Pieter Wispelwey wordt zestig…

Pieter Wispelwey wordt zestig…

De grootste verrassing in de jury van de eerste Elisabethwedstrijd voor cello vond ik de aanwezigheid van de Nederlandse cellist Pieter Wispelwey. Dat een aanhanger van de historische uitvoeringspraktijk deel uitmaakte van de jury was op zich al speciaal (al was ook Roel Dieltiens jurylid), maar Pieter heeft zelfs binnen die doelgroep nog “iets speciaals”, vind ik. Daarom vroeg ik me af of hij soms “sold out” zoals men dan in Amerika zegt. Maar toen ik hem op televisie in zijn T-shirtje zag zitten, wist ik dat het nog altijd dezelfde sympathieke kerel was, zoals ik hem destijds heb gekend. Een beetje grijzer natuurlijk, maar ja, wie niet?

Lees verder “Pieter Wispelwey wordt zestig…”

25 jaar geleden: een snorrende Suzuki

25 jaar geleden: een snorrende Suzuki

Bach-suites voor cello solo. Men zou denken: dat is nu toch enkel voor de kenners. Vergeet het! Drie decennia geleden waren de twee concerten, die Pieter Wispelwey eraan besteedde, helemaal uitverkocht en de CD-opname door Rostropovitsj een paar jaar eerder was een echt media-event. En 25 jaar geleden mocht ik in Het Laatste Nieuws alweer een nieuwe versie van deze suites voorstellen, deze keer door Hidemi Suzuki.

Lees verder “25 jaar geleden: een snorrende Suzuki”