25 jaar geleden: Cultuur in Gent (268)

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (268)

We blijven nog even bij de jeugd. In de Bijlokehal trad 25 jaar geleden immers het Filharmonisch Jeugdorkest van Vlaanderen op, geleid door hun chefdirigent Robert Groslot (foto Klara), met een lichtvoetig 20ste-eeuws programma. Van bekende namen als Respighi, Prokofiev, Sjostakovitsj, de Falla, Bartok, Richard Strauss en Marcel Poot werd nogal populair werk geselecteerd. Wie dit « ernstige muziek » vindt, heeft geen Poot om op te staan!

Lees verder “25 jaar geleden: Cultuur in Gent (268)”

35 jaar geleden: een libertijn met bigotte trekjes

35 jaar geleden: een libertijn met bigotte trekjes

Van Irène Smets verscheen als BRT-uitgave « Liszt en zijn tijd » (394 blz., 398fr.): een uiterst interessant tijdsdocument en uiteraard een biografie van de Hongaarse componist en pianovirtuoos. Smets schreef al eerder het uitstekende « Mozart en zijn tijd » samen met Lippeveld.

Lees verder “35 jaar geleden: een libertijn met bigotte trekjes”

35 jaar geleden: “De Rode Draad”

35 jaar geleden: “De Rode Draad”

Op vrijdag 27 en zaterdag 28 maart 1987 had in de Gentse Vooruit een socialistische kunsthappening plaats onder de noemer « De Rode Draad ». Dit multidisciplinaire gebeuren wou de feestelijke afronding zijn van een aantal studiedagen die de SP aan diverse kunsttakken heeft gewijd. Voor meer praktische bijzonderheden verwees ik in De Rode Vaan naar de rubriek « aktivaria », maar ondanks de beperkte ruimte heb ik toch ook geprobeerd een beetje duiding te brengen bij deze manifestatie. Ik deed dat met coördinatrice Martine Lemonnier. Vanuit de Lemonnierlaan over naar de Keizerslaan!

Lees verder “35 jaar geleden: “De Rode Draad””

Tien jaar geleden: de musicus als nowhere man

Tien jaar geleden: de musicus als nowhere man

Op een debat voor Radio 3 (“de musicus als nowhere man”) wees Johan Huys, voormalig adviseur van minister Dewael, er reeds op dat alle “klassieke” orkesten met verschillende statuten werken (bedienden, ambtenaren enz.). Maar zelfs zonder de problemen van de freelancers te willen wegmoffelen, dient erop gewezen, aldus Huys, dat de vraag naar een statuut vooral afkomstig is vanuit de popmuzikanten, want dat klassieke muzikanten sociaal gezien eigenlijk nog goed af zijn. De uitzonderingen zijn misschien juist de solisten en de beoefenaars van kamermuziek, die qua structuur eigenlijk nog het meest met popmuzikanten kunnen worden vergeleken. Vandaar allicht dat op het ministerie ene Koen Wauters zich nog ooit over dit probleem heeft ontfermd? (Of althans deed alsof…)

Lees verder “Tien jaar geleden: de musicus als nowhere man”

Robert Groslot wordt zeventig…

Robert Groslot wordt zeventig…

Mechelaar Robert Groslot viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Hij is dus slechts enkele maanden ouder dan ik. De meeste mensen kennen Groslot nu als dirigent van de jaarlijkse Night of the Proms, maar sinds een paar jaar doet hij dat niet meer. Ik heb hiervoor geen verklaring gevonden: beu? gezondheidsproblemen? opnieuw meer belangstelling voor eigen composities? Ikzelf sprak destijds met hem in De Singel toen hij daar een reeks soloconcerten gaf op piano. Weinigen weten immers nog dat hij ooit zesde is geëindigd in de Elizabethwedstrijd…

Lees verder “Robert Groslot wordt zeventig…”

Veertig jaar geleden: concert van Peter Zazofsky en Michaele Martin

Veertig jaar geleden: concert van Peter Zazofsky en Michaele Martin

Op De Rode Vaan was er een gezegde: “Stuur De Schepper naar de Sovjetunie en hij komt als stalinist terug”. Daarmee bedoelde men dan dat ik gevoelig zou zijn voor de manier waarop men mij daar in de watten zou leggen en dat ik dus het eurocommunisme zou afzweren.

Lees verder “Veertig jaar geleden: concert van Peter Zazofsky en Michaele Martin”

Linda Lampenius wordt vijftig…

Linda Lampenius wordt vijftig…

De Finse violiste Linda Lampenius werd in 1997 ontdekt door Andrew Lloyd Webber omdat ze eruit ziet als Pamela Anderson. Samen met Jim Steinman (de Meatloaf-producer) schreef hij voor haar “Metal Philharmonic”. Eigenlijk heeft zij haar bekendheid te danken aan… een cameraman. Deze hield zijn instrument gedurende een optreden van het Finse Nationale Opera-orkest stijf op haar gericht en een regisseur bracht dit prentje voortdurend in beeld, zodat iedereen zich ging afvragen wie die blonde dame nu toch mocht zijn. En nu maar afwachten of de violiste van het Novecento-orkest van Robert Groslot, die voortdurend in beeld wordt gebracht, ook een dergelijk lot te wachten ligt?

Yong Hwan Park wordt 45…

Yong Hwan Park wordt 45…
91 bibliotheken

De Zuid-Koreaan Yong Hwan Park was in de Elisabethwedstrijd 1995 absoluut de enige die graag in de Kapel (foto Wikipedia) verbleef. Hij speelde in de halve finale de sonate voor Hammerklavier van Beethoven. Ha! dacht hij: “Hammer!” en hij hamerde erop los. Niet moeilijk: om zich te vervolmaken ging hij immers naar de VS! Hij studeerde daar bij Louis Nipple en Russel Sherman via diens vrouw, die op de finale ook aanwezig was. Park, die reeds ervaring had als concertpianist (met het Boston Symphony Orchestra), opteerde voor het tweede concerto van Prokofiev. Volgens hem paste dit het beste bij zijn persoonlijkheid en dat is ook wel zo, vandaar dat sommigen in hem een mogelijke laureaat zagen. Al maakte Jan Michiels (niet toevallig de enige die het “gehamer” had gehoord) toch enig voorbehoud, terwijl Robert Groslot juist door die “interpretatie” hem het beste vond. Daar sloot ook Jos Van Immerseel zich bij aan (die het gehamer evenmin had gehoord!): samen met Markus Groh was het voor hem trouwens de enige kandidaat, die hem heeft aangesproken. Dezelfde voorkeur ook voor Frank Braley, die met Giovanni Bellucci zijn tiercé rondmaakt. Kortom, het was niet te verwonderen dat hij de Sternefeld-prijs kreeg, die de BRT-panels toekennen aan degene die volgens hen het beste keuzeconcerto speelt. Voor de jury was hij echter pas de vijfde plaats waard.