tijdens de lunch bloeien de anjers in het theater

Middagpauze. Tijd om pinten te pakken met « de collega’s », schuine moppen te vertellen, opmerkingen te maken over meisjes in het café en natuurlijk ook tijd om over politiek te discussiëren, dat spreekt voor zich. Maar naar theater gaan ? Ik denk er niet aan. Een paar keer heb ik me laten vangen aan « middagen van de poëzie », want, nou ja, een middagdutje is óók nooit weg, maar theater ?
Lees verder “Tijdens de lunch bloeien de anjers in het theater”

Marc Michael Desmet

Cellist Marc Michael Desmet is afkomstig van Gavere. Hij studeerde in Gent, Brussel, Den Haag en Maastricht. Hij is tevens de stichter van het Brecht-Eislerkoor, de Nieuwe Muziekgroep en het koor De Tweede Adem. Net als zijn broer Johan werkte hij mee aan talrijke theaterproducties (Arena, Mannen van den Dam, Vertikaal, KNS, NTG) en schreef recensies voor de Rode Vaan. “Vroeger, toen ik nog studeerde, speelde ik af en toe accordeon bij Walter De Buck. Als we dan op zaterdagavond moesten optreden, ging het van: ‘Het zou kunnen dat we om kwart voor negen aan Het Damberd worden verwacht, maar sla me niet dood als het om half twaalf is, en aan Het Trefpunt. En het zou kunnen dat Roland had gezegd dat hij ging komen meedoen, maar dat weet ik niet meer honderd procent zeker.’ Dat soort afspraken maak je dus beter niét met een klassieke muzikant.” Toch heeft hij het ook ooit gepresteerd een heel concert te improviseren, terwijl hij deed alsof hij wel degelijk van het blad speelde. Hij kondigde zijn improvisaties dan ook aan als zogenaamde composities van een onbekende Tsjechische componist uit de achttiende eeuw.

Kunst of niet?

Ik was het zelf al helemaal vergeten, maar blijkbaar heb ik ooit ook lessen esthetica moeten geven. Hierbij een voorbeeld van een ondervraging waarbij de leerlingen moesten zeggen wat kunst was en wat niet. Ik geef er meteen maar de antwoorden bij, want allicht zijn sommige tegenstellingen discutabel. Misschien ben ik zelf ondertussen wel van gedacht veranderd! ;-)
Wat de illustratie betreft, het zou ook een vraag kunnen zijn, is dit kunst of niet? Het is alleszins een cartoon die een leerling (ik weet helaas niet meer wie) van mij gemaakt heeft. Het is de enige illustratie die ik kon bedenken als ik mezelf als leraar wou opvoeren, want uiteraard zijn er nooit foto’s genomen tijdens de lessen. Ik heb wel wat foto’s van feestjes met collega’s, maar dat kunnen foto’s van eender welk feestje zijn…
Lees verder “Kunst of niet?”

Een examen voor streetbuskers!

In 2008 hield de Brusselse vervoersmaatschappij MIVB zowaar audities voor straatmuzikanten die willen optreden in de metro. In totaal werden er honderd vergunningen uitgereikt. Op zich is dit zo onzinnig als maar kan, maar anderzijds heb ik het eens meegemaakt dat, terwijl uit de luidsprekers van de metro het concerto voor twee violen van Bach weerklonk, een busker mij kwam vereren met een of ander melodietje op een krakkemikkig mondharmonicaatje. En dan werd ik nog verondersteld van hem hiervoor te betalen ook! Nooit heb ik zozeer het gezegde van Godfried Bomans verwenst dat “het beter is mondharmonica te spelen dan naar Bach te luisteren”!
Lees verder “Een examen voor streetbuskers!”