Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de geboorte van de Spaanse auteur Federico Garcia-Lorca hebben we reeds tal van producties moeten signaleren (Opera Mobile, de Vlaamse Opera, de Munt). Niet zo echter bij La Barraca, nochtans genoemd naar het revolutionaire theatergezelschap van Garcia-Lorca himself. Al vieren ook zij een honderdste verjaardag, met name de (mislukte) verovering van de Zuidpool door de Belgische scheepsofficier Adrien de Gerlache (foto Pinterest). De regie is van Winnie Enghien, de grote man achter de VRT-soaps en andere dramaproducties. Vanavond première in hun theatertje op de Muinkkaai en nadien nog voorstellingen op 27 & 28 maart en 3 & 4 april. ★ Voor de Gentse schrijver Richard Minne is er geen speciale viering nodig om er aandacht aan te besteden. Zijn werk wordt morgenavond in herinnering gebracht in de Hotsy Totsy met Polleke Pluym, Polleke Hoste, Pietje de Leugenaar (Dirk Roofthooft), Grietje de presentatrice (Griet Pauwels), zanger Dirk Van Esbroeck en een verrassingsgast. ★ En vanavond in de Sint-Pauluskerk: de Johannespassie! (HLN, 12 of 13 maart 1998)

Belladonna

Nog in 1993 publiceert Claus de dichtbundel “De Sporen”. Volgens zijn eigen zeggen heeft hierin “de lyriek van de jongeling die in de zandbak met een meisje in Tirolerjurk speelt, plaatsgemaakt voor een zeker wellustig masochisme in het licht van de dood”. Hij vindt trouwens dat het “een wet” is dat de grootste liefdesdichters in werkelijkheid flauwe minnaars zijn en hij citeert als voorbeeld Baudelaire “de grootste liefdesdichter, maar het is bekend dat het allemaal wensdromen waren”. Anderzijds bekent hij dat hij nu ook wel eens een boodschap aan zijn zonen in een gedicht stopt, “mijn twee zonen die niet naar hun ouwe schimmelige vader omkijken.” “En dan maar hopen dat ze uw poëzie lezen,” merkt Rudy Vandendaele stekelig op. “Dat ze hen ertoe aanzet me even op te bellen,” lacht Claus. Maar het gegeven keert terug in 1994, wanneer hij “Belladonna” publiceert, een groteske waarin de namen op dergelijke manier zijn gegeven dat een vertaling onmogelijk wordt (ofwel moet men de actie ook verplaatsen naar het land van de taal en dan verdwijnt het “typisch Vlaamse”). Op die manier zal hij wéér de Nobelprijs niet krijgen natuurlijk!
Lees verder “Belladonna”