Robert Groslot wordt zeventig…

Robert Groslot wordt zeventig…

Mechelaar Robert Groslot viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Hij is dus slechts enkele maanden ouder dan ik. De meeste mensen kennen Groslot nu als dirigent van de jaarlijkse Night of the Proms, maar vanaf dit jaar doet hij dat niet meer. Ik heb hiervoor geen verklaring gevonden: beu? gezondheidsproblemen? opnieuw meer belangstelling voor eigen composities? Ikzelf sprak destijds met hem in De Singel toen hij daar een reeks soloconcerten gaf op piano. Weinigen weten immers nog dat hij ooit zesde is geëindigd in de Elizabethwedstrijd…

Lees verder “Robert Groslot wordt zeventig…”

Veertig jaar geleden: concert van Peter Zazofsky en Michaele Martin

Veertig jaar geleden: concert van Peter Zazofsky en Michaele Martin

Op De Rode Vaan was er een gezegde: “Stuur De Schepper naar de Sovjetunie en hij komt als stalinist terug”. Daarmee bedoelde men dan dat ik gevoelig zou zijn voor de manier waarop men mij daar in de watten zou leggen en dat ik dus het eurocommunisme zou afzweren.

Lees verder “Veertig jaar geleden: concert van Peter Zazofsky en Michaele Martin”

Linda Lampenius wordt vijftig…

Linda Lampenius wordt vijftig…

De Finse violiste Linda Lampenius werd in 1997 ontdekt door Andrew Lloyd Webber omdat ze eruit ziet als Pamela Anderson. Samen met Jim Steinman (de Meatloaf-producer) schreef hij voor haar “Metal Philharmonic”. Eigenlijk heeft zij haar bekendheid te danken aan… een cameraman. Deze hield zijn instrument gedurende een optreden van het Finse Nationale Opera-orkest stijf op haar gericht en een regisseur bracht dit prentje voortdurend in beeld, zodat iedereen zich ging afvragen wie die blonde dame nu toch mocht zijn. En nu maar afwachten of de violiste van het Novecento-orkest van Robert Groslot, die voortdurend in beeld wordt gebracht, ook een dergelijk lot te wachten ligt?

Yong Hwan Park wordt 45…

Yong Hwan Park wordt 45…
91 bibliotheken

De Zuid-Koreaan Yong Hwan Park was in de Elisabethwedstrijd 1995 absoluut de enige die graag in de Kapel (foto Wikipedia) verbleef. Hij speelde in de halve finale de sonate voor Hammerklavier van Beethoven. Ha! dacht hij: “Hammer!” en hij hamerde erop los. Niet moeilijk: om zich te vervolmaken ging hij immers naar de VS! Hij studeerde daar bij Louis Nipple en Russel Sherman via diens vrouw, die op de finale ook aanwezig was. Park, die reeds ervaring had als concertpianist (met het Boston Symphony Orchestra), opteerde voor het tweede concerto van Prokofiev. Volgens hem paste dit het beste bij zijn persoonlijkheid en dat is ook wel zo, vandaar dat sommigen in hem een mogelijke laureaat zagen. Al maakte Jan Michiels (niet toevallig de enige die het “gehamer” had gehoord) toch enig voorbehoud, terwijl Robert Groslot juist door die “interpretatie” hem het beste vond. Daar sloot ook Jos Van Immerseel zich bij aan (die het gehamer evenmin had gehoord!): samen met Markus Groh was het voor hem trouwens de enige kandidaat, die hem heeft aangesproken. Dezelfde voorkeur ook voor Frank Braley, die met Giovanni Bellucci zijn tiercé rondmaakt. Kortom, het was niet te verwonderen dat hij de Sternefeld-prijs kreeg, die de BRT-panels toekennen aan degene die volgens hen het beste keuzeconcerto speelt. Voor de jury was hij echter pas de vijfde plaats waard.

Abdel Rahman El Bacha wint Elisabethwedstrijd 1978

Abdel Rahman El Bacha wint Elisabethwedstrijd 1978

De eerste keer dat ik over de Elisabethwedstrijd heb geschreven (*), was in 1978 in mijn televisierubriekje “Hebjetgezien” voor De Voorpost. De toen twintigjarige Abdel Rahman El Bacha won toen het pleit (foto DaiPh via Wikicommons). Het stukje is niet volledig, maar “wie geeft wat hij heeft, is waard dat hij leeft”.

Lees verder “Abdel Rahman El Bacha wint Elisabethwedstrijd 1978”

De Koningin Elisabethwedstrijd van 2013

De Koningin Elisabethwedstrijd van 2013

De “vernieuwing” van de formule om de Elisabethwedstrijd op het scherm te brengen is bij mij niet in goede aarde gevallen. Vroeger stelde Fred Brouwers altijd een schitterend team samen van commentatoren. Denk maar aan mensen als Jos Van Immerseel of Sigiswald Kuijken of “ervaringsdeskundigen” zoals Robert Groslot, Rian De Waal of Rudolf Werthen. Maar dat is nu blijkbaar allemaal intellectueel gelul. Men haalt er liever een aantal jongeren bij die viool spelen in een rockgroep of weet ik veel waar en dan is men verwonderd dat de commentaren beperkt blijven tot “ik vond het goed” of “ik vond het niet goed”. En daarmee moeten we het dan doen. En al het gezwam errond is natuurlijk in het dialect, want een verzorgde taal is ook niet meer nodig. Voor wie geschiedenis nog altijd beschouwt als een evolutie naar “steeds beter” raad ik aan even te kijken. Get real!

Ronny De Schepper