Vijftig jaar geleden: Elvis Presley bij Richard Nixon

Vijftig jaar geleden: Elvis Presley bij Richard Nixon

Eind december 1970 heeft Elvis Presley een ingeving. Hij wil Richard Nixon ­ontmoeten. Het wordt een van de meeste bizarre confrontaties ooit in het Witte Huis. De omstandigheden schetsen een onthutsend beeld van Elvis. ­Geobsedeerd door wapens, pillen en de grote communistische samenzwering. De King of Rock-’n-Roll is zes jaar voor zijn dood al helemaal van de wereld. (Het Nieuwsblad)

Lees verder “Vijftig jaar geleden: Elvis Presley bij Richard Nixon”

55 jaar geleden: The Beatles ontmoeten Elvis Presley

55 jaar geleden: The Beatles ontmoeten Elvis Presley

The Beatles waren behoorlijk onder de indruk toen ze bij Elvis op bezoek mochten in de nacht van 27 augustus 1965. Behalve Paul dan. Die vond dat de rollen stilaan omgekeerd waren. En eens ter plekke viel ook John uit zijn rol van beate aanbidder (“Vóór Elvis heb ik nooit iets gevonden in de muziek wat me echt aanstond,” aldus Lennon). Toen hij een lampenkap in de vorm van een huifkar opmerkte, die was geschonken door Lyndon B.Johnson, sloegen bij de pacifistische Lennon de stoppen door. Hij nam dan maar wraak door met Priscilla te beginnen stoeien, die zich dat nog liet welgevallen ook. Kortom, het “historische” bezoek was een complete ramp.

Lees verder “55 jaar geleden: The Beatles ontmoeten Elvis Presley”

Vijftig jaar geleden: “alle macht aan de arbeiders”…

Vijftig jaar geleden: “alle macht aan de arbeiders”…

Ja, ik weet het, ik heb zelf nog achter deze slogan aangelopen, maar vandaag herdenken we een incident in de Verenigde Staten dat een en ander toch weer in een ander perspectief zet. Ik heb het verhaal aangetroffen op de Wikipedia Historical Data pagina en breng een korte samenvatting ervan dan ook in de taal waarin het wordt verteld…

Lees verder “Vijftig jaar geleden: “alle macht aan de arbeiders”…”

Dertig jaar geleden: is het persoonlijke politiek?

Dertig jaar geleden: is het persoonlijke politiek?

Vandaag is het 25 jaar geleden dat Oliver North werd veroordeeld voor zijn aandeel in de zogenaamde “Iran-Contra-affair” (niet te vroeg juichen: later zullen zijn straffen ingetrokken worden). Ik schreef daar destijds een artikel over in De Rode Vaan onder de titel “Is het persoonlijke politiek?”. Ik vind het nog altijd één van de merkwaardigste artikels die ik ooit heb geschreven. Ik weet nog dat ikzelf het onderwerp heb aangebracht, het was dus zeker geen opdracht van hogerhand. Dus, waarom heb ik dit in godsnaam in mijn hoofd gehaald? Ik weet het nog altijd niet. Ik kan alleen maar zeggen dat we al een heel eind in 1987 zaten en dat we dus al in volle crisis zaten, wat het conflict tussen redactie en partij betreft. Ikzelf kreeg het daarbij nogal te verduren omdat de partij enkel maar mijn proza in aanmerking nam (en, dat wil ik graag toegeven, dat paste vaak nauwelijks of niet binnen een partijblad), maar niet mijn eigenlijke functie als een soort van redactiesecretaris (officieel was Lode De Pooter dit, maar die had op dat moment al last van zijn gezondheid, hij zou trouwens kort nadien met pensioen gaan en niet lang daarna overlijden, anders zou hij uitgerekend vandaag zijn 89ste verjaardag vieren), en dat hield in kopij van en naar de drukkerij dragen, de opmaak mee helpen verzorgen, proefdrukken nalezen enz. Allemaal zaken waar “echte” journalisten zich te goed voor voelden, maar ik deed dat graag en vond het dus zeker niet “beneden mijn waardigheid”, integendeel. Maar tegelijk hengelde ik wellicht toch naar een zekere vorm van erkenning, gewoon als journalist. En vandaar dus…

Lees verder “Dertig jaar geleden: is het persoonlijke politiek?”