25 jaar geleden: “Oedipus” in de KVS

25 jaar geleden: “Oedipus” in de KVS

In de KVS regisseerde directeur Franz Marijnen zelf de bewerking door Hugo Claus uit 1971 van Seneca’s “Oedipus” (“In wezen is het de ‘Kwik’ en de ‘Story’ van zijn tijd, maar met grotere thema’s” aldus Claus in de Schouwburgkrant). Een weliswaar indrukwekkend, maar toch ietwat megalomaan decor van Niek Kortekaas had de zaal tot minder dan de helft herleid, zodat we er op de avant-première op 30 september 1994, georganiseerd door Stepsmagazine (waarvan zijn broer de uitgever was), “knusjes” bijzaten. Nochtans was het helemaal geen “knus” stuk. Integendeel, Claus was de geest van Seneca zeer trouw gebleven (ondanks het feit dat het orakel via een dictafoon spreekt) en het bloed gulpte uit de tekst als uit een onstelpbare wonde. Dat anderzijds Sjarel Blanckaerts als de geest/het lijk van de gedode Laos na een geslaagd verrassingseffect voor de rest van de avond “in full view of the audience” moest blijven, was tegenover die door de make-up zwaar toegetakelde acteur toch louter sadisme. Ook de door de pest toegetakelde bevolking van Thebe (in volgorde van goede prestatie: Chris Thys, Bien De Moor, Bert André, Wim Danckaert en Jan Pauwels) werd door costumière Mechthild Schwienhorst niet gespaard.
Geen thanatos zonder eros en na een naamloos (want door stieren- en koeienkop verborgen) neukend paar in de verte, was het vooral sfinx Annabelle Van Nieuwenhuyse die daarvoor moest zorgen. De scène waarin ze (een overigens goed acterende) Wim van der Grijn als Oedipus het antwoord op het bekende raadsel ontlokte, was niet van enige erotiek ontbloot om het zo te zeggen. Sien Eggers als zijn moeder en minnares Jokaste had haar maniertjes thuisgelaten en ook Jef Demedts was stijlvol als een verontwaardigde Kreoon, die ten onrechte wordt beschuldigd de troon te willen usurperen. Maar vooral Senne Rouffaer was indrukwekkend als de blinde ziener Tiresias. Sofie Decleir als zijn dochter Manto trachtte hem wel bij te benen, maar Marijnen liet haar soms te ver gaan in haar “helderziende waanzin”. Slotsom, een voor het grootste deel geslaagde voorstelling, maar niet echt gepast als aanloop tot een “feestje”. We zijn er dan ook maar vlug vandoor gegaan. De enige aanwezige die ik kende (buiten de Stepsploeg) was overigens André Lefevre.

25 jaar geleden: “Adam in ballingschap” van Joost van den Vondel

25 jaar geleden: “Adam in ballingschap” van Joost van den Vondel

Op 22 juni 1994 ging ik in het NT2 naar “Adam in ballingschap” van Vondel door de toneelafdeling van het Gentse conservatorium. Saskia Debaere legde hiermee haar eindexamen af, terwijl het voor Karin Bosmans, Govert Deploige en Ineke Lievens het overgangsexamen naar tweede licentie was. Waarom gelegenheidslesgever Senne Rouffaer (foto) speciaal voor deze onspeelbare tekst van Vondel had geopteerd, was mij een raadsel, tenzij hij deze jonge mensen voor een quasi-onmogelijke opdracht wou plaatsen. Het was dan ook duidelijk dat ze er hard hadden op gezweet, maar echt talent kwam er weer niet naar boven. Eigenlijk is het triestig dat ze dan door zulk een beproeving moeten om uiteindelijk in een soap van VTM te belanden!
Lees verder “25 jaar geleden: “Adam in ballingschap” van Joost van den Vondel”

45 jaar geleden: “Le misanthrope” door het NTG

45 jaar geleden: “Le misanthrope” door het NTG

45 jaar geleden was het NTG te gast in de stadsschouwburg van Sint-Niklaas met hun versie van “Le misanthrope” van Molière. Wij zijn daar destijds met de Broedersschool (waar ik toen les gaf) naartoe gegaan, maar ik herinner mij daar eerlijk gezegd helemaal niks meer van. Gelukkig heb ik nog een recensie gevonden in een oude Gazet van Antwerpen…
Lees verder “45 jaar geleden: “Le misanthrope” door het NTG”

Senne Rouffaer (1925-2006)

Senne Rouffaer (1925-2006)

Het is vandaag al tien jaar geleden dat de Vlaamse acteur Senne Rouffaer is overleden. Voor mijn generatie zal hij natuurlijk voor eeuwig verbonden blijven met de figuur van Kapitein Zeppos (foto). Deze serie was zeer populair in 1964 en er kwam zelfs een vervolg vier jaar later. Ze werd aangekocht door de BBC en Gregory Ball mocht hiervan getuigen in een documentaire vele jaren later. Daarnaast werd de serie nog op vele buitenlandse zenders uitgezonden. Van de serie bleef bij velen de dynamische regie en de swingende klankband, samengesteld door Pieter Verlinden, met vooral de openingsgeneriek (een bekend muziekstuk van Bert Kaempfert, getiteld “Living it up”). Tijdens de opnames ervan kreeg hij een relatie met Vera Veroft (Ariane Despinal), die de rol van zijn vrouw speelde in de serie. According to the original scenario, the Zeppos character regularly got into fist fights. Because this did not work for Senne Rouffaer, he suggested to make the character an English gentleman. The fist fights were replaced by fencing, something Senne knew quite well from classical theatre. Zeppos werd daardoor eerder het type van de voorkomende Engelse gentleman, die niet met de vuisten knokte, maar stijlvol het floret hanteerde, paard reed en met zijn auto door het water kliefde. Alhoewel… dat “klieven” viel (net als het paardrijden) wel eens tegen en dat kwam jaren later dan ook aan bod in uitzendingen als “De leukste eeuw” of “Het ABC van de VRT”. De Griekse afkomst van Zeppos werd dan weer uitstekend geparodieerd door Chris Van den Durpel, vooral met betrekking tot zijn sidekick, gespeeld door Raymond Bossaerts.
Lees verder “Senne Rouffaer (1925-2006)”

Dertig jaar geleden: Peter Benoy komt aan het hoofd van het Reizend Volkstheater

ronny1Morgen zal het dertig jaar geleden zijn dat Peter Benoy (weer iemand die niet op het internet is terug te vinden) aan het hoofd kwam te staan van het Reizend Volkstheater, in opvolging van Frans Vercammen die precies twee jaar eerder de nieuwe directeur was geworden.
Lees verder “Dertig jaar geleden: Peter Benoy komt aan het hoofd van het Reizend Volkstheater”

Passies

Het is zeer moeilijk om Peter Nichols onder te brengen in één of andere theaterlade. Dat maakt zijn werk ook zo boeiend. Andere auteurs hebben zowat hun eigen handelsmerk. We associëren X met episch drama, Y met de mislukking van revolutionaire idealen, Z met de onmogelijkheid tot communicatie. Met Nichols is dit niet mogelijk. Nichols schrijft al meer dan 20 jaar voor diverse media en behandelt de meest uiteenlopende thema’s. Nochtans is in al deze verscheidenheid, van het ontroerend gewaagde « Een dag uit de dood van Piet Snot » tot het satirische wrange « Volksgezondheid » een gemeenschappelijke lijn te herkennen: een diepe bezorgdheid voor wat individuen elkaar aandoen. Dit is vootal duidelijk in «Passies».
Lees verder “Passies”