Joshua Sobol wordt tachtig…

Joshua Sobol wordt tachtig…

Joshua Sobol (foto YouTube), een niet-gelovige jood, geboren in Polen, doet in zijn stukken een poging om de ingewikkelde relatie tussen jodendom, zionisme en de staat Israël te onderzoeken. Hij stelt zich niet alleen kritisch op in zijn theaterwerk, maar stelt ook het theater op zich in vraag. Heeft het theater vandaag nog zin ? Is het maatschappelijk relevant ? Ghetto dat in de lente van 1987 in de Antwerpse KNS liep, is o.a. een poging tot antwoord op die vraag.

Lees verder “Joshua Sobol wordt tachtig…”

Rafael Troch (1960-2011)

Rafael Troch (1960-2011)

Het is al vijf jaar geleden dat de Vlaamse acteur Raf Troch is overleden. Rafke heeft destijds bij mij in de klas gezeten (als leerling) en rond de tijd van zijn overlijden (vier jaar geleden dus) zette ik toevallig een bijdrage over hem op mijn blog. Ik vroeg mij meer bepaald af wat er van hem was geworden, want ik had de laatste jaren nog maar weinig van hem gehoord. Ik merkte dat die bijdrage meteen erg hoog scoorde bij de lezers van mijn blog en ik begreep er niets van. Tot iemand mij het vreselijke nieuws over de dood van Raf meldde (zie bij de reacties op het artikel). En nu is dat allemaal dus ook alweer vijf jaar geleden…
Lees verder “Rafael Troch (1960-2011)”

Een stuk tussen twee stoelen

00Wat zijn de moeilijkste stukken om te schrijven ? Zeker niet die van Ionesco of Beckett, noch van Genet of Muller als u het mij vraagt, al zien die er op het eerste gezicht erg « moeilijk » uit. Neen, de meeste inspanning, de meeste omzichtigheid, het meeste inzicht is vereist als men een stuk wil schrijven voor kleuters (tussen 2 en 6 jaar). Het zijn dan ook uitzonderingen die er zich aan wagen.
Lees verder “Een stuk tussen twee stoelen”

Een Don Juan die luiers wast

62 raf troch en rik hanckéZouden deze moderne Jeannen (*) in de « Don Juan », zoals Molière hem in 1665 zag, hun witte raaf kunnen herkennen ? Allicht zal hij geen luiers wassen, maar zijn vrijgevochten geest zal hen zeker aanspreken. Want dát is de kern van Molières stuk dat dezer dagen in het Gentse Arcatheater opnieuw het levenslicht ziet. Don Juan, de lady-killer, is daarvan maar een zeer oppervlakkige veralgemening. De lichtgelovigheid en de lichtvoetigheid, enfin als het maar licht is, van de vrouwen waarmee hij in aanraking komt (behalve dan Donna Elvira) vrágen er trouwens bijna om. Dat zal bij onze geëmancipeerde Jeannen wel wat anders zijn en we wedden dat Don Juan daar niet rouwig zou om zijn.
Lees verder “Een Don Juan die luiers wast”

Jeugdprogramma’s

Jeugdprogramma’s maken, het blijft toch een vak apart. Een moeilijk vak, waartegen vooral recensenten kritisch aankijken. Dat het doelpubliek gemakkelijk tevreden gesteld is, mag daarbij geen criterium zijn. Dat bewijst alleen dat onze jeugd dringend aan een mediaopvoeding toe is (waarom niet op de scholen b.v.?).
Nu, of de jeugd inderdaad opgezet is met « Zeppelin » (eerste aflevering op 4/1/1984), dat is nog maar de vraag. In dit magazine worden allerlei onderwerpen gestopt, gaande van maatschappijkritische commentaar (de handel in exotische dieren) tot tekenfilmpjes, die alle op zich wel te verantwoorden zijn en waarvan het ene al wat beter uit de verf komt dan het andere, maar een (h)echt geheel zit er niet in. Deze onderdelen worden aan elkaar gepraat door mijn oudleerling Raphael Troch (foto uit De Voorpost) alias « Sepke », een figuur die voor de kinderen (van welke leeftijd eigenlijk ?) zo vertrouwd zou moeten worden als (vroeger) Nonkel Bob of (nu) Tante Leja (*). Maar Sepke is geen ouwe nonkel, eerder een sjofele vriend. Vandaar dat Troch er wellicht wat al te enthousiast invliegt. Met als gevolg tal van versprekingen naast een paar manifeste fouten. Die kunnen na verloop van tijd wellicht verdwijnen en hopelijk weet Sepke dan ook naar welke camera hij precies moet kijken. Over het obligate telefoononderdeel zullen we maar best zwijgen, want we willen het programma nog een tweede kans geven…
Dat doen we ook met « Xenon », het nieuwe jeugdfeuilleton van de hand van Jef Cassiers (4/1/1984). Alhoewel de bedenkingen hier op een totaal ander vlak liggen. Cassiers kent immers het medium, dat staat buiten kijf (al zullen de paar
tot verblijvende zwart-wit kijkers van de eerste aflevering niet veel gezien hebben). Samen met het scenaristencollectief « Try it this way » (o.a. bekend van “Transport”, of moeten we zeggen “berucht” ?) heeft hij echter het plan opgevat de Vlaamse Spielberg te worden. Actie, drugs, achtervolgingen, moord en doodslag worden de ingrediënten van dit jeugd-feuilleton. Het spreekt vanzelf dat wij (en velen met ons) precies in deze tijd deze ontwikkeling met lede ogen aanzien…

Ronny De Schepper

(*) Van Hoeymissen, neem ik aan?