Frans Brüggen (1934-2014)

Frans Brüggen (1934-2014)

Het is al vijf jaar geleden dat de Nederlandse blokfluitspeler en dirigent Frans Brüggen (foto YouTube) in Amsterdam op 79-jarige leeftijd is overleden. Hij was al geruime tijd ziek. Brüggen zal de geschiedenis ingaan als de man die de blokfluit in ere herstelde als concertinstrument, al was hij de laatste jaren (mede door zijn ziekte) nog uitsluitend als dirigent actief.

Lees verder “Frans Brüggen (1934-2014)”

Nikolaus Harnoncourt (1929-2016)

Nikolaus Harnoncourt (1929-2016)

In een postume platenrecensie van mijn dierbare confrater Mirek Czerny verneem ik dat op 5 maart (dus al bijna een half jaar geleden!) Nikolaus Harnoncourt is overleden. Nu is dat op basis van zijn hoge leeftijd niet zo verwonderlijk, maar ik begrijp niet hoe een dergelijk monument van de klassieke muziek tussen de plooien kan vallen, zelfs bij de populaire media.
Lees verder “Nikolaus Harnoncourt (1929-2016)”

Nigel Kennedy wordt 55

Oudbakken burgerstront.” De statige Stephan Moens verloor even zijn “cool” toen hij de “greatest hits”-CD van Nigel Kennedy recenseerde voor Klara. En terecht, zo blijkt, want deze “greatest hits” uit het meest smartlapperige gedeelte van de klassieke muziek kan moeilijk met een andere omschrijving worden bedacht…
Lees verder “Nigel Kennedy wordt 55”

De Muziekkrant

Het muziektijdschrift Tliedboek is nooit echt ter ziele gegaan. Toen op een bepaald moment folk en “luisterliederen” (muziek waarbij de tekst even belangrijk, zo niet belangrijker is dan de muziek, zeg maar) niet langer “en vogue” waren, werden de bladzijden meer en meer ingepalmd door popmuziek. Bruce Springsteen was op een bepaald moment even prominent aanwezig als vroeger Bob Dylan of Leonard Cohen. Ikzelf schreef twee lange bijdragen over Rod Stewart en zelfs over een oude swinger als Louis Prima. Dat zag een deel van de oude garde met lede ogen aan. Het tij kon echter niet meer worden gekeerd, dat beseften ze wel, maar in de jaren tachtig klom de zogenaamde klassieke of ernstige muziek eindelijk uit het diepe dal waarin ze in de jaren zestig was terecht gekomen. De beweging van de historische uitvoeringspraktijk maakte klassiek weer “hip”. Daarom werden er nieuwe medewerkers aangetrokken zoals Stephan Moens en werd er meteen een totaal nieuw blad uit de grond gestampt “De Muziekkrant”, een beetje naar het voorbeeld van “Le Monde de la Musique”. Fred Brouwers, eerder reeds een obscure medewerker van Tliedboek, kwam nu meer naar de voorgrond en ik weet niet of hij ook daadwerkelijk “hoofdredacteur” was, maar hij was toch “het gezicht” van De Muziekkrant. Zoals gezegd was de redactie van Tliedboek geruisloos overgegaan in die van De Muziekkrant, dus dat gold ook voor mijzelf, maar uiteindelijk heb ik nooit een bijdrage geleverd aan het tijdschrift, ook al werd mij dit een paar keer gevraagd. ’t Is niet dat ik niet wilde, maar ik kon nu mijn ei kwijt op de pagina’s van De Rode Vaan en het was dus niet langer “van moeten”. Ik heb voor De Rode Vaan wel een paar nummers van De Muziekkrant gerecenseerd.
Oh ja, wat de illustratie betreft. Ik heb op het internet geen enkele afbeelding gevonden van een voorpagina van De Muziekkrant en zelf heb ik er ook geen meer in mijn bezit. Maar bij de zoekopdracht “De Muziekkrant” kwam onder meer deze vuist in beeld en in afwachting van een betere illustratie vind ik het toch een leuk tijdsbeeld.
Lees verder “De Muziekkrant”